V Ka 904/17

<p>Sygn. akt V Ka 904/17</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">Ł. M.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>I.  w dniu 25 lutego 2014 roku w <span class="anon-block">Ł.</span>, wbrew przepisom ustawy, posiadał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste grupy I – N i IV - N umieszczonej w załączniku nr 1 wykazu środków odurzających oraz w wykazie substancji psychotropowych grupy I – P i grupy II – P załącznika nr 2 do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ()">ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku</a> o łącznej masie netto 2,36 gramów netto oraz substancję psychotropową w postaci amfetaminy o łącznej masie netto 2,23 gramów,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62;art. 62 ust. 1)">art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a>,</p> <p>II.  w okresie od marca 2013 roku do 25 lutego 2014 roku w <span class="anon-block">Ł.</span>, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc już uprzednio skazanym za podobne przestępstwo umyślne wyrokiem i w ciągu 5 lat po odbyciu za nie kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 6 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od dnia 28 stycznia 2007 roku do dnia 3 lutego 2009 roku, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wielokrotnie udzielił <span class="anon-block">A. J.</span> i <span class="anon-block">P. P.</span> środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste grupy I – N i IV – N umieszczonej w załączniku nr 1 wykazu środków odurzających <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ()">ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku</a> o wadze łącznej w ilości 47 gramów o łącznej wartości 1.410 zł oraz substancji psychotropowych w postaci amfetaminy grupy II – P załącznika nr 2 do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ()">ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku</a> w ilości 90 gramów o łącznej wartości 1.250 złotych, przy czym:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>w okresie od marca do września 2013 roku udzielił <span class="anon-block">P. P.</span> środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 7 gramów o wartości 210 złotych,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>w okresie od lipca do listopada 2013 roku udzielił <span class="anon-block">A. J.</span> środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 10 gramów o wartości 300 złotych,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>w okresie od listopada 2013 roku do 25 lutego 2014 roku udzielił <span class="anon-block">A. J.</span> substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 90 gramów o wartości 1.250 złotych oraz substancji odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 30 gramów o wartości 900 złotych,</p> </dd> </dl> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 59;art. 59 ust. 1)">art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </p> <p>Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2017 roku Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi oskarżonego uznano za winnego obu zarzucanych mu czynów, przy czym w opisie czynu II. w miejsce kwoty 1.250 złotych przyjęto kwotę 2.250 złotych. Za przypisane czyny oskarżonemu wymierzono kary odpowiednio: 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które następnie objęto karą łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 25 lutego 2016 roku od godziny 17:20 do 26 lutego 2016 roku do godziny 14:10 i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej w wysokości 3.600 złotych. Na postawie art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 k.k.</a> orzeczono przepadek zabezpieczonych dowodów rzeczowych. W przedmiocie kosztów sądowych Sąd orzekł zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wnieśli oskarżony i jego obrońca.</p> <p>Oskarżony we własnej apelacji zarzucił, że Sąd Rejonowy nie przesłuchał dwóch świadków i nie mógł zweryfikować ich prawdomówności, a są to osoby używające alkoholu i narkotyków, a nadto wyrokując oparto się na jego przeszłości, przez co naruszona została zasada domniemania niewinności.</p> <p>Obrońca oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425)">art. 425 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a> zaskarżył wydany wyrok w całości i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na braku przyjęcia przez Sąd I instancji, że posiadane przez oskarżonego substancje psychotropowe w ilości 2,36g ziela konopi innych niż włókniste, oraz 2,23g amfetaminy służyły na własne potrzeby w/w, oraz nie zakwalifikowanie działania opisanego w pkt. 2 aktu oskarżenia jako wypadku mniejszej wagi, podczas gdy występujące w sprawie okoliczności przedmiotowo-podmiotowe, w tym przede wszystkim, wartość przedmiotu przestępstwa oraz okoliczność, że <span class="anon-block">Ł. M.</span> znał osoby, którym udzielał środków odurzających i pobudki jakimi się kierował uzasadniały zakwalifikowanie jego działania w formie uprzywilejowanej.</p> <p>Obrońca oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 k.p.k.</a> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzuconego mu w pkt I. aktu oskarżenia czynu, względnie zakwalifikowanie jego działania jako wypadku mniejszej wagi zaś w przypadku zarzutu z pkt. II. aktu oskarżenia - przyjęcie formy uprzywilejowanej opisanej w ust. 3 art. 59 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a co z tym idzie, wymierzeniu mu za ten czyn łagodniejszej kary.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Wniesione apelacje okazały się bezzasadne i jako takie nie mogły spowodować wzruszenia zaskarżonego wyroku.</p> <p>Sąd I instancji w sposób kompletny zebrał materiał dowodowy, wnikliwie go rozważył, a stanowisko swoje wyczerpująco uzasadnił, zgodnie z wymogami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> Sprawstwo i charakter działania oskarżonego wykazano za pomocą ujawnienia na rozprawie głównej całości okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, zaś ocenę przeprowadzonych dowodów poczyniono w sposób wszechstronny i obiektywny, z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Wątpliwości Sądu nie budzi również wymiar sankcji karnej zastosowanej względem oskarżonego, jak również rozstrzygnięcia o wymiarze kary łącznej, przepadku, zaliczeniu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oraz w przedmiocie kosztów sądowych.</p> <p>Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu postawionego przez oskarżonego <span class="anon-block">Ł. M.</span>, Sąd Okręgowy zważył, że zeznania świadków <span class="anon-block">M. R.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> zostały ujawnione na rozprawie w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 394;art. 394 § 2)">art. 394 § 2 k.p.k.</a>, tj. w zgodzie z procedurą karną. Wymaga podkreślenia, że żadna ze stron postępowania, w tym i oskarżony, nie wnosiła o osobiste przesłuchanie w/w świadków. W szczególności z protokołu rozprawy z dnia 3 kwietnia 2017 roku wynika wyraźnie, że zarówno oskarżony jak i jego obrońca przyłączyli się do wniosku prokuratora o ujawnienie zeznań świadka <span class="anon-block">A. J.</span> bez odczytywania. Analogicznie na rozprawie z dnia 12 stycznia 2017 roku nie wyrażono sprzeciwu wobec takiej decyzji Sądu <em> <!-- -->meriti.</em> Powyższe okoliczności niezbicie świadczą o tym, że w rzeczywistości oskarżony nie był zainteresowany przesłuchaniem w/w świadków na rozprawie przed Sądem, aby w ten sposób weryfikować prawdziwości zeznań złożonych przez nich w postępowaniu przygotowawczym.</p> <p>Uwadze Sądu Rejonowego nie uszedł fakt używania środków odurzających przez świadków zeznających na niekorzyść <span class="anon-block">Ł. M.</span>. Jest rzeczą naturalną, że zwykle świadkami w sprawach narkotykowych są osoby posiadające różnego rodzaju uzależnienia, w tym zwłaszcza narkomani, nie mniej jednak zeznania takich świadków nie mogą być z góry deprecjonowane. Sąd I instancji bezbłędnie ocenił treść zeznań obciążających <span class="anon-block">Ł. M.</span> i w pełni przekonywujący sposób wykazał, dlaczego uznał, że <span class="anon-block">A. J.</span> zeznawała prawdziwie podając ilość narkotyków nabytych od oskarżonego. Również zeznania <span class="anon-block">M. R.</span> Sąd ocenił z dostateczną dozą krytycyzmu, przez co nie można dopatrzyć się w dokonanej ocenie znamion dowolności.</p> <p>Pozbawiona podstaw faktycznych jest ta część postawionego przez oskarżonego zarzutu, w której doszukuje się on złamania zasady domniemania niewinności poprzez poczytanie na jego niekorzyść jego uprzedniej karalności. Ze sporządzonego uzasadnienia wynika, że Sąd <em> <!-- -->meriti</em> poczytał karalność oskarżonego, (w tym w przypadku drugiego z przypisanych czynów - działanie w warunkach recydywy), wyłącznie w odniesieniu do wymiaru kary, a zatem już po ocenie dowodów, do której to sfery ma zastosowanie wspomniana przez skarżącego zasada domniemania niewinności. Tym samym wywiedziony zarzut okazał się nietrafny.</p> <p>Przechodząc do apelacji obrońcy oskarżonego trzeba zauważyć, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd są wynikiem dokonanej wcześniej oceny dowodów, z którą to skarżący nie polemizuje. Zdaniem Sądu odwoławczego nie można mieć wątpliwości, że stan faktyczny został ustalony wskutek poprawnie wyciągniętych logicznych wniosków, tak więc jest on pozbawiony błędów. W szczególności prawidłowy jest wniosek, że posiadane przez <span class="anon-block">Ł. M.</span> środki odurzające nie były przeznaczone na jego własny, prywatny użytek, za czym przemawia nie tylko ich ilość – istotnie przekraczająca taką, która wymagana jest do przygotowania pojedynczej dawki wystarczającej do jednorazowego odurzenia, jak również treść zeznań świadków dowodząca, że oskarżony handlował narkotykami, a skoro handlował, to nie posiadał ich wyłącznie na swój użytek. Tego rodzaju argumentacja przeczy tezie obrońcy i wskazuje na prawdziwość poczynionych ustaleń.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, że nie można przyznać racji skarżącemu z tego też względu, że oskarżony posiadał przy sobie łącznie 4,59 grama substancji odurzających, wobec czego w pełni zasadna jest konstatacja, że ilość ta wystarczyłaby do wielokrotnego odurzenia się, wobec czego społeczna szkodliwość takiego czynu jest wysoka, a tymczasem dla uznania czynu za wypadek mniejszej wagi wymagane jest zaistnienie okoliczności umniejszających karygodność przypisanego czynu, których w niniejszej sprawie nie można się dopatrzyć. Z poglądów doktryny wynika, że „<em> <!-- -->cechą wypadku mniejszej wagi jest zmniejszenie stopnia społecznej szkodliwości w porównaniu z typem podstawowym . Oceniając, czy w danym wypadku zrealizowane zostały znamiona wypadku mniejszej wagi, należy zatem brać pod uwagę elementy wpływające na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu. Zgodnie z przepisem przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W wypadku analizowanych typów szczególne znaczenie może mieć ilość i rodzaj środka. Jednak, jak słusznie zauważa się w orzecznictwie, nie należy tych elementów uznawać za wyłącznie decydujące, lecz należy odnosić się do wszystkich wskazanych w przepisie.</em>”, <span class="anon-block">M. M.</span> (red.), Komentarz do niektórych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, <span class="anon-block"> (...)</span> Lex. Analizując powyższe trzeba uznać, że już sama ilość substancji odurzających przemawia przeciwko uznaniu czynu <span class="anon-block">Ł. M.</span> za wypadek mniejszej wagi. Nie sposób uznać argumentacji obrońcy, ponieważ łącznie 137 gramów w ciągu niespełna roku bez wątpienia stanowi ilość znacznie przekraczającą taką, którą można by określić mianem „niewielkiej”, natomiast niewątpliwie bezpośrednia postać zamiaru, jak również ustalona przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> motywacja oskarżonego świadczą o poprawności przyjętej kwalifikacji prawnej. Oceny takiej nie zmienia fakt znajomości <span class="anon-block">Ł. M.</span> z osobami, którym udzielał opisanych w zarzucie środków, a tezę o rzekomo „altruistycznym” motywie działań oskarżonego uznać należy za nielogiczną oraz sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego. Nie można przy tym pominąć, że z treści wiadomości sms z telefonu oskarżonego wynika, że takim samym „kodem” dotyczącym dostarczania środków odurzających oskarżony posługiwał się także w wiadomościach wymienianych z różnymi niezidentyfikowanymi osobami. Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego w przedmiotowej sprawie nie występuje przewaga elementów łagodzących wśród okoliczności popełnienia przestępstwa, w związku z czym orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, na które powołano się we wniesionym środku zaskarżenia, nie ma zastosowania w przypadku czynu <span class="anon-block">Ł. M.</span>.</p> <p>W konsekwencji dokonanych rozważań Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, nie stwierdzając żadnych podstaw do wydania orzeczenia odmiennej treści, gdyż ocena dowodów, ustalony na jej podstawie stan faktyczny i jego subsumpcja są poprawne, a wymiar orzeczonych kar jednostkowych oraz kary łącznej w pełni adekwatny do wagi czynów oraz należycie uwzględniający związek czasowy oraz podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy nimi. Całkowicie uzasadnione jest także orzeczenie o przepadku korzyści majątkowej oraz przepadku przedmiotów.</p> <p>O kosztach sądowych związanych z apelacją oskarżonego i jego obrońcy Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> uznając, że z uwagi na konieczność odbycia kary pozbawienia wolności oraz fakt posiadania małego dziecka na utrzymaniu, ich uiszczenie stanowiłoby dla oskarżonego nadmierną uciążliwość.</p> </div>