II K 373/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II K 373/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 07 grudnia 2017 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Marta Szymborska</p> <p>Protokolant: Katarzyna Berk</p> <p>pod nieobecność Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 03 października 2016 roku, 02 grudnia 2016 roku, 06 marca 2017 roku, 24 listopada 2017 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">A.</span> z domu <span class="anon-block">B.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o to że:</p> <p>w dniu 31 stycznia 2015 roku w <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> z <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci trzech kurtek męskich o łącznej wartości 900 zł, czym działał na szkodę <span class="anon-block">K. K.</span>, <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span> </p> <p>tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->orzeka</strong> </p> <p>I.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K.</span> </strong>w ramach zarzucanego mu czynu, uznaje za winnego popełnienia tego, iż w dniu 31 stycznia 2015 roku dokonał kradzieży kurtki na szkodę <span class="anon-block">L. K.</span> o wartości 400 (czterystu) złotych, to jest wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1</a> kw i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> kw w zw. z art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2017 roku o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017.966) umarza postępowanie;</p> <p>II.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K.</span> </strong>w ramach zarzucanego mu czynu, uznaje za winnego popełnienia tego, iż w dniu 31 stycznia 2015 roku dokonał kradzieży dwóch kurtek na szkodę <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span> o łącznej wartości 500 (pięćset) złotych, to jest wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1</a> kw i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> kw w zw. z art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2017 roku o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017.966) umarza postępowanie;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 118;art. 118 § 2)">art. 118 § 2 kpk</a> koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II K 373/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 31 stycznia 2015 roku dwaj kucharze – <span class="anon-block">L. K.</span> oraz <span class="anon-block">K. K.</span> pracowali w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, mieszczącej się przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. Pracę rozpoczęli od godziny 11.00. Pracownicy przebierali się do pracy w pomieszczeniu socjalnym, znajdującym się w korytarzu od zaplecza. Drzwi do tego pomieszczenia były otwarte. Tam zostawiali również swoje rzeczy osobiste, ubrania. Tego dnia, do restauracji przyszedł kolega <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">K. R.</span> <span class="anon-block">D.</span> i on również zostawił swoją kurtkę na zapleczu.</p> <p>Dowód:</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">N. S.</span> k. 9, ujawnione na k. 516, k. 515v-516</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">L. K.</span> k. 29v, ujawnione na k. 672v, k. 672-672v</p> <p>- zeznania K. <span class="anon-block">K.</span> k. 32v, ujawnione na k. 672v</p> <p>- zeznania R. <span class="anon-block">D.</span> k. 35v, ujawnione na k. 522v, k. 522v</p> <p>W dniu 31 stycznia 2015 roku, około godziny 19:08 na zaplecze restauracji wszedł <span class="anon-block">S. K.</span> i zabrał kurtkę, której właścicielem był <span class="anon-block">L. K.</span>. Kurtka ta była warta około 400 złotych. <span class="anon-block">S. K.</span> wyszedł z restauracji.</p> <p>Dowód:</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">N. S.</span> k. 9v, ujawnione na k. 516, k. 515v</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">Ł. M.</span> k. 12v, ujawnione na k. 515v</p> <p>- płyta k. 19, ujawniona na k. 673</p> <p>- protokół oględzin nagrania k. 25, ujawniony na k. 673</p> <p>Tego dnia, około godziny 19.20-19.30 <span class="anon-block">L. K.</span> zgłosił zaginięcie jego kurtki z pokoju socjalnego. Zauważył jej brak, gdy chciał wyjść na przerwę, na papierosa. W tym czasie dwie pozostałe kurtki jeszcze wisiały. <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, menager restauracji, zaczął przeglądać monitoring i ujawnił moment zaboru.</p> <p>Dowód:</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">N. S.</span> k. 9-9v, ujawnione na k. 516, k. 515v-516v</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">L. K.</span> k. 29v, ujawnione na k. 672v, k. 672v</p> <p>- zeznania K. <span class="anon-block">K.</span> k. 32v, ujawnione na k. 672v</p> <p>- zeznania R. <span class="anon-block">D.</span> k. 35v, ujawnione na k. 522v, k. 522v</p> <p>Około godziny 19:41 <span class="anon-block">S. K.</span> wrócił do restauracji i ponownie z pokoju socjalnego, znajdującego się na zapleczu zabrał dwie kurtki. Jedna z nich należała do <span class="anon-block">K. K.</span> i była warta około 100 złotych, zaś druga należała do <span class="anon-block">R. D.</span> i była warta około 400 złotych. Następnie <span class="anon-block">S. K.</span> wyszedł z restauracji.</p> <p>Dowód:</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">N. S.</span> k. 9v, ujawnione na k. 516, k. 515v</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">Ł. M.</span> k. 12v, ujawnione na k. 515v</p> <p>- płyta k. 19, ujawniona na k. 673</p> <p>- protokół oględzin nagrania k. 25, ujawniony na k. 673</p> <p>Po około godzinie czasu, gdy <span class="anon-block">L. K.</span> ponownie chciał wyjść na papierosa, to zauważył brak dwóch kolejnych kurtek – <span class="anon-block">K. K.</span> oraz <span class="anon-block">R. D.</span>. Ponownie <span class="anon-block">L. K.</span> poszedł do <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, aby obejrzeć monitoring. Ujawniono moment kradzieży kurtek.</p> <p>Dowód:</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">N. S.</span> k. 9-9v, ujawnione na k. 516-516v</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">L. K.</span> k. 29v, ujawnione na k. 672v</p> <p>- zeznania K. <span class="anon-block">K.</span> k. 32v, ujawnione na k. 672v</p> <p>- zeznania R. <span class="anon-block">D.</span> k. 35v, ujawnione na k. 522v</p> <p>Następnie, <span class="anon-block">N. S. (2)</span> wyszedł z restauracji i sprawdził podwórze, aby ujawnić sprawcę. Zadzwonił na Policję i rozglądał się po ulicy. Wtedy zauważył grupkę osób, która weszła do pobliskiej kamienicy. Wśród nich zobaczył <span class="anon-block">S. K.</span>, którego rozpoznał jako sprawcę. W tym czasie przyjechała Policja. Policjanci obejrzeli nagrania z monitoringu. <span class="anon-block">N. S. (2)</span> wskazał policjantom, gdzie znajdował się <span class="anon-block">S. K.</span>. Policjanci poszli na wskazane miejsce, a <span class="anon-block">N. S. (2)</span> wrócił do restauracji. Policjanci w kamienicy ujawnili m.in. <span class="anon-block">S. K.</span>, który podczas rozpytania przyznał się do kradzieży kurtek. <span class="anon-block">S. K.</span> wskazał, gdzie wyrzucił kurtki. Po chwili policjanci przyszli do restauracji i poprosili o drabinę, gdyż okazało się, że kurtki leżały na garażu, w podwórzu obok restauracji. Policjanci oddali kurtki właścicielom.</p> <p>Dowód:</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">N. S.</span> k. 9v-10, ujawnione na k. 516, k. 515v-516</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">Ł. M.</span> k. 12v, ujawnione na k. 515v, k. 515v</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">L. K.</span> k. 29v, ujawnione na k. 672v, k. 672v</p> <p>- zeznania K. <span class="anon-block">K.</span> k. 32v, ujawnione na k. 672v</p> <p>- zeznania R. <span class="anon-block">D.</span> k. 35v, ujawnione na k. 522v, k. 522v</p> <p> <span class="anon-block">S. K.</span> został zatrzymany przez Policję, po tym, jak podjął próbę ucieczki w kierunku <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. W tym czasie <span class="anon-block">S. K.</span> znajdował się pod wpływem alkoholu.</p> <p>Dowód:</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">N. S.</span> k. 10, ujawnione na k. 516</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">Ł. M.</span> k. 12v-13, ujawnione na k. 515v</p> <p>- protokół zatrzymania k. 2, ujawniony na k. 673</p> <p>- protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości k. 7, ujawniony na k. 673</p> <p>- świadectwo wzorcowania k. 7a, ujawnione na k. 673</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K.</span> </strong>, zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i przed Sądem, nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W toku postępowania przygotowawczego, jak i przed Sądem, odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">N. S. (2)</span> </strong>, pracownik <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, składając zeznania podał, od której godziny pokrzywdzeni – <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">K. K.</span> pracowali w dniu zdarzenia w restauracji. W tej części Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, albowiem w toku postępowania nie przedstawiono jakiegokolwiek dowodu, który by podważał wiarygodność zeznań świadka w tym fragmencie, a ponadto, fakt, iż wskazani pokrzywdzeni pracowali w dniu zdarzenia w restauracji, potwierdzili oni sami w swych zeznaniach. <span class="anon-block">N. S. (2)</span> podał również, gdzie były przechowywane rzeczy pracowników, w tym ich ubrania. W tym fragmencie Sąd dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, albowiem były one spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span>, <span class="anon-block">R. D.</span>. <span class="anon-block">N. S. (2)</span> zeznał, kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o kradzieży kurtek. W tej części Sąd dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, albowiem były one spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, jak i dodatkowo były one spójne z zeznaniami <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>. Jednocześnie, w tym miejscu należało mieć na względzie, iż konfrontując treść zeznań <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">L. K.</span>, Sąd zauważył ich rozbieżność. <span class="anon-block">N. S. (2)</span> zeznał, że dowiedział się o drugiej kradzieży po około 10-15 minutach od pierwszej informacji. <span class="anon-block">L. K.</span> zeznał, że poinformował o drugiej kradzieży kurtek <span class="anon-block">N. S. (2)</span> po godzinie, gdy ponownie wychodził na zewnątrz, na papierosa, a następnie, co już wynikało ze spójnych zeznań <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">L. K.</span>, została o tym zawiadomiona Policja. <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> zeznał, że o kradzieży kurtek otrzymał informację około godziny 20:45. W takiej sytuacji, za wiarygodną należało uznać wersję <span class="anon-block">L. K.</span>, tym bardziej, iż, jak wynikało z zeznań samego <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, <span class="anon-block">L. K.</span> poinformował go o pierwszym zabraniu kurtki około godziny 19:30, a z nagrania monitoringu wynikało, iż do drugiej kradzieży doszło około godziny 19:41, a w tym czasie na zaplecze z obsługi wchodziła jedynie kobieta, po wyjściu <span class="anon-block">S. K.</span> z zaplecza. Mając powyższe na uwadze, zeznania <span class="anon-block">N. S. (2)</span> co do podania czasu przekazania mu informacji o drugiej kradzieży nie mogła się ostać, także w świetle zasad logiki. Na rozprawie <span class="anon-block">N. S. (2)</span> dodał, iż w trakcie oglądania pierwszego monitoringu, doszło do drugiej kradzieży. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, gdyż korespondowały one z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, jak i były zgodne z nagraniem z monitoringu oraz protokołem oględzin nagrania. <span class="anon-block">N. S. (2)</span> opisał, co zostało ujawnione na nagraniu z monitoringu z restauracji. W tym fragmencie jego zeznania były zgodne z ujawnionym nagraniem z monitoringu oraz z protokołem oględzin monitoringu, dlatego też Sąd dał im wiarę. Były one spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span> oraz z zeznaniami <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>. W dalszej części, <span class="anon-block">N. S. (2)</span> opisał w jaki sposób i w jakich okolicznościach został ujawniony sprawca kradzieży. W tym fragmencie jego zeznania korespondowały z zeznaniami <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> i dlatego Sąd dał im wiarę. <span class="anon-block">N. S. (2)</span> podał także, gdzie zostały odnalezione skradzione kurtki oraz potwierdził, że zostały one zwrócone pokrzywdzonym. W tym zakresie Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, gdyż korespondowały one z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span> oraz z zeznaniami <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>. <span class="anon-block">N. S. (2)</span> dodał również, iż <span class="anon-block">S. K.</span> został zatrzymany. W tej części jego zeznania należało uznać za wiarygodne, gdyż były one zgodne z przedłożonym w sprawie protokołem zatrzymania osoby.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> </strong>, policjant biorący udział w zatrzymaniu <span class="anon-block">S. K.</span>, zeznał w jakich okolicznościach dowiedział się o kradzieży kurtek. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, albowiem korespondowały one z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>. Ponadto, fakt, iż w sprawie została zawiadomiona Policja wynikał także z zeznań <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>. Zeznania te uzupełniały zeznania <span class="anon-block">N. S. (2)</span>. Sąd zauważył, iż składając zeznania <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> podał inną nazwę restauracji, lecz wskazał ten sam, co <span class="anon-block">N. S. (2)</span> oraz <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span> adres, tak więc zauważona przez Sąd nieścisłość nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia. Następnie, <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> opisał, co zostało ujawnione na monitoringu z restauracji. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, gdyż korespondowały one z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, jak i były zgodne z ujawnionym nagraniem i protokołem oględzin nagrania. <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> zeznał, w jakich okolicznościach został ujawniony <span class="anon-block">S. K.</span> jako sprawca kradzieży. W tej części zeznania <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, dlatego też Sąd dał im wiarę. <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> podał również, gdzie zostały ujawnione skradzione kurtki. W tej części jego zeznania korespondowały i uzupełniały zeznania <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> potwierdził, że kurtki zostały zwrócone pokrzywdzonym. W tym zakresie jego zeznania korespondowały z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, jak i z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>. <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> opisał okoliczności, w jakich został zatrzymany <span class="anon-block">S. K.</span>. W tej części Sąd dał wiarę jego zeznaniom. Co do wskazanej ucieczki i pościgu, to w toku postępowania nie przedstawiono żadnego dowodu, który by podważał wiarygodność zeznań <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> w tym fragmencie. Co do faktu ujęcia oskarżonego, to zeznania <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> korespondowały z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, jak i były zgodne z przedłożonym protokołem zatrzymania osoby. <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> wskazał też, iż <span class="anon-block">S. K.</span> w tym czasie znajdował się pod wpływem alkoholu. W tej części jego zeznania były zgodne z przedłożonym w sprawie protokołem z przebiegu badania stanu trzeźwości, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne.</p> <p>Sąd zwrócił uwagę na zeznania <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, który opisał wygląd sprawcy kradzieży, ujawniony na nagraniu monitoringu i potwierdził, iż rysopis <span class="anon-block">S. K.</span> był zgodny z tym ujawnionym. Ponadto, <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> podał, że w trakcie rozpytania, <span class="anon-block">S. K.</span> przyznał się do kradzieży kurtek. W tym fragmencie Sąd dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>. W toku postępowania nie przedłożono jakiegokolwiek dowodu, który by podważał wiarygodność tych zeznań. Sąd miał na uwadze także, iż <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> był policjantem, który widział bezpośrednio <span class="anon-block">S. K.</span>, na nagranym monitoringu, jak i zaraz po jego obejrzeniu. <span class="anon-block">S. K.</span> był ubrany tak samo, zarówno podczas zdarzenia, jak i podczas jego zatrzymania. Rysopis <span class="anon-block">S. K.</span> odpowiadał rysopisowi osoby ujawnionej na nagraniu. Nie bez znaczenia pozostawał również fakt, iż <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> był osobą obcą dla <span class="anon-block">S. K.</span> i nie ujawniono w toku postępowania jakiegokolwiek powodu, dla którego miałby on bezpodstawnie wskazywać oskarżonego jako sprawcę.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">L. K.</span> </strong>, składając zeznania wskazał, iż on oraz <span class="anon-block">K. K.</span> byli zatrudnieni w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> jako kucharze i w dniu zdarzenia byli w pracy. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">L. K.</span>, albowiem korespondowały one z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>. <span class="anon-block">L. K.</span> zeznał, że tego dnia odwiedził ich w restauracji ich kolega – <span class="anon-block">R. D.</span>. W tym fragmencie jego zeznania korespondowały z zeznaniami <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, jak i z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. <span class="anon-block">L. K.</span> opisał w jakich okolicznościach ujawnił brak jego kurtki, a następnie brak kurtek pozostałych pokrzywdzonych. W tej części jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, jak i <span class="anon-block">N. S. (2)</span>. Korespondowały one z zeznaniami również <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>. Zeznania te wzajemnie się uzupełniały. <span class="anon-block">L. K.</span> podał w jakiej kolejności przedmiotowe kurtki zostały skradzione. W tym fragmencie jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, jak i z zeznaniami <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, a ponadto, były zgodne z ujawnionym nagraniem z monitoringu oraz protokołem oględzin nagrania, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. Odnośnie rozbieżności w zeznaniach <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, co do czasu zgłoszenia menagerowi kradzieży kurtek, patrz powyżej. <span class="anon-block">L. K.</span> potwierdził, że po ujawnieniu kradzieży kurtek, był oglądany monitoring w restauracji, aby ujawnić moment kradzieży. W tej części jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, jak i z zeznaniami <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. Ponadto, <span class="anon-block">L. K.</span> zeznał, że menager restauracji zgłosił kradzież na Policję, a następnie wyszedł z policjantami na zewnątrz. W tym fragmencie jego zeznania korespondowały z zeznaniami zarówno <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, <span class="anon-block">N. S. (3)</span>, jak i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> i wzajemnie się uzupełniały. <span class="anon-block">L. K.</span> zeznał, że kurtki zostały odzyskane. W tej części jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">K. K.</span>, <span class="anon-block">R. D.</span>, <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i z zeznaniami <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. <span class="anon-block">L. K.</span> podał wartość swojej kurtki na 400 złotych. Na rozprawie nie był w stanie podać żadnych więcej szczegółów dotyczących zarówno samej odzieży, jak i jej zakupu, co by pozwoliło na zweryfikowanie tejże okoliczności. W takiej sytuacji, gdy w toku postępowania nie przedstawiono żadnego dowodu, który by w sposób skuteczny podważał wiarygodność zeznań <span class="anon-block">L. K.</span> w tym fragmencie, Sąd dał im wiarę. Zeznania te były zgodne także z zasadami doświadczenia życiowego.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K.</span> </strong> w swoich zeznaniach wskazał, iż gdzie pracował i na jakim stanowisku oraz kto z nim pracował. W tym fragmencie jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span> oraz <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. <span class="anon-block">K. K.</span> potwierdził, iż w dniu zdarzenia <span class="anon-block">N. S. (2)</span> złożył w imieniu pokrzywdzonych zawiadomienie o kradzieży kurtek. W tym fragmencie jego zeznania korespondowały z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">R. D.</span> jak i zeznaniami <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. <span class="anon-block">K. K.</span> wskazał, w której części restauracji doszło do kradzieży. W tej części jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, jak i <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">R. D.</span>. Były one zgodne również z ujawnionym nagraniem z monitoringu i protokołem oględzin tego nagrania. Mając powyższe na względzie, Sąd dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">K. K.</span> w tym fragmencie. <span class="anon-block">K. K.</span> dodał, iż w dniu zdarzenia odwiedził ich w restauracji także kolega <span class="anon-block">R. D.</span>. W tej części jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, jak i z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. <span class="anon-block">K. K.</span> zeznał, kto poinformował kolegów o braku kurtek i w jaki sposób została ujawniona kradzież. W tym zakresie Sąd dał wiarę jego zeznaniom, gdyż były one spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, jak i były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, jak i były zgodne z przedłożonym w sprawie nagraniem z monitoringu i protokołem oględzin tego nagrania. <span class="anon-block">K. K.</span> potwierdził, iż do restauracji została wezwana Policja, a po obejrzeniu przez nich monitoringu, wyszli oni wraz z menagerem na zewnątrz. Zeznania te korespondowały z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">R. D.</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>. Były one spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i je uzupełniały. Mając na względzie powyższe, Sąd dał wiarę tym zeznaniom. <span class="anon-block">K. K.</span> potwierdził, że pokrzywdzeni odzyskali skradzione kurtki. W tej części, zdaniem Sądu, zeznania te zasługiwały na walor wiarygodności, albowiem były one spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>. <span class="anon-block">K. K.</span> wskazał na wartość swojej kurtki 100 złotych. W takiej sytuacji, gdy w toku postępowania nie przedstawiono żadnego dowodu, który by w sposób skuteczny podważał wiarygodność zeznań <span class="anon-block">K. K.</span> w tym fragmencie, Sąd dał im wiarę. Zeznania te były zgodne także z zasadami doświadczenia życiowego.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">D.</span> </strong> składając zeznania, potwierdził, iż w dniu zdarzenia był w odwiedzinach w restauracji, gdzie pracowali jako kucharze jego koledzy – <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">K. K.</span>. W tym fragmencie Sąd uznał za wiarygodne jego zeznania, gdyż były one spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">K. K.</span>, jak i były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span>. <span class="anon-block">R. D.</span> opisał w jakich okolicznościach dowiedział się o kradzieży kurtek, zarówno należącej do <span class="anon-block">L. K.</span>, oraz należącej do <span class="anon-block">K. K.</span> i do niego. W tym zakresie jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span> i <span class="anon-block">K. K.</span>, dodatkowo - <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>. <span class="anon-block">R. D.</span> zeznał, iż w związku ze zdarzeniem została zawiadomiona Policja. W tym fragmencie jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span>, <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne. <span class="anon-block">R. D.</span> dodał, że policjanci wyszli na zewnątrz z menagerem. W tej części jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> i dlatego Sąd uznał je za wiarygodne. <span class="anon-block">R. D.</span> zeznał, że kurtki zostały odzyskane. W tej części zeznania te należało uznać za wiarygodne, gdyż korespondowały one z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span>, <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>. <span class="anon-block">R. D.</span> potwierdził, że na nagraniu z monitoringu widać było moment kradzieży kurtek. W tej części jego zeznania były spójne z zeznaniami <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span>, <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, jak i były zgodne z ujawnionym nagraniem oraz przedłożonym protokołem oględzin nagrania. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">R. D.</span>. <span class="anon-block">R. D.</span> wskazał na wartość swojej kurtki. Na rozprawie nie był w stanie podać żadnych więcej szczegółów dotyczących zarówno samej odzieży, jak i jej zakupu, co by pozwoliło na zweryfikowanie tejże okoliczności. W tym fragmencie, w toku postępowania nie przedstawiono żadnego dowodu, który by w sposób skuteczny podważał wiarygodność zeznań <span class="anon-block">K. K.</span> dlatego też Sąd dał im wiarę. Zeznania te były zgodne także z zasadami doświadczenia życiowego.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne <strong> <!-- -->dowody z przedłożonych dokumentów</strong>. Zostały one sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania, przez organy do tego uprawnione. Nie budziły wątpliwości Sądu, ani nie były kwestionowane przez strony postępowania.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne <strong> <!-- -->nagranie z monitoringu</strong>. Ujawniono na nim moment zaboru kurtek. Nagranie to było zgodne z zeznaniami pokrzywdzonych, jak i z zeznaniami <span class="anon-block">N. S. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>. Na podstawie tego nagrania <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> wytypował oskarżonego jako sprawcę kradzieży. Nagranie to uzupełniało materiał dowodowy. Było również zgodne z przedłożonym protokołem oględzin nagrania.</p> <p>Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz poczynionych ustaleń, Sąd doszedł do przekonania, iż oskarżony dopuścił się popełnienia dwóch wykroczeń, zakwalifikowanych każde z nich z art. 119 § 1 kw.</p> <p>Oskarżonemu zarzucono, iż w dniu 31 stycznia 2015 roku, w <span class="anon-block">W.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> z <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> dokonał zaboru w celu przyłączenia mienia w postaci trzech kurtek męskich o łącznej wartości 900 zł, czym działał na szkodę <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, a czyn ten został zakwalifikowany z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a>.</p> <p>W związku z tym, iż kradzież jest przestępstwem tzw. przepołowionym, w zależności od wartości skradzionych rzeczy, zachowanie dane może wypełniać znamiona wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 kk</a>. Przepis ten stanowi, iż odpowiedzialności podlega kto kradnie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia. Wskazać należy, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 09 września 2016 roku w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017 r (Dz. U. 2016, poz. 1456) minimalne wynagrodzenie za pracę w 2017 roku zostało ustalone w wysokości 2000 złotych, a więc wartość progowa wykroczenia wynosiła 500,00 złotych. Kradzież z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1</a> kw stanowi dokonanie zaboru w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a>.</p> <p>Sąd miał na względzie w tym wypadku również treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a>, w myśl którego jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. „Stosując <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a>, przy spełnianiu wymienionych w nim przesłanek, zawsze należy oskarżonemu najpierw przypisać popełnienie konkretnych przestępstw, ze wskazaniem ich kwalifikacji prawnej, czyli określeniem przepisów ustawy karnej, pod które konkretnie przypisany czyn podpada, a następnie wymierzyć za nie jedną karę z powołaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a>” (wyr. SA w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2014 roku, II AKa 115/14, Lex nr 1511614).</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy, to zaznaczyć należało w pierwszej kolejności, iż z zeznań <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span>, <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>, a przede wszystkim z ujawnionego nagrania z monitoringu i protokołu oględzin wynikało, iż <span class="anon-block">S. K.</span> w dniu 31 stycznia 2015 roku, dopuścił się dwóch czynów kradzieży. Pierwsza kradzież miała miejsce o godzinie 19:08 i w tym czasie dokonał on kradzieży kurtki na szkodę <span class="anon-block">L. K.</span> o wartości 400 złotych, a następnie – o godzinie 19:41 dopuścił się kolejnej kradzieży łącznie dwóch kurtek: na szkodę <span class="anon-block">K. K.</span> o wartości 100 złotych i na szkodę <span class="anon-block">R. D.</span> o wartości 400 złotych. W takiej sytuacji, aby można było przypisać oskarżonemu popełnienia obu przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a>, to wartość szkody z każdego przestępstwa musiałaby przekraczać wartość 500 złotych. W realiach niniejszej sprawy, taka sytuacja nie zachodziła. W związku z tym, rozważaniu podlegało jedynie, czy oskarżony dopuścił się wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1</a> kw. Mając na uwadze treść zeznań <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> i <span class="anon-block">N. S. (2)</span>, którzy rozpoznali oskarżonego jako sprawcę, a <span class="anon-block">Ł. M. (2)</span> dokładnie opisał i porównał rysopis oskarżonego z rysopisem sprawcy, to Sąd nie miał wątpliwości, przypisując <span class="anon-block">S. K.</span> popełnienie wskazanych wykroczeń. Sąd oparł się w tym zakresie także na nagraniu z monitoringu oraz protokole oględzin nagrania. Co do określenia wartości kurtek, to Sąd, jak to wskazano powyżej, oparł się na zeznaniach pokrzywdzonych - <span class="anon-block">L. K.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>. Z ich zeznań wynikało, iż wartość szkody wynikła z każdego z czynów nie przekroczyła kwoty 500 złotych.</p> <p>W tym miejscu należało podkreślić, iż nie mogła się ostać zaproponowana przez oskarżyciela publicznego kwalifikacja prawna, ujmująca kradzież wszystkich trzech kurtek o łącznej wartości 900 złotych jako jeden czyn. Jak to wskazano powyżej, przedłożony w sprawie materiał dowodowy, w sposób nie budzący wątpliwości wskazywał na dwa, odrębne zachowania oskarżonego.</p> <p>W toku postępowania nie ujawniono również dowodu, aby móc przypisać oskarżonemu działanie w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>, sprawca odpowiada za czyn ciągły, gdy dwa lub więcej zachowań podejmuje w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, co uważa się za jeden czyn zabroniony.</p> <p>Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, aby <span class="anon-block">S. K.</span> miał z góry powzięty zamiar, który przecież należało w każdym wypadku udowodnić, a nie jedynie domniemywać, co do dokonania kradzieży owych trzech kurtek. Nic o tym nie świadczyło, gdyż sam oskarżony nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie można było wykluczyć sytuacji, iż po kradzieży pierwszej kurtki, kiedy zobaczył on, jaki łatwy dostęp miał do niezabezpieczonej odzieży, ponownie podjął działania w celu kradzieży kolejnych kurtek. Nadmienić tylko wypadało, iż sam oskarżyciel nie widział, aby spełnione zostały przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>, gdyż nie dał temu wyrazu w zaproponowanej kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu.</p> <p>Uznając, iż <span class="anon-block">S. K.</span> dopuścił się popełnienia przypisanych mu wykroczeń, Sąd w dalszej kolejności badał czy sprawca mógł zostać ukarany. W tym zakresie analizie podlegały przepisy dotyczące przedawnienia karalności czynu. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a>, umarzeniu podlega postępowanie, gdy nastąpiło przedawnienie orzekania. Termin do przedawnienia orzekania wskazywał w swej treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45)">art. 45</a> kw. W tym wypadku, Sąd miał na względzie, iż pomiędzy czynami oskarżonego a momentem orzekania nastąpiła zmiana przepisów w tym przedmiocie. Owa zmiana została wprowadzona ustawą z dnia 23 marca 2017 roku o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.2017.966). Zgodnie z art. 6 owej ustawy nowelizującej, do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu zawarte w ustawie, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. Ustawa ta zaczęła obowiązywać z dniem 01 czerwca 2017 roku. W takiej sytuacji, gdy do czynów doszło w dniu 31 stycznia 2015 roku, zastosowanie miał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> kw, w brzemieniu obowiązującym przed nowelizacją z dnia 23 marca 2017 roku. W myśl przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> kw sprzed nowelizacji, karalność wykroczenia ustaje jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym czasie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.</p> <p>Czyny w niniejszej sprawie zostały popełnione w dniu 31 stycznia 2015 roku. Postępowanie karne zostało wszczęte postanowieniem z dnia 01 lutego 2015 roku. Tak więc, w tej sytuacji, przedawnienie karalności czynu nastąpiło w dniu 31 stycznia 2017 roku.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć z powodu przedawnienia orzekania w sprawie.</p> <p>Konsekwencją umorzenia postępowania było orzeczenie o kosztach po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 2)">art. 118 § 2 kpw</a>, który stanowił, iż w razie umorzenia postępowania wprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.</p> </div>