VI Ka 840/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 840/17</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z 19 lipca 2017 r., sygn. IX K 991/16, którym skazano <span class="anon-block">A. M.</span> za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 1)">art. 216 § 1 k.k.</a>, apelację wywiódł obrońca.</p> <p>Zaskarżył wyrok w całości wnosząc o zmianę go poprzez uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucił:</p> <p>a. obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez jednostronną i nie uwzględniającą wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego,</p> <p>b. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> poprzez pominięcie okoliczności korzystnych dla oskarżonej,</p> <p>c. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że oskarżona popełniła przestępstwo,</p> <p>d. niewłaściwą ocenę wiarygodności dowodów.</p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia wynika, że Sąd Rejonowy ocenił całość materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy. Argumentacja, którą przedstawił na poparcie ustalenia, że w dniu 26 czerwca 2016 r. <span class="anon-block">A. M.</span> znieważyła na klatce schodowej <span class="anon-block">B. W.</span>, jawi się jako przekonująca oraz, wbrew zapatrywaniu obrońcy, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego.</p> <p>Dysponując dwoma alternatywnymi wersjami zdarzenia Sąd Rejonowy słusznie potraktował wersję prezentowaną przez oskarżoną jako niezgodną z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń. To właśnie wersja wydarzeń, którą kreśliła oskarżona, musi być uznana za niezgodną z zasadami doświadczenia życiowego. Jest przecież poza sporem, że w dniu 26 czerwca 2016 r. doszło na klatce schodowej do zajścia, w którym uczestniczyła <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">B. W.</span>. Sama oskarżona podawała, że mając pretensję do <span class="anon-block">B. W.</span> i będąc bardzo wzburzona, co zresztą potwierdzała i jej matka, udała się do mieszkania <span class="anon-block">B. W.</span>, pytając, kiedy odczepi się od jej rodziny. Jednocześnie negowała, aby użyła wobec niej słów wulgarnych.</p> <p>Nie jest zatem tak, że zdarzenie jest sytuacją wykreowaną przez pokrzywdzoną, skoro to oskarżona je zainicjowała. W istocie zatem oskarżona swymi wyjaśnieniami uwiarygodniła relację pokrzywdzonej.</p> <p>Wypowiadanie słów wulgarnych przez osobę chcącą wyrazić pretensję, a taką osobą ewidentnie była oskarżona, musi być uznane za zjawisko, co prawda niepożądane, aczkolwiek typowe, a w konsekwencji prawdopodobne.</p> <p>Jak zresztą wynika z odpisów z notatników służbowych funkcjonariuszy Policji, którzy przybyli na interwencję po telefonicznym wezwaniu przez <span class="anon-block">B. W.</span>, w trakcie wyjaśniania przez nich, co zaszło, kobieta zamieszkująca pod nr<span class="anon-block">(...)</span> wielokrotnie wybiegała na klatkę schodową i wyzywała zgłaszającą słowami wulgarnymi.</p> <p>W świetle powyższych uwag przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena wiarygodności zeznań świadków, którzy wspierali linię obrony oskarżonej, tj. <span class="anon-block">Z. M.</span> i <span class="anon-block">B. M.</span> oraz stojących w opozycji do nich relacji <span class="anon-block">I. C.</span> i <span class="anon-block">W. M.</span>, zasługuje na akceptację. Przekonuje zapatrywanie Sądu Rejonowego, że świadkowie <span class="anon-block">Z. M.</span> i <span class="anon-block">B. M.</span> z uwagi na szczególnie bliski stosunek z oskarżoną, mogli wypowiadać się interesownie, chcąc uchronić córkę przed odpowiedzialnością karną. Z kolei relacje łączące pokrzywdzoną z <span class="anon-block">I. C.</span> i <span class="anon-block">W. M.</span> opierają się na koleżeństwie, a zatem są obiektywnie luźniejsze, aniżeli więzy łączące oskarżoną z wspierającymi ją świadkami.</p> <p>Domysły, które wysnuwa obrona odnośnie potencjalnych uzgodnień pomiędzy pokrzywdzoną a świadkami <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">M.</span>, nie zostały poparte jakimkolwiek dowodem. Podobnie rzecz się ma z twierdzeniem, że <span class="anon-block">I. C.</span> nie było na miejscu zdarzenia.</p> <p>Faktem jest, że zachodzi korelacja czasowa pomiędzy złożeniem przez oskarżoną zeznań w procesie rozwodowym małżonków <span class="anon-block">W.</span>, co miało miejsce 21 lipca 2016 r., a wniesieniem przez <span class="anon-block">B. W.</span> prywatnego aktu oskarżenia, co nastąpiło 29 lipca 2016 r. Jednak wnioski wyprowadzane na tej podstawie przez obronę są nieuprawnione. Nie jest przecież tak, jak wywodzi obrona, że pokrzywdzona zwleka z zawiadomieniem o zdarzeniu przez miesiąc i dopiero po jawnie niekorzystnych dla niej zeznaniach <span class="anon-block">A. M.</span> na sprawie rozwodowej występuje z prywatnym aktem oskarżenia. O zajściu polegającym na znieważeniu przez sąsiadkę pokrzywdzona zawiadomiła organ ścigania natychmiast po zdarzeniu, co odzwierciedla odtworzone na rozprawie nagranie zarejestrowane w Systemie Powiadamiania Ratunkowego.</p> <p>Podważanie wartości dowodowej relacji pokrzywdzonej z powołaniem na schorzenia natury psychicznej, z którymi się boryka, jest bezpodstawne. Przy ocenie wiarygodności zeznań pokrzywdzonej Sąd Rejonowy wsparł się opinią biegłego z zakresu psychologii, który, będąc obecny przy przesłuchaniu, nie ujawnił żadnych mankamentów w zakresie spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania postrzeżeń przez pokrzywdzoną. Opinię ujawniono na rozprawie i nie była ona kwestionowana przez obronę.</p> <p>Z naprowadzonych wyżej względów podniesione przez obronę zarzuty niewłaściwej oceny wiarygodności dowodów, a w konsekwencji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mający polegać na niesłusznym przyjęciu, że oskarżona popełniła zarzucany jej czyn, zostały uznane za nieuzasadnione.</p> <p>Już tylko na marginesie stwierdzić należy, iż w realiach sprawy trudno mówić o naruszeniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, który to przepis dotyczy wątpliwości nieusuwalnych. Nie chodzi zatem o wątpliwości czy dać wiarę jakiemuś dowodowi, czy też wiarygodności odmówić. Tego typu wątpliwości są wątpliwościami usuwalnymi i w niniejszej sprawie takowe zostały przez Sąd Rejonowy usunięte.</p> <p>Rozstrzygnięcie o karnoprawnym następstwie przypisanego oskarżonej przestępstwa nie nasuwa żadnych zastrzeżeń. Sąd Rejonowy należycie ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu traktując go jako nieznaczny. Kara, którą zastosował względem oskarżonej, jest rodzajowo najłagodniejsza w przypadku przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 1)">art. 216 § 1 k.k.</a> Kara ma wymiar wręcz symboliczny, a jako taka nie może być uznana za rażąco surową.</p> <p>Względy powyższe przemawiały za utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest obciążenie oskarżonej wydatkami postępowania odwoławczego i opłatą za II instancję.</p> </div>