II GZ 347/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2466/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2016. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, który postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2017 r. został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na nienadesłanie wypełnionego urzędowego formularza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2017 r. Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2018 r. Sad poinformował skarżącego, że w związku z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., skarżący zobowiązany jest do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 marca 2018 r. Zgodnie z informacją udzieloną w dniu 13 lipca 2018 r., w Rejestrze Opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wobec powyższego Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P., wnosząc o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia opłaty został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – p.p.s.a., tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, które podlegają wpisowi sądowemu. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro R. P., pomimo prawidłowego wezwania nie uiścił wpisu od skargi, to zasadnie Sąd I instancji skargę tę odrzucił. Zauważyć w tym miejscu wypada, że w zażaleniu skarżący nie podważył żadnej z wymienionych okoliczności dotyczących kwestii opłacenia wpisu od skargi ani nie wskazał, w jaki sposób zaskarżone postanowienie narusza prawo. Ze wskazanych powodów NSA na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.