II W 490/17

<p>Sygn. akt IIW 490/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 11 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Mrągowie, II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Wojciech Szałachowski</p> <p>Protokolant: p.o. sekr. sąd. <span class="anon-block">M. P.</span> </p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego: nie stawił się.</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11/12/2017 r. sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span> syna <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">J. z domu T.</span>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>, </strong> </p> <p>obwinionego o to, że:</p> <p>W okresie od 13 lipca 2017 roku do dnia 06 września 2017 roku w <span class="anon-block">M.</span>, jako były funkcjonariusz Policji, przywłaszczył sobie latarkę <span class="anon-block">S.</span> typ SL-20XPLed nr fabryczny <span class="anon-block"> (...)</span> wraz z nasadką plastikową koloru czerwonego, uchwytem na pas i dwoma zasilaczami wartości 380 złotych, kamizelkę odblaskową z napisem <span class="anon-block"> (...)</span> wartości 20 zł, referentkę nr L 568 wartości 15 zł, czym spowodował straty w mieniu na rzecz Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">M.</span> o ogólnej wartości 415 złotych,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 KW</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->ORZEKA:</strong> </p> <p>I.  Obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span> <span class="underline"> <!-- -->uniewinnia</span> </strong> od popełnienia zarzucanego mu czynu;</p> <p>II.  Koszty procesu ponosi Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">D. K.</span> został obwiniony o to, że w okresie od 13 lipca 2017 roku do dnia 06 września 2017 roku w <span class="anon-block">M.</span>, jako były funkcjonariusz Policji, przywłaszczył sobie latarkę <span class="anon-block">S.</span> typ SL-20XPLed nr fabryczny <span class="anon-block"> (...)</span> wraz z nasadką plastikową koloru czerwonego, uchwytem na pas i dwoma zasilaczami wartości 380 złotych, kamizelkę odblaskową z napisem <span class="anon-block"> (...)</span> wartości 20 zł, referentkę nr L 568 wartości 15 zł, czym spowodował straty w mieniu na rzecz Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">M.</span> o ogólnej wartości 415 złotych, tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 KW.</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p> <span class="anon-block">D. K.</span> to były policjant Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">M.</span> (bezsporne).</p> <p>W okresie swojej pracy w Komisariacie Policji w <span class="anon-block">M.</span> przydzielono mu latarkę <span class="anon-block">S.</span> typ SL-20XPLed nr fabryczny <span class="anon-block"> (...)</span> wraz z nasadką plastikową koloru czerwonego, uchwytem na pas i dwoma zasilaczami wartości 380 złotych, kamizelkę odblaskową z napisem <span class="anon-block"> (...)</span> wartości 20 zł, referentkę nr L 568 wartości 15 zł – jako mienie służbowe (bezsporne).</p> <p>Komendant Komisariatu Policji w <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">A. J.</span>, po ustaniu służby obwinionego, 5 lipca 2017 roku wezwał obwinionego do rozliczenia się z powierzonego mu mienia (bezsporne).</p> <p>Obwiniony telefonicznie kontaktował się z byłym przełożonym i poinformował go, że rozliczenia dokona w późniejszym terminie albowiem jest w złym stanie psychicznym i korzysta od marca 2017 roku ze zwolnienia lekarskiego (bezsporne).</p> <p>6 września 2017 roku obwiniony <span class="anon-block">D. K.</span> rozliczył się z mienia i zdał mienie służbowe (vide k. 28).</p> <p>Obwiniony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśniał, że w czasie zarzutu miał problemy zdrowotne natury psychicznej, na wezwanie do zwrotu zareagował kontaktem telefonicznym z <span class="anon-block">A. J.</span>, usprawiedliwiając zwłokę oraz wskazał, że w okresie tym przebywał na zwolnieniu lekarskim.</p> <p>Sąd zważył co następuje:</p> <p>Przez wykroczenie przywłaszczenia trzeba rozumieć bezprawne, z wyłączeniem osoby uprawnionej, rozporządzenie znajdującym się w posiadaniu sprawcy, cudzym mieniem ruchomym, przez włączenie go do majątku swego lub innej osoby. Wskazać należy także, że w zakres treściowy art. 119 § 1 KW wchodzi także przywłaszczenie rzeczy powierzonej sprawcy.</p> <p>Przywłaszczenie wymaga działania w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym postąpienia z cudzą rzecz, tak jakby się było jej właścicielem. Sprawca musi zatem zmierzać do zatrzymania rzeczy dla siebie lub innej osoby bez żadnego do tego tytułu.</p> <p>W literaturze i orzecznictwie wskazuje się, że o zamiarze przywłaszczenia może świadczyć odmowa zwrotu cudzej rzeczy, zanegowanie jej posiadania, sprzedaż lub darowanie innej osobie, przerobienie rzeczy itp. Natomiast bezprawne zatrzymanie cudzej rzeczy, a nawet używanie jej (co w realiach niniejszej sporawy wydaje się mało prawdopodobne) chociażby w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ale bez zamiaru zatrzymania na własność, nie jest wykroczeniem z art. 119 § 1 KW. Od strony podmiotowej nie jest wystarczające bowiem stwierdzenie obiektywnego rozporządzenia przez sprawcę cudzą rzeczą, lecz konieczne jest oprócz tego wykazanie, że działaniu temu towarzyszył szczególny zamiar (animus rem sibi habendi).</p> <p>Reasumując wskazany przepisem art. 119 § 1 KW zamiar przywłaszczenia rzeczy powierzonej, przejawiający się w rozporządzeniu tą rzeczą jak własną nie obejmuje, nieuprawnionego tj. niezgodnego z wolą właściciela wykorzystania tej rzeczy – o ile nie towarzyszy mu cel definitywnego pozbawienia osoby uprawnionej jej własności.</p> <p>Przenosząc te rozważania na twardy grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że dowody zebrane w sprawie nie dają żadnych podstaw do ustalenia, że doszło do przywłaszczenia przez obwinionego mienia państwowego. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika jedynie, że obwiniony nie wywiązał się ze zobowiązania zawartego przy odbiorze powierzonego mu mienia, ale żadną miarą nie przejawił zamiaru powiększenia własnego majątku kosztem Policji. W rezultacie obwiniony w sposób bezumowny korzystał z przedmiotów opisanych we wniosku o ukaranie, z pewnością uniemożliwiał dysponowanie rzeczami przez właściciela i w rezultacie jego działanie nie było ani umyślne ani stanowiące realizację zamiaru powiększenia swojego majątku kosztem właściciela.</p> <p>Mając powyższe rozważania na uwadze, należało uniewinnić obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i założyć, że czyn jego oceniony może być w aspekcie prawa cywilnego i administracyjnego, nie zaś norm zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">kodeksie wykroczeń</a>.</p> </div>