IV Ka 466/24

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 4 lipca 2024 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny–Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Hanna Bartkowiak</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: prot. sąd. Katarzyna Szymczak </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> przy udziale starszej posterunkowej Justyny Parafińskiej z Komisariatu Policji Poznań-Stare Miasto w Poznaniu </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. K.</span> </strong> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z art. 119 § 1 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu</p> <p>z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII K 1204/22</p> <p>1.  Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>a)  w punkcie 1 uznaje obwinionego <span class="anon-block">R. K.</span> za winnego tego, że w dniu 15 lipca 2022 r. około godz. 21:48 w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> AB/<span class="anon-block">C. R.</span> 1, 1A dokonał zniszczenia tablicy zawieszonej na wiacie śmietnikowej dotyczącej zakazu składowania śmieci i odpadów poza terminem wywozu gabarytów określonego harmonogramem, powodując straty wartości 226,30 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej <span class="anon-block">ul. (...)</span> AB/<span class="anon-block">C. R.</span> 1, 1A, to jest wykroczenia z art. 124 § 1kw i za to na podstawie art. 124 § 1kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) zł;</p> <p>b)  w miejsce orzeczenia w punkcie 2 na podstawie art. 124 § 4kw orzeka wobec obwinionego <span class="anon-block">R. K.</span> obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej szkody, to jest kwoty 226,30 zł na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej <span class="anon-block">ul. (...)</span> AB/<span class="anon-block">C. R.</span> 1, 1A.</p> <p>2.  W pozostałym zakresie, tj. w punkcie 3 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów postępowania w sprawach o wykroczenia za instancję odwoławczą oraz wymierza mu opłatę za obie instancje w kwocie 30 zł.</p> <p>Hanna Bartkowiak</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. K.</span> </strong> został obwiniony o to, że w dniu 15 lipca 2022 r. około godz. 21:48 w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> AB/<span class="anon-block">C. R.</span> 1,1A dokonał kradzieży tablicy zawieszonej na wiacie śmietnikowej dotyczącej zakazu wystawiania gabarytów poza terminem ustalonym harmonogramem, powodując straty wartości 226,30 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej <span class="anon-block">ul. (...)</span> AB/<span class="anon-block">C. R.</span> 1,1A, to jest o wykroczenie z art. 119 § 1 kw.</p> <p>Wyrokiem nakazowym z dnia 10 października 2022 r. Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu uznał obwinionego winnym wyżej wskazanego wykroczenia i za to na podstawie art. 119 § 1 kw w zw. z art. 20 § 1 kw i art. 21 § 1 kw wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności, zobowiązując go do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Na podstawie art. 119 § 4 kw i art. 22 pkt 1 kw obwiniony został zobowiązany do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz ww. Wspólnoty Mieszkaniowej, kwoty 226,30 zł (k. 29).</p> <p>Od powyższego wyroku <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. K.</span> </strong>wniósł skutecznie sprzeciw, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych (k. 33).</p> <p>Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 stycznia 2024 r. uznał obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. K.</span> </strong>za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie ww. przepisu wymierzył mu karę 200 zł grzywny. Na podstawie art. 119 § 4 kw orzekł wobec obwinionego obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego mienia tj. kwoty 226,30 zł na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej <span class="anon-block">ul. (...)</span> AB/<span class="anon-block">C. R.</span> 1,1A. Sąd zwolnił obwinionego z obowiązku zapłaty kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty (k. 138).</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarżący wskazał, że w związku z samowolnym zamontowaniem przedmiotowej plakietki na wiacie śmietnikowej, stanowiącej również jego współwłasność, w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 343;art. 343 § 2)">art. 343 § 2 kc</a>, uprawniający właściciela (współwłaściciela) nieruchomości do przywrócenia jej do stanu pierwotnego. Oznacza to, że czyn jego nie stanowi wykroczenia, gdyż nie jest on bezprawny. Obwiniony zarzucił Sądowi I instancji, że powyższej okoliczności nie wziął pod uwagę przy wyrokowaniu. Ponadto apelujący podkreślał, że wbrew wyrokowi Sądu Rejonowego, plakietka nie została wyniesiona z miejsca jej zniszczenia, ani też nie była powtórnie wytwarzana. Podał też jako motyw jej usunięcia brak zgodności z przepisami obowiązującymi na terenie miasta <span class="anon-block">P.</span>, odwołując się w tym zakresie do swoich wyjaśnień złożonych na rozprawie przed Sądem I instancji.</p> <p>W konkluzji apelujący wniósł o skontrolowanie wyroku Sądu Rejonowego z dnia 23 stycznia 2024 r., a w efekcie jego anulowanie w całości, co należało odczytać jako wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu wykroczenia (k. 153-155).</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Apelacja obwinionego <span class="anon-block">R. K.</span> okazała się bezzasadna. Kontrola odwoławcza ujawniła jedynie nieprawidłowość zaskarżonego wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, co wymagało jej zmiany na art. 124 § 1 kw, przy jednoczesnym przyjęciu, że obwiniony zniszczył tabliczkę zamontowaną na wiacie śmietnikowej dotyczącą składowania śmieci i odpadów. W konsekwencji, za to przypisane obwinionemu wykroczenie zniszczenia rzeczy została mu wymierzona na nowo kara oraz obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody.</p> <p>Odpowiadając w pierwszym rzędzie na zarzuty zgłoszone w apelacji obwinionego, Sąd Okręgowy chce wskazać, iż wbrew podniesionym uwagom, Sąd Rejonowy wnikliwie przeprowadził ocenę zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego i na tej podstawie przyjął prawidłowe wnioski, co z kolei posłużyło do właściwego odtworzenia przebiegu zdarzenia objętego wnioskiem o ukaranie. Nie zmieniając ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji, a mianowicie tego, że obwiniony zdemontował tabliczkę zawieszoną na wiacie śmietnikowej, przecinając ją, odrywając, a następnie wyrzucił do kosza, przy czym jej fragment zabrał ze sobą, Sąd Okręgowy uznał, że tym zachowaniem doszło do zniszczenia przedmiotowej tabliczki. Zniszczenie rzeczy polega bowiem na jej fizycznym unicestwieniu, w efekcie czego przestaje ona istnieć. W doktrynie wskazuje się, że zniszczenie rzeczy może polegać również na takim na nią oddziaływaniu, w wyniku którego tak zmieniają się jej właściwości, że nie nadaje się ona do użytku zgodnego z jej pierwotnym przeznaczeniem (<em> <!-- -->por. M. Szwarczyk, w: T. Bojarski, Kodeks wykroczeń. Komentarz, 2015, s. 491</em>). Z powyższego wynika, że działanie obwinionego spowodowało, iż rzeczona tabliczka przestała istnieć, a jej część, którą zostawił sobie sprawca nie przedstawiała żadnej wartości materialnej, posłużyła mu zaś jako dowód w sprawie o wykroczenie (<em> <!-- -->vide</em>: rozprawa w dniu 10 stycznia 2024 r., k. 132). Warto przy tym podkreślić, iż z wyjaśnień samego obwinionego, których Sąd Rejonowy nie zakwestionował wynikało, że jego celem była likwidacja tabliczki bowiem uważał, że znalazła się tam bezprawnie, a napis na plakietce był niedorzeczny. Natomiast skoro doszło do fizycznego unicestwienia tejże tabliczki już przy jej demontowaniu, to nie można było mówić o jej zaborze, gdyż nie był on objętym zamiarem sprawcy. Natomiast zabranie fragmentu tabliczki nie wypełniało znamion wykroczenia z art. 119 § 1 kw z tej także przyczyny, że za zabór rzeczy ruchomej nie można uznać przedmiotów nieprzedstawiających wartości majątkowej. Wobec powyższego czyn obwinionego był dalej analizowany przez Sąd odwoławczy pod kątem wykroczenia z art. 124 § 1 kw. <em> <!-- -->Notabene</em>, to wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">R. K.</span> składane przed Sądem I instancji pozwoliły na pełne rozeznanie co do jego zachowania, gdyż dowodowe nagranie wykonane telefonem ani zeznania świadka <span class="anon-block">A. W.</span> nie dostarczały informacji na temat sposobu w jaki obwiniony usunął tabliczkę z wiaty śmietnikowej ani co z nią dalej zrobił.</p> <p>Odnośnie zarzutu braku bezprawności w czynie obwinionego Sąd Okręgowy zaś w pełni podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, który nie potwierdził by działanie obwinionego było prawnie dopuszczalne, a rozważania w tym zakresie przedstawione na stronie 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zasługiwały na pełną aprobatę. Czysto polemiczny charakter miało zatem przeciwne stanowisko apelującego w tym względzie. Sąd II instancji uznał bowiem za w pełni uprawnione twierdzenia Sądu Rejonowego, że wewnętrzne przekonanie obwinionego o bezprawnym charakterze tabliczki zawieszonej kilka dni wcześniej na wiacie śmietnikowej, nie uprawniało go do samodzielnego jej usunięcia. Poza przedmiotem niniejszej sprawy pozostawała ocena zasadności umieszczenia tabliczki dotyczącej składowania śmieci i odpadów oraz prześledzenia trybu decyzyjnego wspólnoty w tym temacie.</p> <p>Ponadto, Sąd odwoławczy przyjął w ślad za organem orzekającym w pierwszej instancji, że obwiniony jako członek wspólnoty mieszkaniowej, której własnością była przedmiotowa tabliczka działał wbrew woli tego podmiotu, który zlecił jej zamontowanie, z funduszy wspólnoty. A dla każdego ze współwłaścicieli rzecz stanowiąca ich współwłasność jest cudzą (<em> <!-- -->por. analogiczny wyrok Sądu Najwyższego dot. zaboru cudzej rzeczy z dnia 9 kwietnia 1997 r., III KKN 241/96, Legalis, dot. zaboru cudzej rzeczy</em>). Nie ulega zatem wątpliwości, że obwiniony, w którego posiadaniu nie znajdowała się owa tabliczka, niszcząc ją działał na szkodę wspólnoty mieszkaniowej i pośrednio pozostałych jej współwłaścicieli.</p> <p>Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała jednocześnie, że w tym przypadku, po stronie sprawcy zniszczenia rzeczy nie zachodziły żadne okoliczności ekskulpujące go. Apelujący bezpodstawnie powoływał się na działanie w ramach dozwolonej samopomocy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 343;art. 343 § 2)">art. 343 § 2 kc.</a> Już tylko z samej treści tego przepisu wynika, że obwiniony nie spełniał warunków podmiotowo-przedmiotowych aby być zwolnionym z odpowiedzialności wykroczeniowej za swoje zachowanie. Zgodnie z tym przepisem: „Posiadacz nieruchomości może niezwłocznie po samowolnym naruszeniu posiadania przywrócić własnym działaniem stan poprzedni; nie wolno mu jednak stosować przy tym przemocy względem osób. Posiadacz rzeczy ruchomej, jeżeli grozi mu niebezpieczeństwo niepowetowanej szkody, może natychmiast po samowolnym pozbawieniu go posiadania zastosować niezbędną samopomoc w celu przywrócenia stanu poprzedniego.” Nie ulega zaś żadnej wątpliwości, że <span class="anon-block">R. K.</span> nie był posiadaczem nieruchomości ani żadnej rzeczy ruchomej, a poza tym ochronie posiadania z zastosowaniem dozwolonej samopomocy podlega wyłącznie posiadanie zgodne z prawem, nie zaś posiadanie bezprawne. Ponadto, nie zaistniała sytuacja, aby osobie, która zniszczyła tabliczkę groziło niebezpieczeństwo poważnej szkody. Odmienne poglądy apelującego w omawianym zakresie okazały się zatem całkowicie bezzasadne.</p> <p>Z urzędu też Sąd Okręgowy nie stwierdził aby zachodził tu przypadek działania w stanie wyższej konieczności z art. 16 § 1 kw, który stanowi, że nie popełnia wykroczenia, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone nie przedstawia wartości oczywiście większej niż dobro ratowane.</p> <p>Ponadto, za prawidłowe uznać należało ustalenia Sądu I instancji dotyczące wysokości szkody spowodowanej czynem obwinionego. Przedłożony kosztorys określający koszt zakupu tabliczki z wykonanym napisem, opiewający na sumę 226,30 zł nie budził zastrzeżeń. Skarżący nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów aby zakwestionować wiarygodność dokumentów w tym zakresie (k. 16).</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd odwoławczy uznając apelację za bezzasadną, nie znalazł podstaw do uwolnienia <span class="anon-block">R. K.</span> od odpowiedzialności za popełniony czyn, wyczerpujący znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 kw. Dlatego też w pkt 1 lit. a) wyroku doszło do zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie obwinionego za winnego, tego że w dniu 15 lipca 2022 r. około godz. 21:48 w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> AB/<span class="anon-block">C. R.</span> 1, 1A dokonał zniszczenia tablicy zawieszonej na wiacie śmietnikowej dotyczącej zakazu składowania śmieci i odpadów poza terminem wywozu gabarytów określonego harmonogramem, powodując straty wartości 226,30 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej <span class="anon-block">ul. (...)</span> AB/<span class="anon-block">C. R.</span> 1, 1A w <span class="anon-block">P.</span>, to jest wykroczenia z art. 124 § 1 kw i za to na podstawie tegoż przepisu Sąd Okręgowy wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 zł, czyli taką samą rodzajowo i co do wysokości jak w zaskarżonym wyroku.</p> <p>Apelacja obwinionego nie podnosiła zarzutów odnośnie wymierzonej kary. Jednakże stwierdzić należy z urzędu, że już Sąd Rejonowy orzekając o karze wobec obwinionego właściwie uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 33 § 1-3 kw. Przypisane obwinionemu ostatecznie wykroczenie cechuje analogiczny poziom społecznej szkodliwości czynu. Wymierzając karę należało wziąć pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. Wszystko to spowodowało, że została wobec obwinionego orzeczona kara grzywny w wysokości 200 zł, która zresztą nie mogłaby zostać podwyższona z racji kierunku wniesionej apelacji na korzyść i zakazowi pogarszania sytuacji obwinionego w instancji odwoławczej (zakaz <em> <!-- -->reformationis in peius</em>).</p> <p>Uznanie przez Sąd odwoławczy za prawidłowe ustaleń dotyczących wysokości szkody implikuje stwierdzenie, że również zobowiązanie obwinionego na podstawie art. 124 § 4 kw, do zapłaty kwoty 226,30 zł, jako równowartości wyrządzonej szkody, jest rozstrzygnięciem celowym, zwłaszcza wobec złożonego w imieniu pokrzywdzonego wniosku w tym zakresie. Podkreślić należy, że orzeczenie to spełnia cele kompensacyjne postępowania i uwzględnia słuszny interes pokrzywdzonego. Skutkowało to zmianą zaskarżonego wyroku w sposób wskazany w pkt 1 lit. b).</p> <p>Jednocześnie Sąd Okręgowy z pozytywnym wynikiem zbadał uprawnienia osoby, która z ramienia pokrzywdzonego złożyła wniosek o ściganie sprawcy wykroczenia, stosownie do wymogu z art. 124 § 3 kw (k. 10). <span class="anon-block">A. W.</span>, bo o niej tu mowa, była członkiem zarządu wspólnoty mieszkaniowej, na szkodę której zostało popełnione przedmiotowe wykroczenie, co wykazano za pomocą uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w <span class="anon-block">P.</span> przy ul 3 maja 49a,b/<span class="anon-block">Pl. (...)</span> z dnia 13 listopada 2021 r., nadesłanej przez zarządcę nieruchomości - <span class="anon-block"> Miejskie Przedsiębiorstwo (...)</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> <span class="anon-block">P.</span> (k.12) oraz oświadczeniem samej A. <span class="anon-block">W.</span> przed Sądem Rejonowym, o udzielonym jej ustnie upoważnieniu do takiego działania od pozostałych członków zarządu (k. 73). Jak wynika z akt sprawy, faktycznie zajmowała się ona wówczas bieżącymi sprawami dotyczącymi zarządzania nieruchomością wspólną. Mając to wszystko na uwadze oraz treść zeznań <span class="anon-block">A. W.</span>, Sąd Okręgowy przyjął, że ww. jako umocowany członek zarządu wspólnoty mieszkaniowej, była uprawniona do występowania w imieniu pokrzywdzonego, a złożenie zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia wraz z żądaniem ścigania i ukarania sprawcy oraz zadośćuczynienia było czynnością zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 22;art. 22 ust. 1)">art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali</a>.</p> <p>Sąd Okręgowy w pkt 2 utrzymał zaskarżony wyrok w mocy w pozostałej części, tj. co do rozstrzygnięcia o kosztach sądowych - pkt 3 wyroku Sądu Rejonowego.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 3 wyroku i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2017 r. poz. 2467) zasądził od obwinionego <span class="anon-block">R. K.</span> na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w sprawach o wykroczenia za postępowanie przed sądem drugiej instancji w kwocie 50 zł. Ponadto, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 10;art. 10 ust. 1;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 10 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) wymierzył mu opłatę za obie instancje w wysokości 30 zł.</p> <p>Zasadą jest, że przegrywający apelację ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego, a nie stwierdzono aby w tym wypadku zachodziły wyjątkowe okoliczności określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a>, uzasadniające zwolnienie obwinionego od uiszczenia tych należności. Koszty te są relatywnie niewysokie (łącznie 80 zł), stąd ich uiszczenie nie będzie zbyt uciążliwe biorąc pod uwagę sytuację materialną ukaranego.</p> <p>Hanna Bartkowiak</p> </div>