I OZ 844/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1848/12 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T.G. na działania Wojewody Mazowieckiego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1848/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T. G. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na działania Wojewody Mazowieckiego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działania Wojewody Mazowieckiego dotyczące prowadzenia remontu kwatery wojennej 1939 r. na cmentarzu W. w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi niewstrzymanie remontu kwatery wojennej do momentu przeprowadzenia kwerendy merytorycznej danych poległych. Wskazał również na zaniedbania organu związane z błędnymi inskrypcjami znajdującymi się na kwaterach. W skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd I instancji podał, że zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej "p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga stanowi w istocie skargę na działanie organu administracji w rozumieniu art. 227 k.p.a. Tymczasem w sprawach tego rodzaju, sądy administracyjne nie są właściwe. Skargi zawarte w Dziale VIII k.p.a. związane są z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te nie podlegają zatem kontroli sądu administracyjnego ani na podstawie art. 3 p.p.s.a. ani też na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi zatem o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w przypadku, gdy nie może być ona uwzględniona w świetle jasnych i bezwzględnie wiążących przepisów prawa administracyjnego i w dodatku niepodlegających różnej wykładni. Zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest działanie Wojewody Mazowieckiego dotyczące prowadzenia remontu kwatery wojennej 1939 r. na cmentarzu W. w Warszawie. Należy stwierdzić, iż skarga T. G. nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego zakreślonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji, wniesiona w tej sprawie skarga stanowi w istocie skargę na działanie organu administracji w rozumieniu art. 227 k.p.a, a w tego rodzaju sprawach sądy administracyjne nie są właściwe. Z tego względu złożony w tej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 247 p.p.s.a., podlegał oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.