Ppolska.starec← UrzadnikУвійти

II SAB/Wr 361/21

Адміністративні суди2022-03-04
Номер справи
II SAB/Wr 361/21
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Дата рішення
2022-03-04
Тип
Postanowienie WSA we Wrocławiu

Судді

Wojciech Śnieżyński

Резолютивна частина

*Odrzucono skargę

Текст рішення

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i wydanie zezwolenia na pracę typ A postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. K. (dalej: skarżący) pismem z 07.05.2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pracę typu A dla O. C. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 30.11.2021 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, kto jest stroną skarżącą – M. K., czy U. sp. z o.o. - w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że stroną skarżącą jest osoba wskazana w skardze. Powyższe wezwanie zostało doręczone 03.12.2021 r. na adres wskazany w skardze, osobie zakreślonej w zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako upoważniony pracownik (k. 34 akt sądowych). Mając powyższe na uwadze, termin na wykonanie wezwania upłynął w dniu 10.12.2021 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329); dalej jako: p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymację do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oparto na kryterium interesu prawnego. To zaś oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Zaskarżony do sądu akt lub czynność, ale także bezczynność lub przewlekłość postępowania, może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Zgodnie z treścią art. 88a ust. 1 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2019 r., poz. 1482) zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Zatem w postępowaniu o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, wnioskujący o wydanie zezwolenia. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, podmiotem który złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca O. C., była osoba prawna U. sp. z o.o. z siedzibą we W. Skargę w niniejszej sprawie wniósł jednak M. K. bez wskazania, czy występuje on w imieniu podmiotu, który złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typ A. Mając na uwadze powyższe, zarządzeniem z 30.11.2021 r. M. K. został wezwany do wyjaśnienia, kto jest stroną skarżącą w sprawie. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi i tym samym Sąd przyjął, że stroną skarżącą w sprawie jest M. K. działający jako osoba fizyczna. Oznacza to, że skarżący nie może występować w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. Posiada on jedynie interes faktyczny, bowiem mimo zainteresowania rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W związku z czym skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało odrzucić jako niedopuszczalną ze względów podmiotowych, o czym orzeczono jak w sentencji.