V GC 698/24

<p>Sygn. akt VGC 698/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 4 lipca 2024r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie:</p> <p>przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski</p> <p>protokolant: sekretarz sądowy <span class="anon-block">I.</span> serafin</p> <p>po rozpoznaniu dnia 4 lipca 2024r.,</p> <p>w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy</p> <p>z powództwa<span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> <p>Sygn. akt VGC 698/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">T.</span> żądała od <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">L.</span> 15.193,50zł tytułem ceny, której pozwana jej nie uiściła ( k. 4 ).</p> <p>Pozwana wniosła o oddalenie powództwa kwestionując żądanie co do zasady i co wysokości. Zaprzeczyła, że wiąże ją z powódką stosunek umowny i wyeksponowała brak dowodów na zasadność roszczenia ( k. 66 – 70 ).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił i zważył, co następuje:</strong> </p> <p>1. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy poczynić następujące uwagi ogólne.</p> <p>Po pierwsze, proces cywilny jest <em> <!-- -->de lege lata </em>kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania i ryzyko zaniechań i niepowodzenia w tym zakresie.</p> <p>Po drugie, ciężar dowodu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne ( <em> <!-- -->ei incumbit probatio qui dicit</em> – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ). W sprawie o roszczenie <em> <!-- -->ex cocntractu</em> strona powodowa powinna zatem wykazać, że strony łączy umowa przewidująca dochodzone roszczenie i wykazać jego wysokość. Obowiązek ten aktualizuje się zwłaszcza w wypadku zaprzeczenia przytaczanym faktom przez przeciwnika.</p> <p>Po trzecie, w postępowaniu gospodarczym powód powinien wszystkie dowody powołać w pozwie pod rygorem pominięcia ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 458(5);art. 458(5) § 1)">art. 458^{<!-- -->5} § 1</a> <em> <!-- -->in princ</em>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> ), chyba że uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później; w takim przypadku dowody powinien powołać w terminie dwóch tygodni ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 458(5);art. 458(5) § 1)">art. 458^{<!-- -->5} § 1</a> <em> <!-- -->in princ</em>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> ); jeżeli potrzebę dowodu rodzi stanowisko przeciwnika, termin liczy się od doręczenia jego pisma albo oświadczenia na posiedzeniu.</p> <p>2. W tym miejscu należy poświęcić uwagę pojęciu dokumentu z procesowego punktu widzenia.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77(3))">art. 77^{<!-- -->3} k.c.</a> stanowi, że dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Zgodnie z <em> <!-- -->communis opinio</em> takie znaczenie ma termin dokument także na gruncie ustawy procesowej.</p> <p>Dowód z dokumentu obejmującego tekst znanego autora, przeprowadza się zgodnie z przepisami Oddziału 2, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (dział 2;księga 1;księga 1 cz. 1)">Działu 2, Tytułu VI, Księgi pierwszej, Części pierwszej kodeksu postępowania cywilnego</a> ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 243(1))">art. 243^{<!-- -->1} k.p.c.</a> ). Dowód z innych dokumentów, w tym zapisów obrazów i dźwięków, sąd przeprowadza stosując odpowiednio przepisy o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 308)">art. 308 k.p.c.</a> ).</p> <p>Powołanie dowodu z dokumentu powoduje konieczność złożenia w sądzie jego oryginału; w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 129;art. 129 § 1)">art. 129 § 1 k.p.c.</a> powinno to nastąpić najpóźniej na rozprawie, a na żądanie przeciwnika, we wcześniejszej dacie. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 129;art. 129 § 2)">art. 129 § 2 k.p.c.</a> dopuszczalne jest też posłużenie się odpisem dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza albo fachowego pełnomocnika strony. <em> <!-- --> <span class="anon-block">T.</span> non datur</em>.</p> <p>Powyższa regulacja, zarówno w świetle <em> <!-- -->argumentum a rubrica</em> jak i zasady <em> <!-- -->lege non distinguente</em>, dotyczy wszystkich dokumentów w rozumieniu art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77(3))">art. 77^{<!-- -->3} k.c.</a> </p> <p>W konsekwencji inne odpisy niż wykonane przez notariusza albo działającego za stronę zawodowego zastępcy procesowego a w tym kserokopie, fotokopie i inne możliwe do pomyślenia odwzorowania oryginału nie stanowią dokumentu ani jego odpisu i są pozbawione znaczenia dowodowego.</p> <p>Uznanie ich za podstawę ustaleń faktycznych może, na zasadzie skrótu myślowego, stanowić wyłącznie brak zaprzeczenia przez przeciwnika składającej je strony, faktom, które mają wykazać. Wówczas jednak chodzi o okoliczności przyznane ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229 k.p.c.</a> ) albo niezaprzeczone ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> ).</p> <p>Konieczna jest dodatkowa uwaga dotycząca dokumentów elektronicznych. Dokumenty tego typu funkcjonują w oryginale wyłącznie w środowisku cyfrowym, a nadanie im postaci materialnej, w szczególności polegające na wydrukowaniu, pozbawia je elektronicznego charakteru i czyni jedynie kopią. Jej status jest identyczny jak niepoświadczona kserokopia tradycyjnego dokumentu.</p> <p>Nie podlega przy tym kwestii, że niepoświadczona kopia dokumentu niezależnie od jego charakteru, nie może go zastąpić i nie jest środkiem dowodowym innego typu, któremu poświęcono <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309 k.p.c.</a> Jest bowiem tylko kopią i z tego względu nie ma mocy dowodowej.</p> <p>Odmienne zapatrywanie nie nadaje się przy tym do akceptacji w świetle obowiązującego prawa. Prowadzi bowiem do obejścia przepisów o sposobie przeprowadzania dowodów.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">Artykuł 309 k.p.c.</a>, co <em> <!-- -->expressis verbis</em> wynika z jego treści, dotyczy „innych środków dowodowych”, a zatem takich, których nie dotyczą wcześniejsze przepisy. Kodeks pos-</p> <p>tępowania cywilnego obszernie jednak reguluje kwestię dowodu z dokumentów i terminów składania ich do akt. Dokumentem, z którego sąd przeprowadza dowód jest zaś oryginał albo odpis wykonany w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 129;art. 129 § 2)">art. 129 § 2 k.p.c.</a> </p> <p>Inne odpisy nie mają zatem znaczenia i nie stanowią dowodu.</p> <p>3. Powództwo podlegało oddaleniu.</p> <p>Pozwana zaprzeczyła bowiem, że łączyła ją z powódką umowa sprzedaży i zwracała uwagę na brak dowodu na jej zawarcie i treść. Powódka odwoływała się zaś do dokumentów, które złożyła wraz z pozwem; innych wniosków dowodowych nie oferowała.</p> <p>Do pozwu nie załączyła jednak żadnych dokumentów. Załącznikami były bowiem wyłącznie niepoświadczone kserokopie i wydruki, których zresztą nie sposób od siebie odróżnić, niemające żadnej mocy dowodowej.</p> <p>Powódka nie złożyła też dokumentów po otrzymaniu sprzeciwu ani na rozprawie, co w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 129;art. 129 § 1)">art. 129 § 1 k.p.c.</a>, było ostatnim momentem na ich przedstawienie .</p> <p>Musiała zatem przegrać sprawę, ponieważ <em> <!-- -->actore non probante, reus absolvitur</em>.</p> <p>4. Konieczne są także dalsze uwagi.</p> <p>Powód wywodził roszczenie z umowy nie precyzując w uzasadnieniu pozwu w jakiej formie miała dojść do skutku; przedłożył zaś niepodpisane wydruki.</p> <p>Kwestia formy czynności prawnej z racji doniosłych skutków jakie rodzi, nie może być jednak ignorowana. Chodzi przecież o złożenie przez strony zgodnych oświadczeń woli, które stanowią podstawę węzła obligacyjnego i źródło ich zobowiązań: w przypadku sprawy, do uiszczenia ponad 15.000zł.</p> <p>Forma zawarcia umowy przesądza natomiast o sposobie dowodzenia tego faktu.</p> <p>Do zachowania formy pisemnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli a do zawarcia umowy, wymiana podpisanych dokumentów ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 78;art. 78 § 1)">art. 78 § 1 k.c.</a> ); jest jasne, że podpisy mogą zostać nakreślone na jednym z nich. Zasadniczym dowodem zawarcia umowy w formie pisemnej jest zatem podpisany przez strony egzemplarz umowy.</p> <p>Z kolei do zachowania formy elektronicznej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 78(1);art. 78(1) § 1)">art. 78^{<!-- -->1} § 1 k.c.</a> ). Nie trzeba przy tym długiego wywodu, aby stwierdzić, że uwagi dotyczące konieczności wymiany miedzy stronami oświadczeń woli przy zawarciu umowy, są aktualne także w sytuacji, w której w grę wchodzi forma elektroniczna. Mechanizm jest identyczny a różnica sprowadza się do nośnika oświadczeń. Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest zaś złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z je-go treścią ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61;art. 61 § 2)">art. 61 § 2 k.c.</a> ).</p> <p>Podobnie jak poprzednio, dowód zawarcia umowy wymaga wykazania, że oświadczenia woli zostały opatrzone podpisami elektronicznymi i wprowadzone do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby adresat mógł się z min zapoznać.</p> <p>Wreszcie, do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób, który pozwala na ustalenie od kogo pochodzi ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77(2))">art. 77^{<!-- -->2} k.c.</a> ); dokumentem, jak już była mowa, jest każdy nośnik informacji umożliwiający ich poznanie ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77(3))">art. 77^{<!-- -->3} k.c.</a> ). W przypadku formy dokumentowej do zawarcia umowy potrzebne jest zatem, podobnie jak w przypadku klasycznej formy pisemnej, przekazanie dokumentów miedzy kontrahentami. Umowa w tej formie zostaje bowiem zawarta dopiero z chwilą, w której tak utrwalone oświadczenia zostaną wymienione między nimi. Oświadczenie woli, którego adresatem jest inna osoba, jest bowiem złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61;art. 61 § 1)">art. 61 § 1 k.c.</a> ).</p> <p>Udowodnienie, że umowa się nawiązała się w formie dokumentowej wymaga więc wykazania, że każda ze stron złożyła oświadczenie woli w formie dokumentu oraz, że dokumenty te dotarły do adresatów w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim.</p> <p>Powódka nie przeprowadziła jednak dowodu, że pozwana podpisała umowę sprzedaży albo zamówienie, że złożyła na nich podpis elektroniczny, ani nawet, że wysłała jej dokument, wyrażający wolę zawarcia umowy. Z niczego to bowiem nie wynika, a niepoświadczone wydruki ( albo kserokopie ), pomijając, że w ogóle są pozbawione znaczenia dowodowego, nie wskazują na takie zdarzenie. W szczególności powódka nie przeprowadziła dowodu, że dokument zatytułowany „zamówienie” ( k. 9 ) pochodzi od pozwanej; <em> <!-- -->notabene</em>, wynika z niego, że umowa miała ma być zawarta na piśmie.</p> <p>4. Konieczne jest też stwierdzenie, że umowę strony mogły zawrzeć bez zachowania jakiejkolwiek formy, a więc przez czynności faktyczne, ponieważ wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie, które ujawnia ją w sposób dostateczny ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60</a> <em> <!-- -->in princ</em>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> ).</p> <p>Powódka nie wykazała jednak, że tak było.</p> <p>Dowód był bardziej skomplikowany niż w przypadku zawarcia umowy na piśmie, elektronicznie, czy nawet w formie dokumentowej, ponieważ wymagał przekonania Sądu, że chociaż pozwana zaprzeczała istnieniu relacji umownej z powódką, rzeczywiście taka zachodziła oraz, że pozwana zobowiązała się zapłacić jej 15.193,50zł.</p> <p>Powódka nie zaproponowała jednak dowodów zmierzających w tym kierunku. Twierdzenie nie jest przecież dowodem.</p> <p>Dowodem nie był wydruk listu przewozowego, skoro nie został złożony w oryginale ani poświadczony za zgodność przez pełnomocnika; był zresztą nie kompletny, a numery podane przez powódkę, chociaż zbliżone, różniły się od tych określonych na fakturze.</p> <p>Ponadto, podpis w rubryce „odbiorca” nie wskazywał na pozwaną. Był zupełnie nieczytelny i nie został opatrzony pieczęcią.</p> <p>Faktura też nie jest dowodziła zasadności żądania, ponieważ stanowi dokument rozliczeniowy o prywatnym charakterze ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> ). Potwierdza zatem tylko fakt jej wystawienia a powódka nie poświadczyła za zgodność z oryginałem nawet tej kopii. Znamienne jest natomiast, że kwota podana na fakturze ( k.12 ) nie pokrywa się z tą na ofercie ( k. 8 ) ani zamówieniu ( k. 10 ).</p> <p>Oferta i wymienione wyżej zamówienie pochodzą zaś od powódki, a jak była już mowa, nie przedstawiła ona dowodu, że zamówienie ( k. 9 ) wysłała jej pozwana.</p> <p>Ponownie trzeba podkreślić, że analiza załączników do pozwu ma tylko porządkowy charakter, ponieważ nie zostały złożone w oryginale ani właściwie poświadczonych odpisach. Nie miały wiec mocy dowodowej.</p> <p>5. Sąd był zatem zmuszony oddalić powództwo. Niewdzięczną rolą powoda, którego przeciwnik przeczy jego stanowisku, jest bowiem udowodnienie zasadności swoich pretensji. Powódka działała zaś w procesie niestarannie ignorując obowiązek dowodzenia i zapominając, że <em> <!-- -->in dubio, pro reo</em>.</p> <p>6. Dla porządku Sąd zaznacza, że oddalił wniosek pozwanej o przesłuchanie stron, ponieważ dowód ten ma wyłącznie komplementarny charakter ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299 k.p.c.</a> ); nie na pozwanej spoczywał też ciężar dowodzenia.</p> <p>Sąd oddalił wniosek powódki o zwrócenie się do „właściwego” urzędu skarbowego o u-dzielenie informacji, czy pozwana ujęła fakturę powódki w dokumentacji rachunkowej, ponieważ strona, która chce przeprowadzić dowód tego typu powinna sama podjąć próbę uzyskania interesujących ją danych, a jeżeli spotkała się z odmową, wykazać ten fakt.</p> <p>Z niczego nie wynika bowiem aby Sąd miał wyręczać uczestników procesu w zdobywa-</p> <p>niu dowodów; przecież <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 250;art. 250 § 1;art. 250 § 1 zd. 2)">art. 250 § 1 zd. 2 k.p.c.</a> wyraźnie stanowi, że sąd może zwrócić się o dokumenty dopiero, gdy zabiegi strony okażą się bezskuteczne. Nie jest też rolą Sądu ustalani, który urząd jest „właściwy” w sprawie.</p> <p> <em> <!-- -->De lege lata</em> strona może zaś sama, bez fatygowania Sądu, uzyskać takie dane w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971370926" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ()">ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa</a> ( tekst j. Dz. U. z 2023r., poz. 2383 ze zm. ) i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2025r. w sprawie zaświadczeń wydawanych przez organy podatkowe ( tekst. j. Dz. U. z 2024r poz. 5 ).</p> </div>