I OSK 1934/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 386/10 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 i art. 30 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku J. K. udostępnienia mu danych osobowych M. W. i A. S. w zakresie ich adresów zamieszkania, dat urodzenia, imion rodziców, numerów PESEL, numerów dowodów osobistych. Organ ustalił, że pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. J. K. wytoczył przed Sądem Okręgowym w W. [...] Wydział Cywilny pozew o odszkodowanie i zadośćuczynienie przeciwko M. W. i A. S. W dniu [...] czerwca 2009 r. sąd w przedmiotowej sprawie (sygn. akt [...]) wezwał J. K. do wskazania adresów zamieszkania wszystkich pozwanych pod rygorem zwrotu pisma. Następnie skarżący wnioskiem z dnia [...] lipca 2009 r. zwrócił się do Wydziału Udostępniania Informacji Departamentu Spraw Obywatelskich MSWiA o udostępnienie mu adresów zamieszkania M. W. i A. S. W odpowiedzi na wniosek, został wezwany do podania bliższych danych. W związku z powyższym J. K. pismem z dnia [...] lipca 2009 r. zwrócił się do [...] Sp. z o.o., następcy prawnego [...] SA [...], który był pracodawcą M. W. i A. S. o udostępnienie mu danych osobowych w zakresie ich adresów zamieszkania, dat urodzenia, imion rodziców, numerów PESEL, numerów dowodów osobistych. Spółka odmówiła udostępnienia danych. W wyjaśnieniach dla Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych Spółka, wskazała że brak jest podstaw prawnych dla udostępnienia żądanych danych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. K. podkreślił, że żądane dane są mu niezbędne dla skutecznego wytoczenia powództwa przeciwko M. W. i A. S., a zaskarżone rozstrzygnięcie organu doprowadziło do ochrony jedynie praw i wolności osób pozwanych, natomiast nie uwzględniło jego praw jako osoby, której wyrządzono krzywdę. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc, że żądanie J. K. nie może zostać uwzględnione, gdyż nie wypełnia dyspozycji art. 29 ust. 2 wskazanej na wstępie ustawy. Powyższy przepis przewiduje udostępnienie danych w przypadku kumulatywnego spełnienia dwóch sformułowanych w nim przesłanek, tj. wniosek o udostępnienie danych musi być wiarygodny i uzasadniony, a udostępnienie danych nie może nadużywać praw i wolności osób, których dane dotyczą. W ocenie organu wnioskujący nie uwiarygodnił potrzeby pozyskania danych osobowych M. W. i A. S. Samo bowiem złożenie do sądu pozwu bez adresów pozwanych, powodujące wezwanie strony przez sąd do usunięcia braków formalnych, nie może przesądzać o interesie prawnym w pozyskaniu przedmiotowych informacji. Ponadto niezrozumiałym jest żądanie udostępniania danych osobowych M. W. i A. S. w zakresie ich dat urodzenia, imion rodziców, numerów PESEL i dowodów osobistych. Organ wskazał również, że uwiarygodnienie potrzeby posiadania danych nie jest jedyną przesłanką wynikającą z art. 29 ust. 2 ustawy, bowiem dla oceny, czy dane mogą być udostępnione w trybie tego przepisu, konieczne jest rozważenie również, czy udostępnienie danych nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą. Wprawdzie żądane dane są potrzebne do wystąpienia przez wnioskującego na drogę sądową przeciw osobom, które jego zdaniem doprowadziły go do ciężkiego rozstroju zdrowia niemniej jednak, w ocenie organu, istnieje obawa co do faktycznego wykorzystania przedmiotowych danych, skoro żąda on danych osobowych wymienionych we wniosku osób w zakresie szerszym niż niezbędny do zainicjowania postępowania przed sądem. Organ podkreślił że pozyskanie przez J. K. prywatnych adresów zamieszkania M. W. i A. S. mogłoby istotnie naruszyć ich prawa i wolności, w szczególności prawo do prywatności, spokoju, miru domowego i poczucia rodzinnego bezpieczeństwa. W konkluzji organ podkreślił, że ustawa o ochronie danych osobowych nakazuje organowi zachowanie szczególnej ostrożności przy dokonywaniu oceny, czy udostępnienie danych osobowych nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą. Udostępnienie przedmiotowych danych wobec realnej obawy co do faktycznego ich wykorzystania, w jego ocenie stanowiłoby naruszenie art. 47 Konstytucji RP. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której powtórzył on argumenty zawarte we wniosku skierowanym do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, tylko w części zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji. Sąd zwrócił uwagę, że wniosek o udostępnienie danych osobowych może złożyć dowolny podmiot (osoba fizyczna, dowolna jednostka organizacyjna, zarówno publiczna, jak i prywatna). Ważne jest, aby posiadanie danych osobowych było konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów, a wniosek o udostępnienie danych był wiarygodny i uzasadniony. Złożenie takiego wniosku nie zobowiązuje administratora do udostępnienia danych osobowych, ponieważ musi on ocenić, czy zostały spełnione przesłanki udostępnienia danych osobowych zawarte w art. 29 powołanej ustawy. Uznaniowość administratora nie może jednak oznaczać dowolności. W przypadku bezzasadnej odmowy udostępnienia danych osobowych, stosownie do wniosku z art. 29 ust. 2 ww. ustawy, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych ma prawo - zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy - nakazać udostępnienie danych osobowych. Sąd podkreślił, że za uzasadnione żądanie udostępnienia danych osobowych uznaje się ich uzyskanie w celu dochodzenia swoich praw przed sądem czy wykonywania orzeczeń np. prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdy dane te dotyczą pozwanego lub dłużnika. W ocenie Sądu Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych powinien jeszcze raz rozważyć, czy nie istnieje uzasadniony interes J. K. dla częściowego uwzględnienia jego wniosku o ujawnienie danych osobowych w zakresie miejsca zamieszkania osób, które zamierza pozwać do sądu. Sąd dalej wywodził, że dla skutecznego wytoczenia powództwa niezbędne jest wniesienie pozwu, który spełniać będzie warunki określone w art. 187 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym przepisem pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego, a nadto zawierać: dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna; przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu. Natomiast, w myśl art. 126 § 1 pkt 1 tej ustawy, każde pismo procesowe powinno zawierać m.in. oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Z powyższego, zdaniem Sądu, wynika, iż niezbędnym elementem pozwu jest oznaczenie w nim osoby, przeciwko której żądanie określone w pozwie jest skierowane, w zakresie jej adresu zamieszkania. Sąd podkreślił ponadto należy, że uwiarygodnienia wniosku nie należy zrównywać z jego udowodnieniem. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że J. K. domaga się udostępnienia danych osobowych w zbyt szerokim zakresie, a dotyczącym poza miejscem zamieszkania również adresów, dat urodzenia, imion rodziców, numerów PESEL, numerów dowodów osobistych i w tym zakresie administrator danych słusznie powołał się na przeszkodę udostępnienia danych z art. 29 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym, nie mogą być udostępniane dane w trybie przewidzianym w tym przepisie, jeżeli miałoby to spowodować naruszenie praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Sąd uznał jednak, że żądane dane w zakresie miejsca zamieszkania M. W. i A. S. są niezbędne J. K. do wystąpienia przez wnioskodawcę na drogę sądową i tylko do strony skarżącej należy decyzja co do sposobu realizacji przysługujących jej praw. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, zarzucając – na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.- naruszenie prawa materialnego tj. art.29 ust.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ( Dz.U. 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazany przepis stanowi dla [...] sp. z o.o. przesłankę zezwalającą na udostępnienie danych adresowych M. W. i A. S. w celu wytoczenia przeciwko nim przez J. K. powództwa cywilnego. Powołując się na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W obszernym uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, przytaczając treść art.29 ust.1 ustawy o ochronie danych osobowych, że udostępnienie danych osobowych, w innych celach niż włączenie do zbioru i innym podmiotom, niż wymienione w ustępie 1 tego przepisu jest dopuszczalne, gdy osoby ubiegające się o udostępnienie tych danych w sposób wiarygodny uzasadnią potrzebę posiadania danych, a ich udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których te dane dotyczą. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie sytuacja taka miała miejsce. W ocenie organu J. K. występując do administratora o ujawnienie żądanych danych osobowych nie uwiarygodnił potrzeby ich pozyskania. Samo złożenie do sądu cywilnego pozwu bez adresów pozwanych, powodujące wezwanie do usunięcia braków formalnych, nie może – według skarżącego kasacyjnie - przesądzać o interesie prawnym w pozyskaniu danych osobowych. Wskazanie wiarygodnej potrzeby posiadania danych nie jest jedyną przesłanką z art.29 ust.2 ustawy o ochronie danych osobowych. Dla oceny, czy dane mogą być udostępnione w trybie wskazanego przepisu konieczne jest rozważenie, czy udostępnienie danych nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą. Autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, że w niniejszej sprawie nie istnieje przeszkoda w postaci możliwości naruszenia praw i wolności osób, których dotyczy żądanie udostępnienia danych. W skardze kasacyjnej wywodzono, że istnieje obawa, co do faktycznego wykorzystania danych przez J. K., skoro żąda on danych osobowym w zakresie szerszym niż potrzebne do zainicjowania postępowania przed sądem. Pozyskanie prywatnych adresów M. W. i A. S. mogłoby, według Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, naruszyć ich prawa i wolności, w szczególności prawo do prywatności, spokoju, miru domowego i poczucia rodzinnego bezpieczeństwa. W ocenie skarżącego organu wskazane okoliczności nakazują szczególną ostrożność przy dokonywaniu oceny, czy udostępnianie danych nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą. Nieprzekonywujące jest uzasadnienie wniosku o udostępnienie danych skierowanego do spółki [...], z którego wynika, że J. K. zamierza wszcząć przeciwko M. W. i A. S. postępowanie sądowe dotyczące bliżej nieokreślonych sytuacji i czynów, jakich osoby te miałyby się dopuścić wiele lat temu, a ponadto brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających te okoliczności. Według organu treść wniosku rodzi obawę, czy deklarowany przez skarżącego cel pozyskania tych danych – wniesienie pozwu, to cel rzeczywisty. Autor skargi kasacyjnej prezentuje stanowisko, że uzyskanie przez J. K. żądanych danych osobowych nie jest niezbędne do dochodzenia praw przed sądem. Przytaczając treść art.143 kodeksu cywilnego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wywiódł, że przepis ten gwarantuje stronom konfliktu możność obrony ich praw przed sądem w sytuacji, gdy nie jest znane miejsce pobytu jednej z nich, tj. przez ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu po uprawdopodobnieniu, że miejsce pobytu strony nie jest znane. Uprawdopodobnienie może nastąpić za pomocą pisemnych informacji biur adresowych lub organów ewidencji ludności. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego organu, udostępnienie danych osobowych w trybie art.29 ust.2 ustawy o ochronie danych osobowych powinno być wyjątkiem, a to wobec istnienia alternatywnych metod dochodzenia praw przed sądem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. K., reprezentowany przez adwokata, wnosił o jej oddalenie oraz zasądzenie od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Autor odpowiedzi na skargę kasacyjną zwrócił uwagę na wynikające z art.45 ust.1 Konstytucji prawo do sądu, którego skuteczną realizację są obowiązane zapewnić organy administracji każdemu obywatelowi. Ponadto podniesiono, że nie leży w kompetencji organu rozstrzyganie o zasadności żądań dochodzonych przez J. K. przed sądem powszechnym. Dla uwiarygodnienia potrzeby posiadania danych dotyczących miejsca zamieszkania pozwanych wystarczające jest, w ocenie pełnomocnika J. K., wezwanie sądu do wskazania miejsca zamieszkania osób pozwanych. Na tę okoliczność wskazano orzeczenia sądów administracyjnych. Pełnomocnik J. K. nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego organu, że w sytuacji zaistniałej w sprawie jest możliwość ustanowienia kuratora dla osób nieznanych z miejsca pobytu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej dalej, jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki, enumeratywnie wyliczone w §2 powołanej ustawy, w rozpoznawanej sprawie nie występują. Sprawowana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola prawidłowości zaskarżonego wyroku ograniczała się więc do oceny zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej. Przed odniesieniem się do stawianego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego – art.29 ust.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ( Dz.U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.) zachodzi potrzeba przypomnienia celu ustawy oraz regulacji i rozwiązań prawnych, które służyć mają osiągnięciu tego celu. Nie może budzić wątpliwości, że naczelnym celem ustawy jest ochrona danych osobowych, co wynika już z treści art.1ust.1, który stanowi, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Z zapisów ustawy wynika również, że główną zasadą jest przestrzeganie zakresu i trybu przetwarzania danych ( art.1 ust.2). W pojęciu przetwarzania danych mieści się m.in. ich udostępnianie ( art.7 pkt.2 ustawy), zaś warunki dopuszczalności przetwarzania danych określa art.23 ustawy, który stanowi, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (pkt 2), jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą ( pkt 5). Natomiast obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego wyroku art.29 ust.2 omawianej ustawy umożliwiał udostępnianie danych osobowych w celach innych niż włączenie do zbioru, innym osobom i podmiotom niż uprawnione do ich otrzymania na mocy przepisów prawa. Przepis ten został wprawdzie uchylony z dniem 7 marca 2011 r. ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz niektórych innych ustaw ( DZ.U. 2010 , nr 229, poz.1497), lecz zgodnie z art.5 ustawy nowelizującej do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wspomniany powyżej art.29 ust.2 ustawy o ochronie danych osobowych przewidywał dwie przesłanki, które muszą być łącznie spełnione, aby dane osobowe mogły być udostępnione. Podmiot wnioskujący o udostępnienie danych, w celach innych niż włączenie do zbioru, powinien w sposób wiarygodny uzasadnić potrzebę posiadania tych danych, a ponadto udostępnienie danych osobowych nie może naruszać praw i wolności osób, których dane te dotyczą. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że skoro w skardze kasacyjnej nie został postawiony zarzut naruszenia norm prawa procesowego i nie kwestionuje się ustaleń dotyczących stanu faktycznego, to pozwala na uznanie, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny i nie kwestionowany przez autora skargi kasacyjnej. Ma to o tyle istotne znaczenie w sprawie, że z niekwestionowanych ustaleń stanu faktycznego przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, co następuje: J. K. złożył do Sądu Okręgowego w W. pozew cywilny przeciwko osobom, objętym wnioskiem o udostępnienie danych, został wezwany przez sąd do usunięcia braków formalnych pozwu przez wskazanie adresów zamieszkania pozwanych, zwrócił się o udostępnienie danych do Wydziału Udostępniania Informacji Departamentu Spraw Obywatelskich MSWiA, lecz wezwano go do podania bliższych informacji dotyczących osób, których dotyczy wniosek. Nadto Spółka [...], będąca administratorem danych także odmówiła ich ujawnienia, nie zaprzeczając przy tym, że jest w ich posiadaniu. W tych okolicznościach trafnie Sąd I instancji uznał, że skarżący J. K. uwiarygodnił potrzebę posiadana danych w postaci adresów zamieszkania osób objętych pozwem cywilnym. Rację ma Sąd I instancji, gdy wskazuje na ugruntowane orzecznictwo w kwestii udostępniania danych osobowych dla potrzeb wytoczenia procesu, wskazując przy tym odpowiednie przepisy procedury cywilnej określające wymogi, które muszą spełniać pisma procesowe, w tym pozwy ( art.187 §1 i art. 126 §1 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można przyjąć, jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, że za nieuwzględnieniem wniosku o udostępnienie danych przemawia możliwość skorzystania przez skarżącego J. K. z innych sposobów reprezentowania strony pozwanej w procesie cywilnym ( kuratora sądowego). W sytuacji bowiem, gdy administrator danych spółka [...] jest w posiadaniu danych osób pozwanych, czemu nie zaprzeczyła, strona ma prawo skorzystać z możliwości przewidzianej w ustawie o ochronie danych osobowych. Niespełnienie drugiej przesłanki przewidzianej w art.29 ust.2 wymienionej powyżej ustawy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych upatruje - po pierwsze w szerokim zakresie żądania wniosku ( oprócz adresu zamieszkania, także inne dane zbędne dla skutecznego wytoczenia powództwa), - po drugie w treści uzasadnienia pozwu cywilnego. Tymczasem z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego J. K. o udostępnienie adresów zamieszkania pozwanych w procesie cywilnym Wydział Udostępniania Informacji Departament Spraw Obywatelskich MSWiA zażądał dodatkowych, bliższych danych objętych wnioskiem, co mogło wpłynąć na zakres wniosku J. K. skierowanego do firmy [...]. Sąd I instancji słusznie też zauważył, że nie jest uprawniony do merytorycznej oceny treści uzasadnienia pozwu cywilnego, gdyż jest to kognicja sądu powszechnego. Reasumując, zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej wykładni oraz we właściwy sposób zastosował w sprawie art.29 ust.2 ustawy o ochronie danych osobowych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art.209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art.258-261 p.p.s.a. Stosownie do §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz.1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.