II SA/Łd 648/17

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz T. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpoznaniu odwołania T. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w pkt 1. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. dnia [...] roku, nr [...] w części załącznika nr 1 i orzekło w tym zakresie poprzez dodanie załącznika nr 1 do decyzji [...] z dnia [...] r., w pkt 2 . w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. dnia [...] roku, nr [...]. W uzasadnieniu decyzji ustalono stan faktyczny sprawy w sposób następujący: Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku, po rozpoznaniu wniosku R. R., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, urządzeń budowlanych oraz zjazdu przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 16 (działki nr ewid. 112/4 i 114/12 oraz fragmenty działek nr ewid. 114/11 i 114/8, obręb [...]). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). W decyzji organ określił zasady zabudowy wskazując, iż nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w załączniku graficznym, a wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr 112/4 ma wynosić od 0,11 do 0,32. Szerokość elewacji frontowej (od ul. A ma wynosić od 11 m do 21 m, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki od 3 m do 10 m. Kształtując natomiast geometrię dachu organ wskazał, że dach ma być o spadkach głównych połaci dachowych od 0° do 30°, wysokość głównej kalenicy, attyki ma mieścić się w przedziale od 3 m do 10 m, a jej kierunek ma być równoległy lub prostopadły względem bocznych granic działki nr ewid. 112/4. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł T. G., właściciel działki nr ewid. 111/2 i 111/1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 roku, sygn. akt: II SA/Łd 664/15, po rozpoznaniu skargi T. G., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku i zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Po ponownym rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] roku, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż zarówno organy administracji, jak i sąd administracyjny związani są prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2015 roku. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami co do dalszego postępowania powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowo-administracyjne. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy Kolegium wskazało na zagadnienie, które – zdaniem sądu – zdecydowało o uchyleniu zaskarżonej decyzji, czyli konieczność wyjaśnienia rozbieżności w numeracji działek stanowiących teren inwestycji i opisanych w decyzji oraz działek pokazanych na załączniku graficznym do tej decyzji. Następnie Kolegium przedstawiło treść regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeń wykonawczych, które kształtują postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazało, jednym z warunków pozytywnego rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania go do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego. Celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. W celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, jako warunek konieczny organ musi ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W tym celu organ orzekający, zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, dalej jako: "rozporządzenie"), wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W niniejszej sprawie Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji wyznaczył wokół terenu inwestycji obszar analizowany zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, tj. w odległości odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji od strony ul. Konarowej i, w ocenie Kolegium, taki obszar jest wystarczający dla określenia parametrów i cech przyszłej zabudowy. Obszar analizy stanowi fragment miasta reprezentatywny i wystarczający dla wykonania analizy cech i parametrów zabudowy sąsiedniej. Przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, która – zdaniem Kolegium – stanowi kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizowanym. W sąsiedztwie terenu inwestycji przy ul. A, ul. B i ul. C zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, dlatego planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację występującej funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do pozostałych elementów zabudowy i zagospodarowania terenu Kolegium wskazało, iż parametry, gabaryty i inne cechy planowanego obiektu zostały określone na podstawie parametrów, gabarytów i cech obiektów występujących w obszarze analizowanym. Jak podkreślił organ drugiej instancji, sposób wyznaczenia granic obszaru analizowanego, ani sposób określenia cech i parametrów przyszłej inwestycji, nie były kwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sąd odniósł się szczegółowo jedynie do parametrów inwestycji kwestionowanych w skardze T. G., tj. do wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy oraz wskaźnika szerokości elewacji frontowej. Nie może jednakże – zdaniem organu – wobec treści uzasadnienia wyroku, budzić wątpliwości, że pozostałe parametry inwestycji zostały także przez Sąd uznane za prawidłowe. W rozpoznawanej sprawie przyczyną uchylenia decyzji organu drugiej instancji była wyłącznie konieczność wyjaśnienia rozbieżności w numeracji działek stanowiących teren inwestycji i opisanych w decyzji oraz działek pokazanych na załączniku graficznym do tej decyzji. Odnosząc się do tej kwestii Kolegium wyjaśniło, że istotnie w treści decyzji Prezydenta Miasta Ł., jako teren inwestycji wskazano działki nr ewid. 112/4 i 114/12 oraz fragmenty działek nr ewid. 114/11 i 114/18, a na załączniku graficznym do tej decyzji, w granicach terenu inwestycji znajdują się działki o nr ewid. 112/1, 112/2, 112/3 i 114/12 oraz fragmenty działek nr ewid. 114/11 i 114/18. Rozbieżność ta – jak podkreśliło Kolegium – wynika z faktu, że mapa stanowiąca załącznik do decyzji nie uwzględnia jeszcze scalenia działek nr ewid. 112/1, 112/2 i 112/3 w jedną działkę nr ewid. 112/4. Nie zmienia to jednak tego, że teren inwestycji opisany w decyzji oraz pokazany na załączniku graficznym jest terenem tożsamym, co potwierdza wypis z ewidencji gruntów z dnia 18 lutego 2015 roku załączony do akt sprawy. Wynika z niego bowiem, że na obecną działkę nr ewid. 112/4 przy ul. A 16 o powierzchni 0,1277 ha składają się dotychczasowe działki nr ewid.: 112/1 o powierzchni 0,0092 ha, 112/2 o powierzchni 0,0401 ha i 112/3 o powierzchni 0,0784 ha (łączna powierzchnia 0,1277 ha). Dodatkowo stan ten odzwierciedla mapa dostępna w EGBiL – Moduł Prezentacji Internetowej, także załączona do akt sprawy. Po rozpoznaniu kolejnej skargi T. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 324/16 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] r. W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd stwierdził, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając odwołanie zobowiązane było uwzględnić zalecenia wynikające z przywołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2015 roku, czemu jednak uchybiło, co miało wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jedynie w uzasadnieniu decyzji odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniło, że rozbieżność między częścią tekstową decyzji o warunkach zabudowy, a stanowiącą załącznik do niej mapą, wynika stąd, że mapa nie uwzględnia scalenia działek o nr ewid. 112/1, 112/2 i 112/3 w działkę o nr ewid. 112/4. Nie kwestionując powyższego dostrzec wypada, iż samo odniesienie się do tej kwestii w treści uzasadnienia decyzji odwoławczej skutkuje tym, że nadal w obrocie prawnym pozostaje decyzja o warunkach zabudowy, w której istnieje rozbieżność w zakresie terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym między częścią tekstową decyzji, a mapą stanowiącą do niej załącznik. Rozbieżność ta znana była już organowi pierwszej instancji wydającemu decyzję ustalającą warunki zabudowy po raz pierwszy w tej sprawie, gdyż scalenie działek nastąpiło przed datą wydania tej decyzji. Z tego powodu – zdaniem Sądu – przedmiotem rozwagi organu odwoławczego powinna być kwestia wydania decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego rozbieżności w zakresie określenia przedmiotu inwestycji Sąd stwierdził, iż istotnie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] roku wskazano, że inwestor planuje realizację zespołu budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Jednakże dostrzec wypada, iż przedmiot inwestycji określa decyzja o warunkach zabudowy, czyli decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, gdzie napisano, że jest to budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem. Przedmiotem inwestycji jest zatem budowa jednego budynku mieszkalnego z garażem, a nie zespołu budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. W ocenie Sądu, pomyłkę poczynioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] roku należy rozpatrywać w kategoriach oczywistej omyłki, która – w obliczu dowodów załączonych do akt administracyjnych (przede wszystkim wniosku o ustalenie warunków zabudowy) – pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, opisana pomyłka nie świadczy o próbie kamuflowania faktycznego zakresu inwestycji, czy o powierzchownym traktowaniu sprawy przez organy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpoznaniu odwołania T. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w pkt 1. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. dnia [...] roku, nr [...] w części załącznika nr 1 i orzekło w tym zakresie poprzez dodanie załącznika nr 1 do decyzji [...] z dnia [...] r., w pkt 2 . w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. dnia [...] roku, nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że przyczyną uchylenia decyzji organu II Instancji była wyłącznie konieczność wyjaśnienia rozbieżności w numeracji działek stanowiących teren inwestycji i opisanych w decyzji oraz działek pokazanych na załączniku graficznym do tej decyzji. Odnosząc się do tej kwestii organ wskazał, że istotnie w treści decyzji Prezydenta Miasta Ł. dnia [...] roku, nr [...] o warunkach zabudowy jako teren inwestycji wskazano działki nr 112/4 i 114/12 oraz fragmenty działek nr 114/11 i 114/18 w obrębie [...], zaś na załączniku graficznym do tej decyzji , w granicach terenu inwestycji znajdują się natomiast działki o nr 112/1, 112/2, 112/3 i 114/12 oraz fragmenty działek nr 114/11 i 114/18. Rozbieżność ta jednak został konwalidowana w postępowaniu przed Kolegium i mapa stanowiąca załącznik graficzny do decyzji SKO z dnia [...] roku, nr [...] uwzględnia scalenie działek nr 112/1, 112/2 i 112/3. w jedną działkę ewidencyjną o nr 112/4. Skargę na decyzję SKO w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] wniósł ponownie T. G. domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postepowania. Skarżący zarzucił m. innymi naruszenie przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego, w tym: - naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zapewnienia prawa do czynnego udziału w aktualnym stadium postepowania, - art. 7, 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niespełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 8, 80 K.p.a. poprzez brak dokonania wyczerpującej oceny zebranego materiału dowodowego, - art. 9 i 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez podanie nieaktualnej podstawy prawnej skarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że załącznik graficzny nr 1 do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. został opracowany na przerobionym dokumencie jakim była mapa tożsama ze stanem zasobu geodezyjnego znajdującego się w [...] Ośrodku Geodezyjnym w dniu 15 września 2014 r. Biorąc pod uwagę całość treści tego załącznika, tj. układ działek w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji, opis numeracji działek oraz datę udostępnienia kopii mapy przez [...] Ośrodek Geodezyjny, załącznik ten opracowany został na przerobionym dokumencie, zawierającym fałszywe informacje, gdyż przedstawiona na nim numeracja działek w dniu 15 września 2014 r. jeszcze nie istniała. Zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji SKO scalenie działek nr 112/1, 112/2, 112/3 potwierdzał dopiero wypis z ewidencji gruntów z dnia 18 lutego 2015 r. Ponadto tak wykonany załącznik nr 1 do decyzji SKO w dalszym ciągu nie jest zgodny z treścią decyzji Prezydenta Miasta Ł., gdyż brakuje na nim wymienionego numeru działki nr 114/12. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzutom skargi nie można odmówić słuszności. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Tytułem wstępu wyjaśnić wypada, iż zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowo-administracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Zaakcentować wypada, iż ustawodawca, na gruncie art. 153 P.p.s.a., w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, gdy tenże się z nimi nie zgadza. W tym miejscu przypomnieć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 roku, sygn. akt: II SA/Łd 664/15, po rozpoznaniu skargi T. G., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W treści przywołanego wyroku Sąd uznając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego wskazał, iż trafny jest zarzut rozbieżności w numeracji działek między częścią tekstową decyzji a jej częścią graficzną w postaci mapy (załącznik nr 1). Otóż w decyzji wskazano, że inwestycja jest planowana w Ł. przy ul. A 16 na działkach nr ewid. 112/4 i 114/12 oraz na fragmentach działek nr ewid. 114/11 i 114/18, a na załączniku graficznym zakreślono linie rozgraniczające teren inwestycji wokół działek nr ewid. 112/2, 112/3 i 114/12. Jak podkreślił Sąd, zarzut ten został podniesiony w odwołaniu, jednak rozbieżność owa nie została wyjaśniona w toku postępowania odwoławczego. Tymczasem powyższe uchybienie jest nieakceptowalne, wymaga wyjaśnienia i usunięcia czyniąc zasadnym zarzut wadliwych ustaleń faktycznych, a więc przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) i stanowi o naruszeniu art. 54 zw. z art. 61 u.p.z.p. Stosownie do powołanego wcześniej przepisu art. 153 P.p.s.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając odwołanie zobowiązane było uwzględnić zalecenie wynikające z przywołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2015 roku. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, która została wydana po ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej po wspomnianym wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 324/16 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] r. uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ naruszył przepis art. 153 P.p.s.a., co miało wpływ na wynik sprawy. Jak już powyżej wskazano WSA w Ł. w uzasadnieniu powołanego wyroku zalecił rozważenie przez organ odwoławczy wydania decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Samo bowiem odniesienie się do kwestii rozbieżności w numeracji działek w treści uzasadnienia decyzji odwoławczej skutkuje tym, że nadal w obrocie prawnym pozostaje decyzja o warunkach zabudowy, w której istnieje rozbieżność w zakresie terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym między częścią tekstową decyzji, a mapą stanowiącą do niej załącznik. Wytyczne Sądu zawarte w uzasadnieniu wskazanego wyroku wiązały zarówno organ ponownie rozpoznający sprawę, jak również Sąd rozpoznający kolejną skargę T. G. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w pkt 1. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. dnia [...] roku, nr [...] w części załącznika nr 1 i orzekło w tym zakresie poprzez dodanie załącznika nr 1 do decyzji [...] z dnia [...] r., w pkt 2 . w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. dnia [...] roku, nr [...]. Organ odwoławczy w pkt 1 wydał zatem decyzję reformatoryjną prawidłowo powołując się na podstawę prawną wskazaną w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W pozostałej części decyzja organu I instancji utrzymana została w mocy. Co prawda organ odwoławczy w odniesieniu do pkt 2 decyzji nie wskazał podstawy prawnej, niemniej jednak oczywistym jest, że w tej części podstawę prawną stanowił art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. należy stwierdzić, że przepis ten stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Zasada czynnego udziału w postępowaniu jest dochowana wtedy, gdy organ administracji zapewni stronie warunki do realizowania jej uprawnień do podejmowania czynności procesowych, w tym także składania wyjaśnień. Obowiązek ten nie został jednak w niniejszej sprawie dochowany. W aktach sprawy pojawił się bowiem nowy dowód w postaci kopii mapy ze zmienioną numeracją działek, z którym skarżący nie miał możliwości zapoznania się przed wydaniem zaskarżonej decyzji i złożenia zastrzeżeń i mógł uczynić to dopiero w skardze wniesionej do Sądu. Należy podzielić zarzut skarżącego, iż załącznik nr 1 do decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku, nr [...], może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego autentyczności. Po pierwsze, z akt sprawy nie wynika, kto i kiedy ten dokument złożył, po drugie jest to kserokopia mapy, która stanowiła załącznik do decyzji organu I instancji z tą samą datą wykonania kopii mapy zasadniczej, tj. 15 września 2014 r., kiedy to nie była uwidoczniona zmiana numeracji działek. W konsekwencji, nie wiadomo, kto i kiedy w miejsce działek o nr 112/1, 112/2, 112/3 wpisał działkę o nr 112/4. W dacie wykonania kopii na mapie tej nie było wszak uwidocznionej działki o nr 112/4. Skarżący zasadnie również podniósł, że załącznik do decyzji SKO zawiera w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji A.B,C,D numery działek: 112/4 oraz fragmenty działek 114/11 i 114/18. Ponadto wyraźnie widoczne są granice działek w identycznym układzie, jak to jest na załączniku do decyzji Prezydenta Miasta Ł., poza granicą pomiędzy działką 114/12 a sąsiednią działką 114/19, która pokrywa się z linią rozgraniczającą D-C. Porównując oba załączniki należy zatem stwierdzić, że są to dokumenty wykonane na tej samej kopii mapy zasadniczej wydanej przez [...] Ośrodek Geodezji w dniu 15 września 2014 r. Rzeczą organu odwoławczego ponownie rozpoznającego sprawę było zaś załączenie do decyzji aktualnej kopii mapy zasadniczej sygnowanej przez [...] Ośrodek Geodezji z datą jej sporządzenia po uwzględnieniu scalenia działek o nr 112/1, 112/2, 112/3. Kopia mapy sygnowanej datą 15 września 2014 r. nie zawierała wszak tego scalenia i działki o nr 112/4. W konsekwencji należy podzielić stanowisko skarżącego, iż załącznik do decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji musi być aktualny i nie nasuwający jakichkolwiek wątpliwości w zakresie jego autentyczności. Załącznik ten stanowi bowiem integralną część wskazanej decyzji i warunkuje wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność scalenie działek nr 112/1, 112/2, 112/3, którą potwierdził wypis z ewidencji gruntów z dnia 18 lutego 2015 r. nie zwalniała organu od obowiązku załączenia aktualnej kopii mapy uwzględniającej tę zmianę. Konkludując Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 153 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku na mocy art. 200 P.p.s.a. A.B.