I ACa 684/17

<p>Sygn. akt I ACa 684/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 13 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="214"/> <col width="498"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący :</p> </td> <td> <p>SSA Mieczysław Brzdąk (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie :</p> </td> <td> <p>SA Joanna Kurpierz</p> <p>SO del. Aneta Pieczyrak-Pisulińska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant :</p> </td> <td> <p>Anna Wieczorek</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. w Katowicach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. N.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach</p> <p>z dnia 18 kwietnia 2017 r., sygn. akt I C 727/16</p> <p>1)  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>a)  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 239 748,74 (dwieście trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści osiem i 74/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 18 lipca 2016 roku z zastrzeżeniem że pozwany ma prawo powoływania się na ograniczenie jego odpowiedzialności do nieruchomości położonej w miejscowości <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, dla której Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">P.</span> V Wdział Ksiąg Wieczystych prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą KW nr (...)</span>,</p> <p>b)  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 22 805 (dwadzieścia dwa tysiące osiemset pięć) złotych z tytułu kosztów procesu,</p> <p>c)  przyznaje od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adwokat <span class="anon-block">A. K.</span> 8 856 (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć) złotych, w tym 1 656 złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu;</p> <p>2)  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 8 100 (osiem tysięcy sto) złotych z tytułu kosztów postępowania apelacyjnego;</p> <p>3)  przyznaje od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adwokat <span class="anon-block">A. K.</span> 6 642 (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa) złote, w tym 1 242 złote podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.</p> <table> <colgroup> <col width="237"/> <col width="237"/> <col width="237"/> </colgroup> <tr> <td> <p>SSO del. Aneta Pieczyrak-Pisulińska</p> </td> <td> <p>SSA Mieczysław Brzdąk</p> </td> <td> <p>SSA Joanna Kurpierz</p> </td> </tr> </table> <p>Sygn. akt I ACa 684/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powodowy Fundusz wniósł o zasądzenie od pozwanego 239.748,74 zł<br/>z odsetkami w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu oraz kosztami postępowania podając, że w dniu<br/>15 września 2008 roku pomiędzy <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> a pozwanym została zawarta umowa kredytu hipotecznego indeksowanego do <span class="anon-block"> (...)</span>.<br/>W dniu 4 grudnia 2013 roku bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny, który został zaopatrzony w klauzulę wykonalności przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">P.</span> w dniu 16 grudnia 2013 roku, a na podstawie tego tytułu została wszczęta egzekucja. Powód nabył wierzytelność na podstawie umowy z 19 grudnia 2014 roku, w tym prawo do naliczania odsetek obowiązujących w <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. Przyznał, że zawarł z <span class="anon-block"> (...) Bankiem S.A.</span> w dniu 15 września 2008 roku umowę kredytu hipotecznego. Zarzucił jednak, że pożyczył kwotę 152.255,12 zł, którą częściowo spłacił, a powód żąda kwoty 239.748,74 zł i nie przedstawił sposobu jej wyliczenia. Ponadto zarzucił, że powód nie wykazał swojej legitymacji do dochodzenia tej kwoty, a w szczególności z dołączonych dokumentów nie wynika, że nabył wierzytelność z <span class="anon-block">umowy nr (...)</span>. Dodatkowo pozwany podniósł zarzut przedawnienia i zarzucił, że powodowi nie przysługują uprawnienia do powoływania się na przerwę biegu przedawnienia wynikającą z wystawienia bankowego tytułu wykonawczego<br/>i nadania mu klauzuli wykonalności.</p> <p>Powód w piśmie procesowym z 13 grudnia 2016 roku zmienił żądanie<br/>i wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 239.748,74 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu z tytułu hipoteki umownej kaucyjnej do kwoty 258.833,70 zł z zastrzeżeniem pozwanemu prawa powoływania się w postępowaniu egzekucyjnym na ograniczenie odpowiedzialności do nieruchomości położonej w miejscowości <span class="anon-block">W.</span> przy<br/> <span class="anon-block">ul. (...)</span> podając, że jest wierzycielem hipotecznym w związku z czym może dochodzić zaspokojenia należności z nieruchomości bez względu na to czyją jest własnością i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego 17 712 zł z tytułu kosztów postepowania, w tym 3 312 zł z tytułu podatku od towarów i usług.</p> <p>Swoje rozstrzygnięcie następująco uzasadnił.</p> <p>Bezsporne w sprawie jest, że pozwany <span class="anon-block">M. N.</span> zawarł w dniu<br/>15 września 2008 roku z <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> w <span class="anon-block">K.</span> umowę kredytu hipotecznego nr <span class="anon-block"> (...)</span> indeksowanego do <span class="anon-block"> (...)</span>. Na mocy tej umowy bank udzielił pozwanemu kredytu w kwocie 152.255,12 zł indeksowanego kursem <span class="anon-block"> (...)</span>, który miał być spłacony w 360 miesięcznych równych ratach kapitałowo-odsetkowych. Kredyt był oprocentowany według zmiennej stopy procentowej obliczonej jako suma stawki <span class="anon-block"> (...)</span> i stałej marży banku wynoszącej 2,05%. Zabezpieczeniem kredytu była hipoteka kaucyjna<br/>w złotych polskich do kwoty stanowiącej 170% kwoty kredytu ustanowiona na nieruchomości obejmującej lokal mieszkalny położony w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, objętej <span class="anon-block">księgą wieczystą (...)</span>.</p> <p>Bezsporne jest, że pozwany z uwagi na trudną sytuację materialną<br/>i rodzinną zaprzestał spłaty rat kredytu i bank wystawił w dniu 4 grudnia 2013 roku bankowy tytuł egzekucyjny opiewający na kwotę 257.522,21 zł<br/>z tytułu należności głównej oraz wskazane w nim odsetki i wystąpił o nadanie mu klauzuli wykonalności. Klauzula taka została nadana postanowieniem referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w <span class="anon-block">P.</span> z dnia 16 grudnia 2013 roku w sprawie I Co 2976/13. Na tej podstawie została wobec pozwanego wszczęta egzekucja przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym<br/>w <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">T. G.</span>.</p> <p>W dniu 19 grudnia 2014 roku <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> zawarł z powodem umowę <span class="anon-block">przelewu wierzytelności nr (...)</span>, na mocy której przeniósł na powoda portfel wierzytelności z tytułu umów kredytu obejmujący 41.429 wierzytelności w tym 310 wierzytelności hipotecznych. Wykaz wierzytelności objętych umową zawierał załącznik nr 1 do umowy, który pod pozycją 180 wskazuje wierzytelność w stosunku do <span class="anon-block">M. N.</span> z tytułu <span class="anon-block">umowy nr (...)</span> z dnia 15 września 2008 roku, numer <span class="anon-block">księgi wieczystej (...)</span> oraz wysokość wierzytelności na 289.978,38 zł, w tym należność główną na 249.749,74 zł.</p> <p>Pismem z dnia 23 stycznia 2015 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty określając kwotę zadłużenia na 295.069,15 zł, w tym należność główną na 249.069,15 zł.</p> <p>„Powód” (powinno być: pozwany) <span class="anon-block">M. N.</span> posiada własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego położonego w <span class="anon-block">W.</span> przy<br/> <span class="anon-block">ul. (...)</span>, dla którego Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">P.</span> prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą (...)</span>. W księdze tej wpisana jest na rzecz powoda hipoteka umowna kaucyjna na kwotę 258.833,70 zł z tytułu umowy kredytu nr <span class="anon-block"> (...)</span>. Pierwotnie hipoteka ta była ustanowiona na rzecz <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> <span class="anon-block">D.</span> Oddział w <span class="anon-block">Ł.</span>.</p> <p>Wskazał Sąd Okręgowy, że wobec odmowy wykazania przez powoda wysokości wierzytelności i przedstawienia sposobu jej wyliczenia brak jest możliwości jej ustalenia.</p> <p>Oceniając zasadność zgłoszonych przez pozwanego zarzutów w tym zarzutu przedawnienia wskazał Sąd I instancji, że nie może budzić wątpliwości, iż roszczenie dochodzone przez powoda jest związane<br/>z prowadzeniem działalności gospodarczej, więc termin przedawnienia wynosi trzy lata. W sytuacji gdy umowa kredytu została skutecznie rozwiązana<br/>z dniem 11 lipca 2013 roku, to od tego dnia roszczenie było „w pełni” wymagalne i rozpoczął się bieg terminu przedawnienia, a skoro powód złożył pozew w dniu 13 lipca 2016 roku, to roszczenie co do zasady jest przedawnione i pozwany może uchylić się od jego spełnienia. Trafnie jednak – w ocenie Sądu I instancji – powód powołał się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77)">art. 77</a> ustawy<br/>o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej. Dlatego też –według Sądu Okręgowego – jeżeli powód uzyskał wpis do księgi wieczystej własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego należącego do powoda, to co do zasady uzyskał prawo do korzystania<br/>z pierwszeństwa zaspokojenia w zakresie hipoteki i mógł, pomimo przedawnienia roszczenia, żądać zasądzenia wierzytelności w zakresie zabezpieczonym hipoteką. Nie zwalnia to jednak powoda z podstawowego obowiązku procesowego tj. udowodnienia roszczenia co do wysokości, a temu obowiązkowi powód nie sprostał bowiem „chociaż sąd na rozprawie w dniu<br/>16 lutego 2017 roku zobowiązał go do złożenia w terminie 14 dni szczegółowego wyliczenia dochodzonej pozwem kwoty, pod rygorem skutków<br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> powód z tego prawa nie skorzystał i ponosi negatywne konsekwencje tej decyzji”.</p> <p>Wskazał Sad Okręgowy, że powód dochodzi w niniejszym postępowaniu kwoty znacznie przewyższającej pierwotnie pobraną przez pozwanego<br/>i spłacaną przez niego przez okres prawie 5 lat oraz innej niż wynika z <span class="anon-block"> (...)</span> oraz załącznika do umowy przelewu wierzytelności oraz wezwania wysłanemu pozwanemu, co świadczy o dokonywanych przez stronę powodową korektach w stosunku do wierzytelności dochodzonych przez bank bez jakiegokolwiek wyjaśnienia.</p> <p>Zdaniem Sądu I instancji powód nie wykazał wysokości dochodzonego roszczenia, a w szczególności sposobu jego wyliczenia, wobec czego pomimo uznania skuteczności umowy cesji wierzytelności nie może skutecznie domagać się od pozwanego zapłaty dochodzonej pozwem kwoty dlatego też „roszczenie powoda zostało oddalone”.</p> <p>Jako podstawę orzeczenia o kosztach postępowania (procesu) powołał Sąd <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>.</p> <p>Wyrok ten zaskarżył powód w całości zarzucając:</p> <p>1)  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 244;art. 244 § 1)">art. 244§1 kpc</a> poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że bankowy tytuł egzekucyjny z 4 grudnia 2013 roku, opatrzony klauzulą wykonalności „w drodze postanowienia” wydanego w dniu 16 grudnia 2013 roku przez referendarza sądowego Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">P.</span> w sprawie <br/>I Co 2976/13, nie stanowi dokumentu urzędowego w sytuacji gdy z chwilą nadania klauzuli wykonalności przedmiotowy <span class="anon-block"> (...)</span> stał się tytułem wykonawczym, a więc dokumentem urzędowym stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone;</p> <p>2)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 kpc</a> poprzez brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uznanie, że strona powodowa nie wykazała wysokości kwoty dochodzonej pozwem, w sytuacji gdy w <span class="anon-block"> (...)</span> <br/>z 4 grudnia 2013r ujęto kwotę 257 552,21 PLN tytułem niespłaconego kapitału wynikającego z umowy kredytu hipotecznego nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia<br/>15 września 2008 roku, a powód dochodzi części tej kwoty, tj. sumy<br/>w wysokości 239 748, 74 PLN.</p> <p>W oparciu o wymienione zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie w całości i uwzględnienie w całości powództwa z uwzględnieniem modyfikacji dokonanego w piśmie z 12 grudnia 2016 roku, ewentualnie wniósł powód o uchylenie zaskarżonego wyroku<br/>i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Wniósł także o zasądzenie kosztów procesu za obie instancje oraz dopuszczenie dowodu z dokumentu „wskazanego w uzasadnieniu niniejszego pisma”.</p> <p>Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł o oddalenie apelacji<br/>i zasądzenie kosztów procesu za II instancję.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</p> <p>Aprobować należy stanowisko Sądu I instancji, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności były bezsporne pomiędzy stronami.<br/>W oparciu o nie Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własne. W szczególności trafnie ustalił Sąd I instancji okoliczności związane z udzieleniem pozwanemu kredytu i jego wysokości jak również trafnie przyjął, że powodowy Fundusz<br/>w dniu 19 grudnia 2014 roku skutecznie zawarł umowę <span class="anon-block">przelewu wierzytelności nr (...)</span> z <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span>, w tym także to, że wykaz wierzytelności objętych wymienioną umową zawierał załącznik nr 1, który pod pozycją 180 określa wierzytelność w stosunku do <span class="anon-block">M. N.</span> z tytułu <span class="anon-block">umowy nr (...)</span> z dnia 15 września 2008 roku, numer <span class="anon-block">księgi wieczystej (...)</span> oraz wysokość wierzytelności na 289.978,38 zł, w tym należność główną na 249.749,74 zł.</p> <p>Niekwestionowanym także jest, że pismem z dnia 23 stycznia 2015 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty określając kwotę zadłużenia na 295.069,15 zł, w tym należność główną na 249.069,15 zł. Nie budzi także wątpliwości, że powód domaga się zasądzenia kwoty znacznie przewyższającej pierwotnie pobraną przez pozwanego</p> <p>Niewątpliwie trafnie zauważył też Sąd Okręgowy, że pozwany zarzucił, że pożyczył kwotę 152.255,12 zł, którą – według swoich twierdzeń – częściowo spłacił, a powód żąda kwoty 239.748,74 zł i nie przedstawił sposobu jej wyliczenia.</p> <p>Słusznie też, w ślad za wyrokiem Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2009 r. wydanym w sprawie IV CSK 71/09, wywodzi Sąd I instancji, że podstawowym obowiązkiem strony w procesie sądowym wynikającym<br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art.6 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> jest udowodnienie okoliczności faktycznych, z których wywodzi swoje roszczenie. Roszczenie to powinno być wykazane co do zasady<br/>i wysokości, a przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie, a o tym, co strona powinna udowodnić w konkretnym procesie decydują przede wszystkim: przedmiot sporu, prawo materialne regulujące określone stosunki prawne i prawo procesowe normujące zasady postępowania dowodowego.</p> <p>Wadliwie jednak Sąd Okręgowy przyjął, ze powód nie udowodnił wysokości swojego roszczenia.</p> <p>Jak wyżej wskazano Sąd ten ustalił prawidłowo, że powód w drodze umowy przelewu wierzytelności nabył od <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> wierzytelność w kwocie 289.978,38 zł, w tym należność główną w wysokości 249.749,74 zł. Wymieniony bank – jak słusznie zauważa Sąd I instancji – był uprawniony, na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">ustawy Prawo bankowe</a>, do ustalenia wysokości zobowiązań kredytowych pozwanego i związanych z tym należności ubocznych i wierzytelność z tego tytułu przeniósł na powoda.</p> <p>W sytuacji gdy pozwany twierdził, że dokonał spłaty części należności kredytowych powinien tę okoliczność udowodnić (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>), a temu obowiązkowi nie sprostał, bowiem poza gołosłownymi twierdzeniami, że spłacał zobowiązanie z umowy kredytu, nie zgłosił jakichkolwiek wniosków dowodowych dla wykazania w jakim okresie i w jakiej wysokości spłacił należności z tej umowy. Zauważyć przy tym należy, że nie znajduje oparcia<br/>w zebranym w sprawie materiale ustalenie Sądu I instancji, że pozwany przez 5 lat spłacał należności z umowy kredytu zawartej z <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block"> (...) Bank</span>.</p> <p>W nawiązaniu do stanowiska Sądu I instancji, że powód nie udowodnił wysokości swojego roszczenia bowiem nie złożył stosownego wyliczenia, zauważyć należy, że wyliczenie takie, jako dokument prywatny stanowiłoby jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>), a nie dowodu na wysokość roszczenia powoda.</p> <p>Wysokość tę jak wyżej wskazano powód udowodnił, a pozwany nie wykazał by – wskutek dokonania przezeń spłat – kwota zadłużenia była niższa niż dochodzona przez powoda. W takim stanie rzeczy zbędnym staje się dokonywanie szczegółowych rozważań co do charakteru dokumentu<br/>w postaci bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności.</p> <p>W sytuacji gdy niewątpliwym było, że roszczenie powoda zostało zabezpieczone hipoteką ustanowioną na nieruchomości pozwanego, trafnie przyjął Sąd I instancji, że z uwagi na unormowanie zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820190147" title="Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147 (art. 77)">art. 77 ustawy z dnia 6 lipca 1982r o księgach wieczystych i hipotece</a> ( (Dz.U. z 2017 r. poz. 1007 j.t.) powód może uzyskać zaspokojenie z obciążonej nieruchomości.</p> <p>Z powołanych przyczyn, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386§1 kpc</a> zaskarżony wyrok należało zmienić i zasądzić od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną kwotę z ograniczeniem odpowiedzialności pozwanego do nieruchomości położonej<br/>w miejscowości <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> mającej urządzona <span class="anon-block">księgę wieczystą KW nr (...)</span>.</p> <p>W sytuacji gdy pozwany przegrał proces w znaczącej części obowiązany jest zwrócić powodowi związane z tym koszty za pierwszą instancję<br/>(<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100;art. 100 zd. 1)">art. 100 zd. 1 kpc</a>) oraz za postępowanie odwoławcze (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98§1 i 3 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 kpc</a>).</p> <p>O kosztach zastępstwa prawnego udzielonego powodowi z urzędu orzeczono stosownie do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości<br/>z 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1714).</p> <p>SSO del. Aneta Pieczyrak-Pisulińska SSA Mieczysław Brzdąk SSA Joanna Kurpierz</p> </div>