II AKa 275/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 275/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 15 grudnia 2017 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA Zbigniew Kapiński </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA Maria Mrozik–Sztykiel</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO del. Anna Kalbarczyk (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Rucińska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Hanny Gorajskiej–Majewskiej</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">M. K.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>, syna <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">M. z d. Z.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 3 kwietnia 2017 roku sygn. akt XII K 21/16</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustala czas popełnienia czynu zarzucanego w punkcie VII aktu oskarżenia i przypisanego w punkcie III wyroku na okres od 15 czerwca 2003 roku do 25 listopada 2003 roku;</strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> na rzecz oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">A. D.</span> kwotę 600 zł. z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie;</strong> </p> <p>4.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. A.</span>, Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 738 zł., w tym 23% VAT, z tytułu zwrotu kosztów obrony oskarżonego z urzędu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie; </strong> </p> <p>5.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> od ponoszenia kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K.</span> został oskarżony o to, że:</strong> </p> <p>I. w bliżej nieustalonym miejscu i czasie, nie później jednak niż do dnia 10 października 2003 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">Z. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 70.000 zł poprzez zawarcie z w/w umowy pożyczki przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z niej, w wykonaniu której otrzymał w/w kwotę, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </p> <p>III. w bliżej nieustalonym miejscu i czasie, nie później jednak niż do dnia 10 października 2003 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">A. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 150.000 zł poprzez zawarcie z w/w umowy pożyczki przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z niej, w wykonaniu której otrzymał w/w kwotę, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </p> <p>IV. w okresie 24 marca do 9 grudnia 2003 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w krótkich odstępach czasu, na skutek z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200.000 złotych poprzez zawarcie z w/w umowy pożyczki przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z niej, w wykonaniu której otrzymał w/w kwotę, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>VI. w dniu 11 grudnia 2005 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">A. R.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50.000 zł poprzez pożyczenie od w/w przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z jej zwrotu, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </p> <p>VII. w bliżej nieustalonym czasie, nie później jednak niż do dnia 25 listopada 2003r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">K. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 202.000 zł poprzez zawarcie z w/w umów pożyczek na łączną sumę przedmiotowej kwoty bez zamiaru wywiązania się z nich, w wykonaniu których otrzymał w/w kwotę, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </p> <p>IX. w nieustalonym czasie, nie później jednak niż w 2005 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">J. L.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000 zł poprzez pożyczenie od w/w przedmiotowej kwoty, bez zamiaru wywiązania się z jej zwrotu, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Warszawie</strong> XII Wydział Karny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2017 roku uniewinnił <span class="anon-block">M. K.</span> od czynu opisanego w pkt. VI. W ramach czynów opisanych w pkt. I, III i IV uznał <span class="anon-block">M. K.</span> za winnego tego, że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>od jesieni 2002 r. do dnia 10 października 2003 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu na skutek z góry powziętego zamiaru, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek doprowadził <span class="anon-block">Z. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 70.000 złotych poprzez zawieranie z nim umów pożyczek, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>w okresie od 27 września 2003 r. do 9 grudnia 2003 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu na skutek z góry powziętego zamiaru, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek doprowadził <span class="anon-block">A. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 150.000 złotych poprzez zawieranie z nim umów pożyczek, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>w okresie 24 marca 2003 r. do 9 grudnia 2003 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu na skutek z góry powziętego zamiaru, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek doprowadził <span class="anon-block">E. D.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200.000 złotych poprzez zawieranie z nim umów pożyczek, czym działał na szkodę <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span>, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> </dd> </dl> <p>i za każdy z tych czynów na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> skazał go, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> za wszystkie czyny wymierzył mu karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>Sąd uznał <span class="anon-block">M. K.</span> w ramach czynu opisanego w pkt. VII za winnego tego, że w okresie od 2001 roku albo 2002 roku do dnia 25 listopada 2003 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu na skutek z góry powziętego zamiaru, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczek doprowadził <span class="anon-block">K. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 252.000 złotych poprzez zawarcie z nim umów pożyczek, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Sąd w ramach czynu opisanego w pkt. IX uznał <span class="anon-block">M. K.</span> za winnego tego, że 10 sierpnia 2004 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zwrócenia pożyczki, doprowadził <span class="anon-block">J. L.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000 złotych poprzez pożyczenie od w/w przedmiotowej kwoty, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 92;art. 92 § 2)">art. 92 § 2 k.k.</a> połączył wymierzone oskarżonemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 92 pkt. 2;art. 92 pkt. 3;art. 92 pkt. 4)">pkt II – IV</a> kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> zasądził od oskarżonego na rzecz <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span> solidarnie kwotę 172.300 zł., na rzecz <span class="anon-block">K. M.</span> kwotę 125.000 zł., na rzecz <span class="anon-block">J. L.</span> kwotę 30.000 zł. tytułem naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwem.</p> <p>Nadto zasądził od <span class="anon-block">M. K.</span> na rzecz <span class="anon-block">A. D.</span> kwotę <span class="anon-block"> (...)</span>,2 złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego, od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. A.</span> kwotę 2400 zł. powiększoną o obowiązującą stawkę podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę <span class="anon-block">M. K.</span> z urzędu. Ponadto Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając wydatkami Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonego i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.</a> zarzuciła:</p> <p>1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, w postaci:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 92;art. 410)">art. 4, 7, 92, 410 k.p.k.</a> polegającą na nienależytym rozważeniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, w szczególności tych które przemawiały na korzyść oskarżonego, co spowodowało wyciągnięcie błędnych wniosków i doprowadziło do uznania za winnego <span class="anon-block">M. K.</span>;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> przez uznanie oskarżonego za winnego pomimo niedających się usunąć wątpliwości w kwestii zawierania umów pożyczek w imieniu <span class="anon-block"> spółki (...)</span> oraz udzielenia pożyczki przez <span class="anon-block">J. L.</span>;</p> </dd> </dl> <p>2. wynikający z powyższych uchybień błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżony działał z zamiarem oszustwa i tworzenia „piramidy finansowej", że zawierane przez niego umowy nie miały nic wspólnego z działalnością <span class="anon-block"> spółki (...)</span>, że oskarżony nie inwestował pożyczonych pieniędzy oraz niewyciągnięcie logicznych wniosków z wewnętrznych sprzeczności oraz rozbieżności w wyjaśnieniach pokrzywdzonych, odmówienia wiary wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom świadków korzystnych dla oskarżonego, podczas gdy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do przeciwnych wniosków lub chociażby powoduje wątpliwości, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego.</p> <p>Podnosząc powyższe na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> od zarzucanych czynów tj. w puntach I, III, IV, VII, IX aktu oskarżenia.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego, jak również argumenty użyte na ich poparcie okazały się na tyle chybione, że skutkowały nieuwzględnieniem środka odwoławczego. Skarżąca nie podniosła żadnych zasadnych zarzutów, które mogłyby spowodować uwzględnienie wniosku o zmianę orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego. Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego, Sąd pierwszej instancji rozstrzygał w oparciu o kompletny materiał dowodowy, który z poszanowaniem reguł procesu karnego ujawnił w toku rozprawy głównej. Zgromadzone dowody należycie rozważył i ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego a w następstwie w ten sposób dokonanej oceny ustalił prawidłowo stan faktyczny. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do całokształtu materiału dowodowego sprawy wskazując, które dowody, ewentualnie w jakiej części, uznał za wiarygodne, a którym atrybutu takiego odmówił. Argumentacja Sądu, jako rzeczowa i logiczna, zasługuje na aprobatę tym bardziej, że skarżąca nie sformułowała takich zarzutów, które mogłyby skutecznie ją zakwestionować.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, że przy stawianiu zarzutów opartych na obrazie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> sprowadzających się do dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę, nie można ograniczać jedynie do zaprezentowania własnego, arbitralnego stanowiska. Skarżący stawiając zarzut naruszenia tego przepisu i zmierzając do podważenia zasadności rozstrzygnięcia Sądu poprzez wykazywanie dowolnej oceny dowodów nie może zawęzić się do prostego jej zanegowania i stwierdzenia, że za wiarygodne winny być uznane jedynie wybrane dowody, patrz korzystne dla oskarżonego, w tym jego wyjaśnienia. Taki sposób kwestionowania trafności skarżonego orzeczenia w kontekście przeprowadzonej oceny nie może być uznany za skuteczny. Obowiązkiem apelującego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd <em> <!-- -->meriti</em>. Przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną procesową, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> wtedy, gdy m.in. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego (<em> <!-- -->przykładowo: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II KK 183/11</em>).</p> <p>Niezasadne było również łączne powołanie się na naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">Artykuł 92 k.p.k.</a> jest przepisem ogólnym odnoszącym się do całości orzeczeń Sądu wydawanych w toku prowadzonego postępowania. Jego uszczegółowienie w zakresie odnoszącym się do dowodów ujawnionych na rozprawie stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> W sytuacji, gdy Sąd wyrokował po przeprowadzeniu rozprawy, zarzut dotyczący naruszenia wymogu oparcia orzeczenia na całokształcie dowodów ujawnionych w toku rozprawy powinien być oparty na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, nie zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 k.p.k.</a>, czy też obu tych przepisów łącznie. Wskazywanie natomiast naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> wymaga wykazania, że przy wyrokowaniu Sąd opierał się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź oparł się na części materiału ujawnionego. Dokonanie oceny dowodów nieaprobowanej przez skarżącego nie stanowi uchybienia dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Istotą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> jest to, że Sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie można wydawać na podstawie części materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają.</p> <p>Również i przepisy mówiące o celach procesu stanowiące jego generalne zasady, przykładowo zarzucone naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, nie mogą stanowić, skutecznej podstawy odwołania, w sytuacji gdy treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> wymaga wykazania wpływu obrazy przepisów postępowania na treść orzeczenia. Oznacza to, że ustawodawca zakłada, że zarzut oparty na tej podstawie musi być ściśle określony, sprecyzowany, odnoszący się do naruszenia konkretnego przepisu procedury gromadzenia, przeprowadzania i oceny dowodów, procedury dokumentowania czynności organów procesowych, przestrzegania praw stron, a wreszcie poprawności orzeczenia i jego uzasadnienia (<em> <!-- -->wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r., II AKa 59/14</em>). Aby zasadnie, tym samym skutecznie, podnieść zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu w treści zarzutu, które oparte jest na wyłącznie na subiektywnym odczuciu strony, która wynika niejednokrotnie z odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się tylko na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach jako bezzasadny.</p> <p>Od dawna także jednolicie prezentowany jest pogląd, że przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> mają charakter rozłączny. Dopiero w sytuacji, gdy Sąd przeprowadzi postępowanie w sposób pełny i kompletny i podda zebrane dowody ocenie spełniającej rygory <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, to zastosowanie zasady z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> nastąpi dopiero wówczas, gdy tak przeprowadzona ocena dowodów potwierdzi istnienie wciąż niedających się − w oparciu o nią − usunąć wątpliwości (<em> <!-- -->przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r., V KK 127/14</em>).</p> <p>Obrońca stawiając zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> w uzasadnieniu środka odwoławczego wskazuje, że podstawowym zarzutem jest przypisanie oskarżonemu przez Sąd zamiaru oszustwa. Ponadto obrońca wskazała, że Sąd nie wziął pod uwagę wielu okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego. Jako argument podaje, że umowy zawierane przez oskarżonego w imieniu spółki nie były obarczone rygorem nieważności bezwzględnej, a żaden z pokrzywdzonych nie zgłaszał się do osób reprezentujących spółkę o potwierdzenie zawartych umów. Wskazać należy obrońcy, że Sąd analizował kwestię umów zawartych przez oskarżonego z poszczególnymi pożyczkodawcami, w szczególności, czy były to prywatne zobowiązania oskarżonego, czy też umowy były zawierane w imieniu spółki (<em> <!-- --> k. 11, 12, 19 uzasadnienia</em>). Na podstawie oceny całości materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd meriti prawidłowo ustalił, że umowy zawierane przez oskarżonego nie były umowami zawieranymi w imieniu i na rzecz spółki z o.o. Przedsiębiorstwo Produkcyjno−Usługowe <span class="anon-block"> (...)</span>. Ustalenia w tym zakresie zawarte na stronach 9−10 uzasadnienia Sądu pierwszej instancji są prawidłowe, jak również ocena wyjaśnień oskarżonego na str. 11−12 i należy wprost się odnieść do zaprezentowanych tam argumentów. Taka ocena wyjaśnień oskarżonego, zgodna z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, wynika z analizy całości materiału dowodowego. W związku z powyższym bez znaczenia pozostają kwestie cywilnoprawne podniesione przez obrońcę odnoszące się do działania oskarżonego bez pełnomocnictwa w imieniu spółki, w tym kwestie odnoszące się do bezwzględnej nieważności czynności prawnych. Natomiast to, że wszyscy pokrzywdzeni twierdzili, że oskarżony miał przeznaczać zainwestowane przez nich pieniądze w obrót paliwami, stanowiło właśnie element wprowadzenia ich w błąd. Oskarżony bowiem powoływał się na spółkę, w imieniu której rzekomo zawierał umowy pożyczki roztaczając przy tym wizję możliwości zainwestowania pożyczek w obrót paliwami. Skłonił w ten sposób pokrzywdzonych do ich udzielenia. Również to, że oskarżony miał czasowo uprawnienia do reprezentowania spółki (od 6 kwietnia do 13 grudnia 2004 roku) nie ma znaczenia dla ustaleń odnoszących się do zamiaru popełnienia przez niego oszustwa. Ustalony czas popełnienia przestępstw: jesień 2002 do 10 października 2003 roku, 27 września 2003 roku – 9 grudnia 2003 roku, 24 marca 2003 roku, 9 grudnia 2003 roku, 15 czerwca 2003 roku do 25 listopada 2003 roku nie obejmuje czasu posiadania uprawnień przez oskarżonego. Oskarżony miał takie uprawnienia jedynie w chwili dokonywania przestępstwa na szkodę <span class="anon-block">J. L.</span> (10 sierpnia 2004 roku), jednakże umowę z tym akurat pokrzywdzonym zawarł jako osoba fizyczna. Żaden dowód, za wyjątkiem wyjaśnień oskarżonego, nie wskazuje na to, że pożyczki zaciągane u pokrzywdzonych <span class="anon-block">Z. W. (2)</span>, <span class="anon-block">A. W. (2)</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span>, <span class="anon-block">K. M.</span>, <span class="anon-block">J. L.</span> były w jakikolwiek sposób zainwestowane w działalność spółki. Po pierwsze podać należy za Sądem meriti, że nie ma dowodów potwierdzających, że pożyczone pieniądze zasilały rachunki <span class="anon-block"> spółki (...)</span>. Z zeznań świadków <span class="anon-block">T. B.</span>, <span class="anon-block">T. K.</span>, <span class="anon-block">P. S.</span> wynika, że oskarżony nie informował ich o zaciąganiu pożyczek w imieniu spółki i wpłacaniu pieniędzy do kasy spółki. Co więcej nie ewidencjonowali oni pieniędzy pochodzących z zaciąganych przez oskarżonego pożyczek. Analiza dokumentów w postaci wyciągów z rachunku bankowego spółki potwierdza zeznania świadków i przeczy wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie. Takie ustalenia skutkują prawidłową konstatacją, że nieuprawnione jest przyjęcie wersji oskarżonego skupiającej się na twierdzeniach, że niewypłacalność spółki spowodowana była załamaniem na rynku obrotu paliwami z kontrahentami z<span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">B.</span>, tym samym spowodowała niemożność zwrotu pożyczek. Zaciągane pożyczki nie miały bowiem związku z działalnością spółki. Wobec powyższego również i zeznania świadka <span class="anon-block">K. P.</span> pracującego w spółce od 2002 do 2005 roku, który zeznawał w zasadzie o funkcjonowaniu spółki nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Świadek ten nic nie wiedział o pożyczkach zaciąganych przez oskarżonego. Z uwagi na to, że pożyczki, jak prawidłowo ustalono, nie były zaciągane w imieniu spółki argument podniesiony przez obrońcę a odnoszący się do dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu rachunków i wpływów finansowych w spółce, badania sprawozdań finansowych nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Nie jest bowiem zasadne badanie sprawozdań finansowych spółki w sytuacji, gdy działalność oskarżonego nie byłą z nią związana.</p> <p>Zgodzić się należy również z oceną dokonaną przez Sąd meriti zeznań świadka <span class="anon-block">K. M.</span> odnośnie zarzutu VII, czy też świadka <span class="anon-block">A. D.</span>. Obrońca w żaden sposób oceny tej nie podważyła. Odnośne wysokości wypłaconej prowizji dodatkowo zeznania świadka <span class="anon-block">M.</span> w zakresie uzyskanych prowizji znalazły potwierdzenie w dokumentach w postaci pokwitowań. Natomiast kwestie związane z odprowadzaniem należnych podatków przez świadków w związku z otrzymywanymi prowizjami nie mają znaczenia dla odpowiedzialności karnej oskarżonego.</p> <p>Natomiast co do czasu udzielenia pożyczki przez pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. L.</span> nie zachodzą wątpliwości, które należałoby rozstrzygać w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> O ile zeznania tego świadka nie są w tym zakresie precyzyjne, o tyle czas udzielenia pożyczki został ustalony w oparciu o dokument bankowy. Mając na uwadze upływ czasu do czasu złożenia pierwszych zeznań, wiek świadka brak precyzji odnoszącej się do wskazania roku pożyczki takie rozbieżności są usprawiedliwione. Świadek <span class="anon-block">J. L.</span> zawsze twierdził, że pieniądze pochodziły z odprawy emerytalnej. Zeznając w dniu 21 lipca 2008 roku nie potrafił określić dokładnej daty, wskazując na lato 2005 roku. W dniu 14 lipca 2011 roku świadek zeznał między innymi, że pieniądze wypłacił z oprocentowanej lokaty. W dniu 20 stycznia 2015 roku potwierdził tę okoliczność. W dniu 7 października 2016 roku świadek zeznał, że nie pamięta daty tego zdarzenia, jak stwierdził „<em> <!-- -->mogło to być w 2005 lub 2006 roku</em>. <em> <!-- -->W 2004 roku odszedłem na emeryturę, a było to już na pewno, gdy byłem na emeryturze. Kiedy rozmawialiśmy o pożyczce, była chyba wiosna, względnie początek lata. Chyba raczej nie była to jesień. Z tego co wnioskuje, że było w pierwszej połowie 2005 roku</em>”. W dniu 2 grudnia 2016 roku, gdy Sąd uzyskał dokument w postaci potwierdzenia transakcji wypłaty kwoty 30.000 zł z rachunku bankowego, świadek sprecyzował i potwierdził, że pożyczka miała miejsce w 2004 roku. Rozbieżności w zeznaniach świadka zostały dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji, który w uzasadnieniu na stronie 15 ustosunkował się do nich i prawidłowo ocenił jego zeznania jako wiarygodne co do istoty sprawy, a pojawiające się różnice uznał jako wynikające z upływu czasu. Nie ma zatem podstaw do zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> gdyż Sąd nie powziął wątpliwości, które winien rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> dotyczy wątpliwości, jakie może powziąć Sąd orzekający (a nie strona) i dopiero gdyby Sąd je powziął, a nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu. Zarzut zatem oparty na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> jest niezasadny.</p> <p>Reasumując wszystkie zarzuty apelacji obrońcy nie były zasadne. Sąd Okręgowy przeprowadził prawidłowo postępowanie karne, ujawnił zgodnie z przepisami wszystkie ważkie dla sprawy dowody i dokonał ich prawidłowej oceny, zgodnej z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Przeprowadził analizę sytuacji materialnej oskarżonego i słusznie ustalił, że w czasie zaciągania zobowiązań stanowiących przedmiot zarzutów będących podstawą obecnego rozpoznania, kondycja finansowa nie stwarzała oskarżonemu jakiejkolwiek szansy na spłatę zaciągniętych pożyczek. Prawidłowo ustalono, że wszelkie zobowiązania zaciągane przez <span class="anon-block">M. K.</span> faktycznie stanowiły prywatne długi oskarżonego. Trafnie ustalił Sąd pierwszej instancji, że analiza wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów wskazuje, że oskarżony budował swoistą „piramidę” finansową, zakładając z góry w odniesieniu do każdego kolejnego kontrahenta, niewywiązanie się wobec niego z umownych zobowiązań. Wskazuje na to przede wszystkim powtarzający się mechanizm jego działań skupiony na wypłacaniu prowizji w początkowej fazie, celem budowania zaufania, nęcenie dużym zyskiem. Oskarżony zawierał umowy pożyczki w nieodległym czasie, wypłaty prowizji uwiarygadniały go jako rzetelnego pożyczkobiorcę, tym samym zapewniały kolejnych pożyczkodawców. Powoływanie się przez niego na prowadzoną działalność gospodarczą, mającą wypracować ogromne zyski nie miało pokrycia w rzeczywistości, gdyż pożyczki nie były udzielane faktycznie spółce. <span class="anon-block">M. K.</span> wbrew twierdzeniom pieniędzy uzyskanych z pożyczek nie inwestował w działalność spółki, ani też w żadne inne przedsięwzięcie, które pozwoliłoby mu na wywiązanie się z zawartych umów. W momencie domagania się zwrotu pożyczek, bądź odmowy udzielenia kolejnej, zaprzestawał wypłat, urywał kontakt, ukrywał się, składał obietnice spotkań, nie wywiązując się z nich. Wszystkie te okoliczności, które zostały ustalone na podstawie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczą zarzutom obrońcy, że analiza zamiaru oszustwa była błędna i budziła poważne wątpliwości.</p> <p>Sąd odwoławczy dokonał zmiany wyroku z urzędu w zakresie czynu zarzucanego w punkcie VII a przypisanego w punkcie III wyroku ustalając go na okres od 15 czerwca 2003 roku do 25 listopada 2003 roku. Świadek <span class="anon-block">K. M.</span> w trakcie pierwszych zeznań złożonych w toku prowadzonego postępowania podał, że pożyczał oskarżonemu pieniądze na różne drobne umowy nie potrafiąc określić dokładnie, kiedy były zawierane. Podał natomiast, że pożyczki te zostały skonsolidowane w 4 umowach, które zostały przedłożone przez świadka w trakcie zeznań i były to umowy z następujących dni: 15 czerwca 2003 roku, 01 października 2003 roku, 10 listopada 2003 roku, 25 listopada 2003 roku <em> <!-- -->(k. 164−165)</em>. Mając powyższe na względzie Sąd odwoławczy dokonał zmiany wyroku zawężając czas popełnienia przestępstwa do tych czterech umów z okresu od czerwca 2003 roku do 25 listopada 2003 roku.</p> <p>Sąd zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> na rzecz oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">A. D.</span> kwotę 600 zł. z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, jak również zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. A.</span>, Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 738 zł., w tym 23% VAT, z tytułu zwrotu kosztów obrony oskarżonego z urzędu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie. Zwolnił również oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> od ponoszenia kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.</p> </div>