II W 265/17

<p>Sygn. akt II W 265/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 15 grudnia 2017 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Grajewie II Wydział Karny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSR Andrzej Myśliński</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant: Piotr Gosiewski </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w obecności oskarżyciela ----</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18.09.2017 roku, 31.10.2017 roku i 15.12.2017 roku na rozprawie</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy przeciwko </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->synowi <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. z d. Z.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionemu o to, że:</strong> </p> <p>I. W dniu 29 stycznia 2017 roku około godziny 3:04 na skrzyżowaniu <span class="anon-block">ulicy (...)</span> z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierował samochodem osobowym m-ki <span class="anon-block">N. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> W nie mając do tego uprawnień,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 kw </strong> </p> <p>II. W dniu 29 stycznia 2017 roku około godziny 3:04 na skrzyżowaniu <span class="anon-block">ulicy (...)</span> z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierując samochodem osobowym m-ki <span class="anon-block">N. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> W nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w barierkę energochłonną, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla podróżującego z nim pasażera,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw </strong> </p> <p>1.  Obwinionego <span class="anon-block">A. G. (1)</span> uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 94 § 1 kw i art. 86 § 1 kw i za to na mocy art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 500,- /pięciuset/ złotych.</p> <p>2.  Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. S.</span> kwotę 252,- /dwustu pięćdziesięciu dwóch/ złotych plus kwotę podatku VAT 57,96 /pięćdziesięciu siedmiu 96/100/ złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu.</p> <p>3.  Zwalnia obwinionego od opłaty sądowej i zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II W 265/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Na podstawie całokształtu materiału dowodowego w sprawie ustalono następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 28.01.2017 roku <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">A. G. (1)</span> przyjechali samochodem marki <span class="anon-block">N. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> którym kierował właściciel tegoż samochodu <span class="anon-block">P. P.</span> do <span class="anon-block"> klubu (...)</span> w pobliżu <span class="anon-block">S.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span>. W trakcie bytności w klubie obaj mężczyźni spożywali alkohol. Około godziny 3 w dniu 29.01.2017 r. obaj mężczyźni postanowili wracać do <span class="anon-block">B.</span> i w tym celu wsiedli do pojazdu jak wyżej z tym, iż kierowcą pojazdu tym razem był <span class="anon-block">A. G. (1)</span>. W trakcie jazdy <span class="anon-block">A. G. (1)</span> na skrzyżowaniu <span class="anon-block">ulicy (...)</span> z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w barierkę energochłonną czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla podróżującego z nim pasażera.</p> <p> <span class="anon-block">A. G. (2)</span> kierując pojazdem znajdował się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,53 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i nie posiadał uprawień do kierowania pojazdami mechanicznymi.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie następujących dowodów:</strong> </p> <p>1.  wyjaśnień obwinionego <span class="anon-block">A. G. (1)</span> k. 53-54, 31, 7-8,</p> <p>2.  zeznań świadków <span class="anon-block">P. P.</span> k. 54-55, <span class="anon-block">Ł. G.</span> k. 54, 17-18, <span class="anon-block">J. Z.</span> k. 69, <span class="anon-block">B. S.</span> k. 69-70, <span class="anon-block">W. B.</span> k. 76,</p> <p>3.  notatki urzędowej k. 3,</p> <p>4.  pism k. 9, 61, 75</p> <p>5.  odpisu aktu oskarżenia k. 47,</p> <p>6.  oświadczenia k. 52.</p> <p> <span class="anon-block">A. G. (1)</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Na rozprawie podał, iż przyjechali do klubu wraz z <span class="anon-block">P. P.</span> i to <span class="anon-block">P. P.</span> kierował swoim samochodem. Gdy mieli wracać obaj byli pod wpływem alkoholu i wtedy zgodził się aby <span class="anon-block">P.</span> kierował mimo, iż był w stanie nietrzeźwości. W trakcie jazdy wpadli w poślizg i samochód uderzył w barierki. Po zdarzeniu mówił, iż kierowcą był <span class="anon-block">P.</span>. Następnie przyjechała karetka i zabrała go do szpitala, a potem zabrała go policja. Przyznał, iż nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami. Wyjaśnił, iż gdy byli z <span class="anon-block">P.</span> zatrzymani na policji to siedzieli w celach naprzeciw siebie i przez drzwi porozumiewali się ze sobą. <span class="anon-block">P.</span> namówił go wtedy aby wziął winę na siebie bo on pójdzie do więzienia. <span class="anon-block">P.</span> obiecał mu, iż odda za wszystko pieniądze.</p> <p>Odmiennie będąc słuchany jako podejrzany do sprawy karnej przyznał, iż wsiadł za kierownicę pojazdu <span class="anon-block">P.</span> i w trakcje jazdy uderzył w metalową barierę. Podał, iż żałuje tego co zrobił. We wcześniejszych zaś wyjaśnieniach złożonych do niniejszej sprawy podał, iż nie może przyznać się do zarzutu albowiem w tej chwili nic nie pamięta.</p> <p>Po odczytaniu tych wyjaśnień podał, iż jego przyznanie się winy jest to kłamstwo bo to <span class="anon-block">P.</span> przekonał go do tego, a on ma dobre serce. Co do kolejnych, iż faktycznie wszystko pamiętał, ale chciał jak najszybciej wyjść bo ma złe wspomnienia z policją.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:</span> </strong> </p> <p>Wyjaśnienia obwinionego w zakresie w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów nie zasługują na obdarzenie ich wiarą. Sprzeczne są przede wszystkim z zeznaniami świadka <span class="anon-block">P. P.</span>.</p> <p>Z zeznań tegoż świadka wynika, że pojechał wraz z <span class="anon-block">A. G. (1)</span> do <span class="anon-block">S.</span> Podał, iż to on kierował swoim samochodem, a z powrotem kierować miał <span class="anon-block">G.</span> i dlatego on pił alkohol. W drodze powrotnej <span class="anon-block">G.</span> kierując samochodem rozbił się na barierce. Podał, iż po wypadku wyjął kluczyki ze stacyjki i starał się zabezpieczyć samochód odłączając akumulator i zabezpieczając butlę gazową. Później <span class="anon-block">G.</span> opłacił mu kwotę 1000 złotych. Zeznał, iż nie kazał <span class="anon-block">G.</span> brać na siebie odpowiedzialności.</p> <p>W ocenie Sądu zeznania świadka <span class="anon-block">P. P.</span> zasługują na obdarzenie ich wiarą. Zwrócić należy uwagę, iż świadek ten potwierdza wersję, iż to on kierował w drodze do <span class="anon-block">S.</span> co będzie wiązało się z jego odpowiedzialnością karną w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze gdyby dążył do uniknięcia pełnej odpowiedzialności także w tym zakresie próbowałby przerzucić odpowiedzialność na <span class="anon-block">A. G. (1)</span>. Zdaniem Sądu powyższe także przemawia za wiarygodnością zeznań tegoż świadka.</p> <p>Ponadto powyższe zeznania znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach samego obwinionego w których przyznał się do kierowania samochodem i spowodowania zdarzenia opisanego w pkt II wniosku o ukaranie.</p> <p>Ponadto powyższe zeznania znajdują potwierdzenie w informacji k. 9 z której wynika, iż <span class="anon-block">A. G. (1)</span> nie posiada uprawnień co do żadnej kategorii prawa jazdy oraz odpisie aktu oskarżenia k. 47 w zakresie wniesienia go wobec obwinionego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> odnośnie tego samego zdarzenia.</p> <p>Ponadto wersja ustaleń dokonywanych na komendzie policji w <span class="anon-block">G.</span> podczas zatrzymania obwinionego i <span class="anon-block">P. P.</span> przez wymienionych nie znajduje potwierdzenia tak w zeznaniach tego ostatniego jaki zeznaniach funkcjonariuszy policji <span class="anon-block">B. S.</span> i <span class="anon-block">W. B.</span>.</p> <p>Ponadto zwrócić należy uwagę, iż obwiniony przyznał się do kierowania pojazdem i będąc słuchany w charakterze podejrzanego dzień po zajściu, a więc nie mógł zasłaniać niepamięcią jak w kolejnych swych wyjaśnieniach. Także uregulowanie przez obwinionego na rzecz <span class="anon-block">P. P.</span> szkody powstałej w wyniku uszkodzenia samochodu i sporządzenie oświadczenia o treści jak k. 52 Zdaniem Sądu nie miałoby miejsca gdyby faktycznie obwiniony nie dopuścił się czynu z pkt II wniosku o ukaranie.</p> <p>Pozostali świadkowie <span class="anon-block">Ł. G.</span> i <span class="anon-block">J. Z.</span> potwierdzili fakt przeprowadzonej interwencji na miejscu zdarzenia oraz odmienne wersje podawane przez <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">A. G. (1)</span>.</p> <p>W świetle powyższego Zdaniem Sądu zmiana wyjaśnień przez obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie, a powody podane przez obwinionego w sposób oczywisty są nielogiczne i pozbawione uzasadnienia. Ponadto wpływ na zmianę wyjaśnień mogło mieć zrozumienie konsekwencji własnego postępowania wynikających tak z niniejszej sprawy jak i sprawy karnej k. 47 i chęć uniknięcia odpowiedzialności za powyższe. Dlatego też wina obwinionego co do obu czynów nie budzi wątpliwości.</p> <p>Z powyższych względów Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na przypisanie obwinionemu popełnienia czynów opisanych we wniosku o ukaranie.</p> <p>Na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 94;art. 94 § 1)">art. 94 § 1</a> kw ustawodawca daje wyraz założeniu, zgodnie z którym po drodze powinni poruszać się wyłącznie kierujący posiadający uprawnienia do prowadzenia określonych kategorii pojazdów. W ustaleniu katalogu podmiotów nieposiadających uprawnień do prowadzenia pojazdów pomocne są przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ()">ustawy z 5.1.2011 r. o kierujących pojazdami</a> (t.j Dz.U. z 2016 r. poz. 627 ze zm.). Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> kierującym pojazdem może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia w tym wypadku poniższy warunek:</p> <p>-posiada umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę oraz<strong> <!-- --> odpowiedni dokument stwierdzający posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem;</strong> </p> <p>Gdy chodzi o <strong> <!-- -->dokumenty uprawniające do prowadzenia pojazdów</strong>, to dokumentem w niniejszej stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest (art. 4 ust. 1 ustawy) w niniejszej sytuacji jest:</p> <p>wydane w kraju: <strong> <!-- -->prawo jazdy</strong>, pozwolenie wojskowe, międzynarodowe prawo jazdy.</p> <p>Mając powyższe na uwadze czyn należało zakwalifikować z art. 94 §1kw.</p> <p>Poprzez regulacje art. 86 § 1 kw ustawodawca stara się zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego. Może ono być zagrożone poprzez zachowania związane z naruszeniem zasad ostrożności w tej sferze ruchu. Wśród tego typu zasad są zarówno te ujęte w przepisach prawa, jak i te niemające normatywnego wsparcia. Stronę przedmiotową charakteryzują <strong> <!-- -->dwa zasadnicze elementy</strong>. Należą do nich <strong> <!-- -->niezachowanie należytej ostrożności oraz spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym</strong>. Wyrażenie "należyta" ostrożność należy rozumieć jako odpowiednia, właściwa, stosowna, a zatem taka, jaka jest wymagana w danych okolicznościach. Chodzi przy tym zarówno o "zwykłą ostrożność", jak i "ostrożność szczególną<strong> <!-- -->.</strong> Taka szczególna ostrożność, to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Jedną z zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest zasadę prędkości bezpiecznej (art. 19 PrRuchDrog). Dla dokonania wykroczenia z art. 86 § 1 kw ustawodawca wymaga wystąpienia skutku w postaci zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Należy podkreślić, że niebezpieczeństwo winno mieć charakter realny i konkretny, czyli wiązać się z możliwością powstania dalszych negatywnych skutków wynikających z zaistniałego zdarzenia, np. jak w niniejszej sprawie -uderzenia pojazdem w barierkę i powstałych szkód oraz możliwych wskutek tego obrażeń ciała u pasażera.</p> <p>Dlatego czyn z pkt II wniosku o ukaranie stanowi wykroczenie z art. 86 §1 kw.</p> <p> <strong> <!-- -->Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami art. 33 kw.</strong> </p> <p>Sąd uznał, że szkodliwość społeczna czynów, jakiego dopuścił się obwiniony, jest duża. Wpływ na taką ocenę ma zachowanie się obwinionego, lekceważącego podstawowe zasady kształtujące bezpieczeństwo na drogach.</p> <p>Kierując się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary zawartymi w art.33 kw Sąd stanął na stanowisku, że mając na uwadze lekceważący stosunek obwinionego do przepisów obowiązujących w ruchu drogowym szkodliwość czynu jest duża. Mając na uwadze wychowawcze cele kary oraz cele kary w zakresie prewencji ogólnej, Sąd uznał, że dla zrealizowania tych celów niezbędne było orzeczenie wobec obwinionego kary grzywny w kwocie 500 zł. Przy wymiarze kary grzywny uwzględniono sytuacje zdrowotno-majątkową (uczeń, bez majątku i dochodu) obwinionego.</p> <p>Zasądzono na rzecz obrońcy z urzędu stosowną kwotę tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu.</p> <p>Mając powyższe na uwadze obwinionego zwolniono go od ponoszenia opłaty sądowej i zryczałtowanych wydatków w sprawie na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">624 § 1kpk</a> .</p> </div>