IV Ka 706/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 706/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 15 grudnia 2017 roku.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący SSO Krzysztof Gąsior</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie SO Tomasz Ignaczak</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SR del. Bartłomiej Niedzielski (spr.)</strong> </p> <p>Protokolant stażysta Agata Warzyńska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Lucjana Nowakowskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">K. B.</span> syna <span class="anon-block">H. G. z domu C.</span> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </p> <p> <span class="anon-block">R. L.</span> syna <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">E. z domu S.</span> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">Ś.</span> </p> <p>oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku</p> <p>z dnia 12 maja 2017 roku sygn. akt II K 42/17</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 kpk</a> , <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 1, 3 i 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 10;art. 10 ust. 1)">10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)</p> <p>zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>- eliminuje z opisu czynu przypisanego w punkcie 1 (pierwszym) wyroku sformułowanie, iż używane przez oskarżonych przedmioty w postaci metalowej pałki teleskopowej i pałki drewnianej stanowiły przedmioty podobnie niebezpieczne jak broń palna lub nóż;</p> <p>- jako podstawę prawną skazania za czyn przypisany w punkcie 1 (pierwszym) wyroku przyjmuje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, a jako podstawę wymiaru kary <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a>;</p> <p>- obniża karę pozbawienia wolności wymierzoną w punkcie 1a <span class="anon-block">K. B.</span> do 1</p> <p>( jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy;</p> <p>- obniża karę pozbawienia wolności wymierzoną w punkcie 1b <span class="anon-block">R. L.</span> do 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy;</p> <p>- eliminuje z opisu czynu przypisanego <span class="anon-block">R. L.</span> w punkcie 2 (drugim) wyroku słowa: „metalową pałką teleskopową”;</p> <p>- uchyla rozstrzygnięcie o karze łącznej z punktu 3 ( trzeciego) wyroku;</p> <p>- na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 § 1 i 2 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonemu <span class="anon-block">R. L.</span> za czyny przypisane w punkcie 1 i 2</p> <p>( pierwszym i drugim) wyroku wymierza oskarżonemu <span class="anon-block">R. L.</span> karę łączną 2</p> <p>( dwóch ) lat i 8 ( ośmiu ) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>- uchyla rozstrzygnięcia z punktów 4 ( czwartego ) i 5 ( piątego) wyroku ;</p> <p>- na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zalicza <span class="anon-block">K. B.</span> na poczet orzeczonej kary okres tymczasowego aresztowania od 17 listopada 2016 r. (godz. 09:10) do 8 czerwca 2017 r. (godz. 16:15);</p> <p>- na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zalicza <span class="anon-block">R. L.</span> na poczet orzeczonej kary łącznej okres tymczasowego aresztowania od 1 grudnia 2016 roku godz. 12:30 do 20 lutego 2017 roku godz. 12:30 oraz od 18 lipca 2017 roku godz. 12:30;</p> <p>- utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonych <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">R. L.</span>;</p> <p>- zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. C.</span> kwotę 516,60 zł</p> <p>( pięciuset szesnastu 60/100 ) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu <span class="anon-block">R. L.</span> z urzędu;</p> <p>- zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">K. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 10 (dziesięciu) złotych tytułem zwrotu wydatków w postępowaniu odwoławczym oraz wymierza mu kwotę 300 (trzystu) złotych tytułem opłaty za obie instancje;</p> <p>- zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">R. L.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 526,60 ( pięciuset dwudziestu sześciu 60/100) złotych tytułem zwrotu wydatków w postępowaniu odwoławczym oraz wymierza mu kwotę 400 (czterystu) złotych tytułem opłaty za obie instancje.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 706/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">R. L.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p> <strong> <!-- -->I</strong> w dniu 17 listopada 2016 r. około godz. 06:00 w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> na terenie prywatnej stacji paliw, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">K. B.</span>, dokonał pobicia <span class="anon-block">W. S.</span> i jego żony <span class="anon-block">K. S.</span> przy wykorzystaniu drewnianej pałki oraz metalowej pałki teleskopowej, powodując u <span class="anon-block">W. S.</span> obrażenia ciała w postaci bolesnego obrzęku wielkości orzecha włoskiego na głowie w prawej okolicy ciemieniowej, zasinienia na bocznej powierzchni lewego stawu kolanowego, pasmowate zaczerwienienie skóry biegnące skośnie na wysokości prawej łopatki, a u <span class="anon-block">K. S.</span> obrażenia ciała w postaci bolesności głowy, bolesności pleców z pasmowatymi czerwonymi zabarwieniami skóry, bolesności w obrębie kończyn górnych, naruszając tym samym czynności narządów ciała pokrzywdzonych na okres poniżej siedmiu dni, czym naraził ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania skutków określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->II </strong>w tym samym miejscu i czasie dokonał uszkodzenia mienia w pojeździe marki <span class="anon-block">R. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> uderzając metalową pałką teleskopową w szybę czołową tego pojazdu, powodując jej pęknięcie i straty w wysokości 1000 złotych na szkodę <span class="anon-block">W. S.</span>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>. /k. 298-300/</p> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z 12 maja 2017 roku sygn. akt II K 42/17 <span class="anon-block">R. L.</span> został uznany za winnego tego, że:</p> <p>- w dniu 17 listopada 2016 roku około godziny 06:00 w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> na terenie prywatnej stacji paliw, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">K. B.</span> oraz będąc do tego nakłonionymi przez nieustaloną osobę, biorąc udział w pobiciu <span class="anon-block">W. S.</span> i <span class="anon-block">K. S.</span>, w którym narazili tych pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> używali podobnie niebezpiecznych przedmiotów jak broń palna lub nóż w postaci metalowej pałki teleskopowej i pałki drewnianej, przy czym spowodowali u <span class="anon-block">W. S.</span> obrażenia ciała w postaci guza – obrzęku wielkości orzecha włoskiego na głowie w prawej okolicy ciemieniowej, zasinienia barwy sinawej na bocznej powierzchni lewego stawu kolanowego przechodzącego na boczną powierzchnię uda lewego, pasmowatego zaczerwienienia skóry o długości około 7 centymetrów i szerokości około 2 centymetrów biegnącego skośnie do długiej osi ciała na wysokości prawej łopatki, które to obrażenia skutkowały rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego na okres trwający nie dłużej niż 7 dni oraz u <span class="anon-block">K. S.</span> bolesność głowy, pasmowate czerwone zabarwienie skóry na plecach, bolesność w obrębie kończyn górnych, które to obrażenia skutkowały rozstrojem zdrowia pokrzywdzonej na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, to jest przestępstwa wypełniającego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> wymierzono wymienionemu powyżej oskarżonemu karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11 pkt. 1 b)">pkt 1b</a>);</p> <p>- w dniu 17 listopada 2016 roku około godziny 06:00 w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> uderzając metalową pałką teleskopową w szybę czołową samochodu marki <span class="anon-block">R. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> stanowiącym własność <span class="anon-block">W. S.</span> umyślnie uszkodził tenże pojazd powodując szkodę w wysokości 1.000,00 złotych, to jest przestępstwa wypełniającego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> wymierzono <span class="anon-block">R. L.</span> karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt 2).</p> <p>W oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 § 1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85 a)">art. 85a kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> w miejsce powyższych jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczono następnie <span class="anon-block">R. L.</span> karę łączną 3 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63 § 1 pkt. 3)">pkt 3)</a>, na poczet której w powołaniu się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zaliczono okres tymczasowego aresztowania od 1 grudnia 2016 r. godz. 12:30 do 20 lutego 2017 r. godz. 12:30 (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63 pkt. 5)">pkt 5)</a>.</p> <p>Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> w związku ze skazaniem za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46 pkt. 1)">punktu 1</a> orzeczono solidarnie od <span class="anon-block">R. L.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span> na rzecz pokrzywdzonych <span class="anon-block">W. S.</span> i <span class="anon-block">K. S.</span> nawiązki w kwotach po 1.500 zł (pkt 6a i 6b).</p> <p>W związku natomiast ze skazaniem za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46 § 1 pkt. 2)">punktu 2</a> powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> orzeczono od <span class="anon-block">R. L.</span> na rzecz <span class="anon-block">W. S.</span> kwotę 1.000 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody w całości (pkt 7).</p> <p>Poza tym zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. C.</span> kwotę 1.033,20 zł tytułem nieopłaconych kosztów obrony udzielonej <span class="anon-block">R. L.</span> z urzędu (pkt 8) oraz wymierzono wymienionemu oskarżonemu opłatę w wysokości 400 zł zwalniając go z obowiązku zapłaty kosztów sądowych w pozostałym zakresie (pkt 9). /k. 573-575/</p> <p>Od opisanego wyroku apelację wniósł obrońca <span class="anon-block">R. L.</span>, który zaskarżył wymienione orzeczenie w całości na korzyść oskarżonego podnosząc w odwołaniu następujące zarzuty:</p> <p>- w zakresie czynu opisanego w punkcie 1 sentencji wyroku - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu będąc do tego nakłanianym przez bliżej nieustaloną osobę, na co nie wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy, a postępowanie przygotowawcze prowadzone w tym zakresie przez Prokuraturę Rejonową w Radomsku zostało umorzone, co miało wpływ na treść orzeczenia, poprzez ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu i wymierzenie rażąco surowej kary,</p> <p>- w zakresie czynu opisanego w punkcie 2 sentencji wyroku - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżony uszkadzając pojazd pokrzywdzonego w żadnym wypadku nie działał w stanie wyższej konieczności, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego (nagrania monitoringu) wypływa wniosek odmienny, co miało wpływ na treść orzeczenia i uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu,</p> <p>- rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">R. L.</span>, wskutek nadmiernej jej wysokości, wynikającą z niedostatecznego uwzględnienia przy wymiarze kary okoliczności łagodzących, w szczególności sposobu zachowania się oskarżonego, rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na nim obowiązków, jego właściwości i warunków osobistych, powodujących, że czyn oskarżonego nie cechuje się znacznym stopniem szkodliwości, dlatego też wymierzona kara jest nadmiernie dolegliwa i nie spełnia ustawowych wymogów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do oskarżonego, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>W związku z podniesionymi zarzutami obrońca <span class="anon-block">R. L.</span> wnosił o :</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego w punkcie 1 wyroku poprzez wyeliminowanie z opisu czynu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu będąc do tego nakłanianym przez bliżej nieustaloną osobę i wymierzenie mu kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego w punkcie 2 wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu i uchylenie orzeczenia o karze łącznej, ewentualnie zmianę orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. /k. 710 - 711/</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej obrońca popierał wywiedzioną skargę apelacyjną, do której przyłączał się oskarżony. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim wnosił natomiast o nieuwzględnienie odwołania obrońcy i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy okazała się zasadna jedynie w niewielkiej części, a w związku z tym, że pozwalały na to zebrane dowody Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok orzekając odmiennie, co do istoty sprawy.</p> <p>Pomimo tego, że środek odwoławczy wniesiono w głównej mierze na korzyść <span class="anon-block">R. L.</span> odnośnie kary, to jednak pozwolił on na efektywną kontrolę zaskarżonego wyroku, gdy rysowała się możliwość zmiany tego wyroku na korzyść oskarżonego (por. wyrok SN z 13 maja 2003 r., II KK 103/02, LEX nr 83974, wyrok SN z 5 stycznia 2006 r., III KK 266/05, LEX nr 172214, wyrok SA w Lublinie z 26 czerwca 2007 r., II AKa 138/07, LEX nr 314607). Jest przecież oczywiste, że z obowiązku skontrolowania orzeczenia sądu pierwszej instancji nie zwalnia sądu odwoławczego okoliczność, iż autor apelacji nie zajmował się określoną problematyką, gdyż sąd odwoławczy nie jest związany granicami podniesionych w środku zaskarżenia zarzutów, kiedy apelacja została złożona na korzyść oskarżonego.</p> <p>Sąd Rejonowy w Radomsku w zaskarżonym wyroku w przypadku obydwu oskarżonych przyjął, że używali oni przedmiotów podobnie niebezpiecznych jak broń palna lub nóż i zakwalifikował przypisany im czyn jako występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a>. Ustalił przy tym, że <span class="anon-block">K. B.</span> używał pałki drewnianej, a <span class="anon-block">R. L.</span> metalowej pałki teleskopowej. Tymczasem, w świetle materiału dowodowego sprawy było odwrotnie. Mając bowiem na uwadze treść wyjaśnień oskarżonych (k. 16-17, 68-70, 75-76, 79, 161-162, 233 - 234 i 427-428) oraz nagrania z monitoringu przedłożone przez pokrzywdzonego (koperta k. 404 i opinia k. 501-561) w przedmiotowym zdarzeniu to <span class="anon-block">K. B.</span> używał zabezpieczonej w sprawie metalowej pałki teleskopowej, zaś <span class="anon-block">R. L.</span> posługiwał się pałką drewnianą, której nie udało się odnaleźć.</p> <p>Ponadto, przypomnieć w tym miejscu trzeba, że ugruntowane już od wejścia w życie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego z 1997 r.</a> orzecznictwo oraz doktryna prezentują jednoznaczne stanowisko, iż niedopuszczalna jest rozszerzająca interpretacja pojęcia „niebezpiecznego przedmiotu”, o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a>, skoro jest to znamię kwalifikujące i zaostrzające odpowiedzialność karną oraz musi być ono interpretowane ściśle. Tymczasem Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu (strona 649) przesądzając, iż przedmiot w postaci pałki drewnianej miał cechy przedmiotu podobnie niebezpiecznego - jak broń palna i nóż, stwierdził lakonicznie, że wynika to z samych właściwości tego przedmiotu tj. jego masy i materiału, z którego został wykonany jak i sposobu jego użycia w pobiciu.</p> <p>Rozumowanie powyższe, jest oczywiście wadliwe, bowiem przedmiot (pałka drewniana), którą posługiwał się <span class="anon-block">R. L.</span> nie został odnaleziony, ujawniony, a tym bardziej szczegółowo opisany i oceniony. Dla określenia zaś potencjału niebezpieczeństwa niezbędna jest natomiast empiryczna wiedza o właściwościach przedmiotu, który musi być zidentyfikowany w sposób nie budzący wątpliwości (tak wyrok SA w Łodzi, z dnia 7 marca 2002 r., II AKa 22/02 - KZS 2004/4/40). Skoro zatem ocena przez sąd orzekający tego przedmiotu była niemożliwa, bowiem nie można było określić jego właściwości i cech fizycznych, to przyjęcie, że był to przedmiot niebezpieczny w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a>, jak uczynił to Sąd Rejonowy, jest nieuprawnione i kłóci się w sposób oczywisty z dyrektywą zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Konstrukcja unormowana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> ujmowana jest od dawna w orzecznictwie zawężająco odnosząc się tylko do stałych właściwości przedmiotu. Bez potrzeby szerokiego cytowania dorobku doktryny i orzecznictwa, stwierdzić należy, że użycie przysłówka „podobnie” w nawiązaniu do takich niebezpiecznych przedmiotów jak broń palna i nóż, musi prowadzić do stwierdzenia, że niebezpiecznym przedmiotem jest tylko taki przedmiot, którego stałe właściwości (tj. masa, tnąca powierzchnia i kształt) są tego rodzaju, że normalne jego użycie zagraża bezpośrednio niebezpieczeństwem dla życia i zdrowia ofiary (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2005 r., II AKa 138/07 , LEX nr 314607). Pamiętać przy tym należy, że zagrożenie dla życia i zdrowia podczas normalnego wykorzystania zwykłych funkcji przedmiotu musi być porównywalne z tym, jakie czyni broń palna i nóż.</p> <p>Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, jasno należy stwierdzić, że skoro przedmiot, którym posługiwał się <span class="anon-block">R. L.</span> nie został odnaleziony, a w postawie faktycznej wyroku sądu I instancji brak jest konkretnych ustaleń odnośnie jego cech, które można określić wyłącznie na podstawie wyjaśnień <span class="anon-block">K. B.</span>, nie potwierdzonych oględzinami tego przedmiotu, to bezzasadne było zakwalifikowanie go jako przedmiotu niebezpiecznego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> - podobnie jak broń palna i nóż. Z wyjaśnień przecież drugiego oskarżonego wynikało jedynie, że była to drewniana pałka o długości ok. 30-35 cm i grubości ok. 6-7 cm. Przedmiot ten zatem był obły i nie posiadał żadnych ostrych elementów tnących, a jego masa nie była duża. Tym samym, w swoich cechach nie był on zbliżony do noża, ani tym bardziej broni. Wyprowadzanie zaś wniosku o jego niebezpieczeństwie porównywalnym do wymienionych przed chwilą rzeczy w oparciu o sposób jego użycia było nieuprawnione, gdyż tak jak już zostało to zasygnalizowane pod uwagę bierze się tylko stałe właściwości danego przedmiotu, a nie metodę posługiwania się nim.</p> <p>W związku z powyższym, w zakresie czynu przypisanego w punkcie 1 wyroku należało wyeliminować z jego opisu sformułowanie, iż używany przez oskarżonego <span class="anon-block">R. L.</span> przedmiot w postaci pałki drewnianej stanowił przedmiot podobnie niebezpieczny jak broń palna lub nóż. Konsekwencją tej zmiany była korekta kwalifikacji prawnej czynu w ten sposób, że za podstawę prawną skazania przyjąć należało <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>. W dalszej zaś kolejności pociągnęło to za sobą konieczność zmiany podstawy prawnej wymierzonej kary na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> i jej obniżenie w przypadku <span class="anon-block">R. L.</span> do wymiaru 2 lat i 2 miesięcy. Złagodzenie bowiem kwalifikacji prawnej przypisanego występku wymagało niewielkiej korekty orzekanej reakcji prawnokarnej, gdyż hipotetyczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego wyrażający się w ustawowym zagrożeniu sankcją karną uległ istotnemu zmniejszeniu.</p> <p>Z racji tego, że wniosek o pisemne uzasadnienie dotyczył wyłącznie <span class="anon-block">R. L.</span>, sąd odwoławczy w pisemnych motywach swojego rozstrzygnięcia pominął rozważania dotyczące przedmiotu, którym posługiwał się <span class="anon-block">K. B.</span>, a także wynikającą z nich zmianę opisu czynu, kwalifikacji oraz postawy prawnej skazania w zakresie odnoszącym się do wymienionego przed chwilą oskarżonego.</p> <p>W związku ze złagodzeniem kary jednostkowej uchyleniu podlegało rozstrzygnięcie o karze łącznej zawarte w punkcie 3 zaskarżonego wyroku.</p> <p>Z uwagi natomiast na to, że <span class="anon-block">R. L.</span> popełnił dwa przestępstwa i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju Sąd Okręgowy zobligowany był do orzeczenia na nowo kary łącznej. Dlatego też, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 § 1 i 2 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> oskarżonemu wymierzono karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, która zdaniem sądu odwoławczego pozwala na osiągnięcie w stosunku do oskarżonego celów zapobiegawczych i wychowawczych oraz realizuje potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Ze względu na konieczność uchylenia rozstrzygnięcia o zaliczeniu okresu tymczasowego aresztowania Sąd Okręgowy w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył okres stosowania wymienionego środka zapobiegawczego od 1 grudnia 2016 r. (godz. 12:30) do 20 lutego 2017 r. (godz. 12:30) oraz od 18 lipca 2017 r. (godz. 12:30).</p> <p>W związku z tym, że tak jak już zostało to wskazane powyżej, <span class="anon-block">R. L.</span> posługiwał się drewnianą pałką, wymaganym było także wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego w punkcie 2 zaskarżonego wyroku sformułowania o uderzeniu przez oskarżonego „metalową pałką teleskopową” w szybę czołową auta pokrzywdzonego podczas jej uszkadzania.</p> <p>Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia może wynikać bądź <br/>z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd „braku”), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. W orzecznictwie podnosi się jednak, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas: „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (w. SN z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze „dowolności”. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego (w. SN z 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975, poz. 58).</p> <p>Mając na uwadze powyższe, przechodząc na grunt apelacji obrońcy stwierdzić należy, iż nietrafny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mający polegać na nieuprawnionym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu przypisanego mu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku będąc do tego nakłanianym przez bliżej nieustaloną osobę.</p> <p>Sąd Rejonowy w Radomsku zasadnie uzupełnił opis przypisanego oskarżonemu czynu o powyższe sformułowanie, gdyż w sposób uprawniony oparł się w tej kwestii na pierwotnych wyjaśnieniach <span class="anon-block">K. B.</span>, które w tym zakresie polegały na prawdzie. Poza tym, podzielić należy wniosek Sądu I instancji dotyczący tego, że zmiana wyjaśnień przez wymienionego przed chwilą oskarżonego w omawianej części na dalszym etapie postępowania, jest nieprzekonująca i sprzeczna z regułami logicznego myślenia oraz doświadczeniem życiowym. <span class="anon-block">K. B.</span> po prostu musiał powziąć wiedzę na temat wersji przedstawianej przez <span class="anon-block">R. L.</span> i w związku z tym wycofał się z pierwotnie opisywanego przez siebie przebiegu wydarzeń. Fakt natomiast umorzenia postępowania w sprawie podżegania oskarżonych do pobicia pokrzywdzonych nie podważa trafności przyjętych przez Sąd <em> <!-- -->a quo</em> konkluzji w przedmiotowym zakresie, gdyż nastąpiło to z powodu niewykrycia sprawcy (por. k. 590).</p> <p>W odniesieniu z kolei do czynu przypisanego w punkcie 2 zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, iż wbrew temu co podnosi obrońca w swojej skardze apelacyjnej, <span class="anon-block">R. L.</span> nie działał w stanie wyższej konieczności. W żaden sposób nie wynika to bowiem z nagrań monitoringu, ani z zeznań <span class="anon-block">W. S.</span>, czy też wyjaśnień samego oskarżonego. <span class="anon-block">R. L.</span> w żadnym przecież momencie nie podnosił, iż w ten sposób odpierał atak ze strony oskarżyciela posiłkowego, który zmierzał przede wszystkim do zablokowania poruszania się po chodniku. Uderzenie natomiast w szybę czołową musiało mieć charakter umyślny i nastąpić z boku, gdyż przez maskę nie udałoby się dosięgnąć jej uderzeniem. W związku z tym, zarzut obrońcy w tym zakresie należało uznać za całkowicie chybiony oraz odbiegający od rzeczywistych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.</p> <p>Rażąca niewspółmierność kary to uchybienie dotyczące reakcji prawnej na czyn, leżącej w sferze swobodnego uznania sądu, a więc gdy ustawa pozwala (a nie obliguje) sądowi orzekać w określonych granicach kary. W orzecznictwie podkreśla się także, iż zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas: „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą” (wyrok SN z 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 7-8/1985, poz. 60). Niewspółmierność zachodzi zatem wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (wyrok SN z 30 listopada 1990 r., Wr 363/90, OSNKW 7-9/1991, poz. 39). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o „różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować” (wyrok SN z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 6/1995, poz. 18).</p> <p>Przenosząc powyższe uwagi na okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wymierzone oskarżonemu kary są adekwatne do przypisanych <span class="anon-block">R. L.</span> czynów, zaś zarzut ich rażącej niewspółmierności nie zasługuje na uwzględnienie. Stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości jego czynów był bowiem bardzo wysoki. Posiadały one przecież potocznie mówiąc „bandycki” charakter. Pokrzywdzeni zostali zaatakowani znienacka i okładani pałkami podczas otwierania nad ranem stacji benzynowej. Krótkotrwałość natomiast ich działań nie wynikała w pełni z ich woli, a wiązała się z zachowaniem pokrzywdzonego, który zaczął uciekać. Odstąpienie zaś od napaści było rezultatem tego, że <span class="anon-block">W. S.</span> zagroził użyciem noża, co przestraszyło sprawców i skłoniło do ucieczki. Wymienione okoliczności, nie powinny być zatem rozumiane, tak jak chce tego obrońca, jako aspekty łagodzące. Wynikały bowiem z postawy pokrzywdzonego, któremu udało się „odeprzeć” atak bez większego uszczerbku dla siebie i przestraszyć napastników. Strach jednak pomyśleć jak mogłyby potoczyć się wydarzenia, gdyby pokrzywdzony zachował się biernie. Ponadto, z pola widzenia nie można tracić tego, że <span class="anon-block">R. L.</span> był już dziewięciokrotnie karany! W tym stanie rzeczy twierdzenie, że wymierzone mu kary są rażąco surowe, nie zasługuje na uznanie, gdyż jedynie zdecydowana reakcja prawnokarna wobec wymienionego oskarżonego pozostaje w zgodzie ze stopniem jego winy oraz społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, a także pozwala osiągnąć zapobiegawcze i wychowawcze cele kary wobec <span class="anon-block">R. L.</span>. Podkreślić bowiem jeszcze raz z całą stanowczością trzeba, że działał on umyślne, na zlecenie, z premedytacją, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą oraz posługując się pałką drewnianą istotnie godził w dobra chronione prawem. Dlatego też, stopień niedochowania wierności prawu przez oskarżonego ocenić trzeba było jako bardzo wysoki, a w związku z uprzednią wielokrotną karalnością <span class="anon-block">R. L.</span> należało wymierzyć mu jako sprawcy niepoprawnemu surowe kary pozbawienia wolności.</p> <p>W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, albowiem ze względów przytoczonych w niniejszym uzasadnieniu zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego uznane zostały za niezasadne.</p> <p>Na podstawie § 2 pkt 1 i 2, § 4 ust. 1 - 3 i § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016 poz. 1714) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kwotę 516,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej <span class="anon-block">R. L.</span> z urzędu.</p> <p>W oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 10;art. 10 ust. 1)">art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">R. L.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 526,60 zł tytułem zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze oraz kwotę 400 złotych tytułem opłaty za obie instancje.</p> <p>Na kwotę zasądzoną tytułem zwrotu wydatków złożyły się: koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu <span class="anon-block">R. L.</span> na etapie postępowania odwoławczego - 516,60 zł oraz połowa zryczałtowanych kosztów doręczeń - 10 zł.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim orzekł jak w wyroku z 15 grudnia 2017 r.</p> </div>