I C 244/16

<p>Sygn. akt I C 244/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 15 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Targu I Wydział Cywilny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSR Przemysław Mościcki</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. prot. sąd. Helena Kubasek</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. w Nowym Targu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">P. Z.</span> i <span class="anon-block">M. Z.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. G. (1)</span> i <span class="anon-block">H. G. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo w zakresie żądania zgłoszonego w piśmie z 15 grudnia 2017 r.;</p> <p>II.  w pozostałym zakresie postępowanie umarza;</p> <p>III.  zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 2.417 zł (dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>SSR Przemysław Mościcki</p> <p>Sygn. akt I C 244/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r.</strong> </p> <p>Powodowie <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">P. Z.</span> domagali się od pozwanych <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">H. G. (1)</span> początkowo zapłaty kwoty 9 000 zł z odsetkami ustawowymi od kwoty po 3 000 zł od 1 października 2015 r., 1 listopada 2015 r. i 1 grudnia 2015 r. tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z ich nieruchomości w okresie od października do grudnia 2015 r.</p> <p>W uzasadnieniu wskazali, że pozwani zawarli z ich poprzednikiem prawnym <span class="anon-block">J. B.</span> w dniu 25 stycznia 1995 r. umowę dzierżawy nieruchomości położonej w <span class="anon-block">N.</span>, stanowiącej działkę ewid. nr <span class="anon-block"> (...)</span>, na okres 10 lat. W dniu 11 marca 2015 r. powodowie nabyli przedmiotową nieruchomość, wchodząc w prawa <span class="anon-block">J. B.</span> jako wydzierżawiającego. Pismem z 23 kwietnia 2015 r. powodowie wypowiedzieli pozwanym umowę dzierżawy wyznaczając jednocześnie dodatkowy trzymiesięczny termin do zapłaty zaległego czynszu. Wobec braku reakcji ze strony pozwanych, powodowie działając przez swojego pełnomocnika wystosowali pismo z 24 czerwca 2015 r. zatytułowane „wezwanie do zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy”, wskazując, że za każdy miesiąc bezumownego korzystania z ich nieruchomości przysługiwać będzie powodom wynagrodzenie w kwocie 3 000 zł. Pozwani w piśmie z 27 lipca 2015 r. zakwestionowali skuteczność wypowiedzenia umowy dzierżawy. Zdaniem powodów okres dzierżawy już upłynął, zatem pozwani korzystają z ich nieruchomości bezumownie. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że umowa dzierżawy uległa zakończeniu, gdyż skutecznie upłynął termin wypowiedzenia określony zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 673)">art. 673</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 694)">art. 694 k.c.</a> </p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa. Przyznali, że została zawarta umowa z <span class="anon-block">J. B.</span> z 25 stycznia 1995 r., której stroną był <span class="anon-block">J. G. (1)</span>. Jednakże w dniu 21 kwietnia 1999 r. sporządzono aneks do umowy, na podstawie którego w miejsce <span class="anon-block">J. G. (1)</span> weszła jego żona <span class="anon-block">H. G. (1)</span> oraz zmieniono czas obowiązywania umowy na nieokreślony. Zarzucili również, że umowa dzierżawy nie została skutecznie wypowiedziana.</p> <p>Po doręczeniu odpowiedzi na pozew, pełnomocnik powodów pismem z 21 listopada 2016 r. (k. 54 i nast.) zmodyfikował żądanie, wskazując, że dochodzona kwota 9 000 zł stanowi należność za bezumowne korzystanie z należącej do powodów nieruchomości w okresie od 15 stycznia do 15 kwietnia 2016 r. Pełnomocnik powodów podniósł, że w piśmie z 23 kwietnia 2015 r. powodowie jako główną przyczynę wypowiedzenia wskazali niemożność ustalenia z pozwanymi warunków umowy dzierżawy oraz podnosząc kwestię zapłaty czynszu. Oznacza to, że powodowie dokonali wypowiedzenia niezależnie od kwestii zapłaty zaległego czynszu. W związku z tym wypowiedzenie wywołało skutek z upływem roku dzierżawnego tj. z dniem 15 stycznia 2016 r. Intencją powodów w momencie skierowania do pozwanych pisma z 23 kwietnia 2015 r. było definitywne rozwiązanie umowy dzierżawy bez względu na istniejącą po stronie powodów wierzytelność z tytułu czynszu dzierżawnego. Niezależnie od tego z ostrożności pełnomocnik powodów dokonał ponownego wypowiedzenia umowy dzierżawy, nie odwołując się do istniejącego po stronie pozwanych zadłużenia z tytułu czynszu dzierżawnego.</p> <p>Po złożeniu przez biegłego opinii ustalającej wysokość należności z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości za okres objęty żądaniem pozwu na kwotę 6 570 zł, powodowie pismem z 15 grudnia 2017 r. ograniczyli żądanie do tej kwoty wraz z odsetkami od kwot po 2 190 zł od 15 lutego 2016 r., 15 marca 2016 r. i 15 kwietnia 2016 r. (k. 126 wraz ze sprostowaniem k. 128).</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</span> </p> <p>W dniu 25 stycznia 1995 r. <span class="anon-block">J. B.</span> wydzierżawił <span class="anon-block">J. G. (1)</span> <span class="anon-block">działki nr (...)</span> położone w <span class="anon-block">N.</span>. Okres dzierżawy strony umowy ustaliły na dziesięć lat. Czynsz dzierżawny ustalono na kwotę 2.000 zł za rok 1995. Za każdy następny rok miał się należeć czynsz powiększony o 20% i płatny do 15 stycznia.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: umowa dzierżawy z 25.01.1995 – k. 12</em>.</p> <p>W dniu 21 kwietnia 1999 r. sporządzono aneks do umowy dzierżawy, zgodnie z którym wszelkie zobowiązania wynikające z zawartej umowy dzierżawy pomiędzy <span class="anon-block">J. G. (1)</span> a <span class="anon-block">J. B.</span> przejęła <span class="anon-block">H. G. (1)</span>. Zmieniono również czas trwania umowy na nieokreślony (umowa bezterminowa).</p> <p> <em> <!-- -->dowód: aneks – k. 36.</em> </p> <p>W dniu 11 marca 2015 r. powodowie <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">M. Z.</span> nabyli od <span class="anon-block">J. B.</span> <span class="anon-block">działkę (...)</span>.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: akt notarialny – k. 13-14.</em> </p> <p>Po zakupie nieruchomości powodowie podejmowali próby porozumienia się z pozwanymi co do warunków kontynuowania umowy. Przygotowali stosowne projekty, ale byli przez pozwanych zbywani. W dniu 23 kwietnia 2015 r. powodowie wystosowali do pozwanych pismo zatytułowane „wypowiedzenie umowy dzierżawy”. W piśmie tym wskazali, że w związku z brakiem możliwości ustalenia warunków umowy oraz brakiem zapłaty czynszu za rok 2015 wypowiadają umowę dzierżawy z dniem 30 kwietnia 2015 r. Jednocześnie powodowie wyznaczyli trzymiesięczny termin do zapłaty zaległego czynszu, tj. do 31 lipca 2015 r. Ponadto powodowie wezwali pozwanych do usunięcia nakładów na działce i przywrócenia jej do stanu pierwotnego w „podanym wyżej terminie”.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pismo z 23.04.2015 – k. 15, zezn. powoda – k. 128/2.</em> </p> <p>W dniu 24 czerwca 2015 r. powodowie działający przez swojego pełnomocnika wezwali pozwanych do zapłaty 6 000 zł tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy z uwagi na dokonane wypowiedzenie umowy. Poinformowali też, że za każdy kolejny miesiąc bezumownego korzystania z nieruchomości będą naliczać wynagrodzenie w kwocie 3 000 zł.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pismo z 24.06.2015 – k. 16.</em> </p> <p>W imieniu pozwanych odpowiedź wystosowała <span class="anon-block">H. G. (2)</span> w piśmie z 27 lipca 2015 r. Podniosła w nim, że roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie jest nieuzasadnione, gdyż czynsz za rok 2015 wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie został zapłacony. W związku z tym odpadła podstawa wypowiedzenia umowy. Zapłata zaległego czynszu wraz z odsetkami za opóźnienie nastąpiła w dniu 21 lipca 2015 r. w kwocie 2 510 zł. W związku z zapłatą czynszu pozwani uznali, że wypowiedzenie nie doszło do skutku.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pismo <span class="anon-block">H. G.</span> z 27.07.2015 – k. 17-18; potwierdzenie przelewu wpłaty czynszu – k. 37; zezn. pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span> – k. 58.</em> </p> <p>W dniu 10 sierpnia 2015 r. pełnomocnik powodów skierował do pozwanych ponowne pismo zatytułowane „wypowiedzenie umowy dzierżawy”, wskazując, że „z daleko posuniętej ostrożności procesowej, wypowiada z dniem 10 sierpnia 2015 r. umowę dzierżawy” przedmiotowej nieruchomości.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pismo z 10.08.2015 – k. 56.</em> </p> <p>Wypowiedzenie z 10 sierpnia 2015 r. było dokonane dlatego, że pozwani kwestionowali termin wypowiedzenia umowy dzierżawy. Jak wynika z zeznań powoda wypowiedzenie z 23 kwietnia 2015 r. zostało dokonane dlatego, że powodowie nie chcieli na dotychczasowych warunkach kontynuować umowy.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: zezn. powoda – k. 128/2.</em> </p> <p>Wartość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie za okres objęty żądaniem zmodyfikowanego pozwu, tj. za okres od 15 stycznia do 15 kwietnia 2016 r. wynosi 6 570 zł.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: opinia biegłego <span class="anon-block">R. Ś.</span> – k. 91 i nast.</em> </p> <p>Bezsporne było, że pozwani nadal korzystają z przedmiotu własności powodów.</p> <p>Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów.</p> <p>Dokumenty w sprawie w postaci umowy dzierżawy z 1995 r. oraz wypowiedzenia umów z 23 kwietnia 2015 r. i 10 sierpnia 2015 r. nie były kwestionowane co do autentyczności. Wątpliwości mógł budzić aneks do umowy z 21 kwietnia 1999 r., jednakże dokument ten nie został skutecznie podważony przez powodów. Jak wskazał pełnomocnik powodów postępowanie karne dotyczące podrobienia podpisu na aneksie zostało prawomocnie umorzone. Z tego wynika, że brak podstaw do kwestionowania autentyczności tego dokumentu, co oznacza, że mógł on stanowić podstawę ustaleń faktycznych.</p> <p>Sąd za wiarygodne uznał zeznania pozwanego, z których wynika, że jego zdaniem umowa dzierżawy nadal obowiązuje. Takie stanowisko pozwanego uzasadnione jest niejednoznaczną treścią wypowiedzenia z 23 kwietnia 2015 r., co zostanie rozwinięte w dalszej części uzasadnienia.</p> <p>Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania powoda, niemniej jednak dotyczyły one przede wszystkim przedstawienia intencji powodów, co nie oznacza skuteczności dochodzonego przez nich roszczenia.</p> <p>Nie budziła wątpliwości opinia biegłego <span class="anon-block">R. Ś.</span>, która wyczerpująco i fachowo odpowiadała na pytanie Sądu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</span> </p> <p>Powództwo w zakresie żądania sformułowanego pismem z 15 grudnia 2017 r. okazało się niezasadne.</p> <p>W ocenie Sądu w okresie objętym żądaniem umowa dzierżawy nadal obowiązywała, co czyni nieskutecznym żądanie z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie.</p> <p>Na skutek nabycia przez powodów nieruchomości od <span class="anon-block">J. B.</span>, powodowie wstąpili w stosunek dzierżawny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 678;art. 678 § 1)">art. 678 §1 k.p.c.</a> w zw. z 694 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> Stroną umowy dzierżawy nie był już <span class="anon-block">J. G. (1)</span>, lecz na podstawie aneksu z 21 kwietnia 1999 r. – <span class="anon-block">H. G. (1)</span>. Brak bowiem podstaw do zakwestionowania skuteczności aneksu z 21 kwietnia 1999 r. Powodowie nie przedstawili żadnego dowodu celem wykazania, że aneks ten nie został faktycznie zawarty.</p> <p>Gdyby nawet przyjąć, że aneks nie wywarł skutków prawnych (do czego w istocie brak podstaw) to obowiązuje umowa dzierżawy zawarta z <span class="anon-block">J. G. (1)</span>. W każdym zaś razie <span class="anon-block">J. G. (1)</span> użytkuje przedmiot sporu, jeśli nie na podstawie własnej umowy dzierżawy z 25 stycznia 1995 r., to za zgodą swojej żony, w stosunku do której umowa dzierżawy nie wygasła.</p> <p>W ocenie Sądu umowa dzierżawy nie wygasła z dniem 15 stycznia 2016 r. jak podnoszą to powodowie, lecz dopiero 15 stycznia 2017 r. Wypowiedzenie umowy dokonane z 23 kwietnia 2015 r. nie może być bowiem uznane za wypowiedzenie dokonane skutecznie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 678;art. 678 § 1;art. 678 § 1 zd. 2)">art. 678 § 1 zd. 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 694)">art. 694 k.c.</a> W dokumencie tym na plan pierwszy wybija się podstawa wypowiedzenia jako brak zapłaty czynszu. Samoistną podstawą do wypowiedzenia dzierżawy jest w tym przypadku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 703)">art. 703 k.c.</a>, który stanowi, że gdy dzierżawca dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu ponad trzy miesiące, wydzierżawiający może wypowiedzieć umowę bez zachowania terminu wypowiedzenia, jednakże powinien udzielić uprzednio dodatkowego trzymiesięcznego terminu do wypowiedzenia umowy.</p> <p>Ta podstawa okazała się nieskuteczna, gdyż pozwani w dodatkowo wyznaczonym trzymiesięcznym terminie, uiścili zaległy czynsz dzierżawny.</p> <p>Samo wypowiedzenie z 23 kwietnia 2015 r. nie może wywołać również skutków tylko z tego powodu, że powodowie nie doszli do porozumienia z pozwanymi co do wysokości nowego czynszu dzierżawnego. W szczególności za nieuzasadnione w tym zakresie należy uznać twierdzenia zawarte w uzasadnieniu pozwu, że powodowie do wypowiedzenia umowy mogli na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 694)">art. 694 k.c.</a> wykorzystać trzymiesięczny termin wypowiedzenia wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 673;art. 673 § 2)">art. 673 § 2 k.c.</a> Przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 673)">art. 673 k.c.</a> nie stosuje się do umowy dzierżawy, gdyż przepisy o umowie dzierżawy zawierają własne odmienne terminy wypowiedzenia zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 704)">art. 704 k.c.</a> Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 704)">art. 704 k.c.</a> stanowi, że dzierżawę gruntu innego niż rolny można wypowiedzieć na sześć miesięcy naprzód przed upływem roku dzierżawnego. Bezzasadne zatem były twierdzenia powodów, że umowa uległa rozwiązaniu najpóźniej 30 września 2015 r.</p> <p>Nie można uznać wypowiedzenia z 23 kwietnia 2015 r. za skuteczne w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 704)">art. 704 k.c.</a> Wypowiedzenie to było niejasne i nieprecyzyjne oraz wskazywało błędny termin wypowiedzenia. Z dokumentu tego wynika, że wypowiedzenie ma skutek na 30 kwietnia 2015 r. Niejednoznacznie został przy tym określony termin usunięcia nakładów z działki i przywrócenia działki do stanu pierwotnego. W piśmie tym wskazano, że czynności te mają być podjęte w terminie „podanym wyżej”. Jednakże trzeba mieć na uwadze, że „wyżej” podane są dwa terminy: 30 kwietnia 2015 r. jako termin wypowiedzenia oraz 31 lipca 2015 r. jako termin uiszczenia zaległego czynszu. Warto również podkreślić, że w piśmie tym powodowie nie zażądali zwrotu nieruchomości, a jedynie usunięcia nakładów i przywrócenia stanu pierwotnego działki. Pismo tej treści jest na tyle niejednoznaczne, że trudno z niego wprost wyprowadzić nie budzący wątpliwości zamiar rozwiązania umowy najmu w terminie wynikającym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 704)">art. 704 k.c.</a> Błędne określenie terminu wypowiedzenia oraz wygaśnięcia umowy, w sytuacji gdy dodatkowo powodowie wskazali jako podstawę wypowiedzenia umowy zaległość w zapłacie czynszu, wzywając do jego uiszczenia w terminie do 31 lipca 2015 r. nie może skutkować negatywnymi następstwami dla pozwanych. Uzasadnione jest stanowisko pozwanych, że pismo z 23 kwietnia 2015 r. odebrali oni jako wypowiedzenie wynikające jedynie z zalegania z zapłatą czynszu. Warto zauważyć, że w piśmie z 23 kwietnia 2015 r. powodowie nie wskazywali na to, że ich zamiarem jest wypowiedzenie umowy ze względu na to, że nabyli nieruchomość objętą umową dzierżawy, ale że nie doszli do porozumienia w zakresie ustalenia warunków umowy. Zasadnie pozwani mogli takiej okoliczności nie uznawać za podstawę wypowiedzenia, wszak nie musieli dochodzić z powodami do żadnego porozumienia w zakresie warunków umowy, skoro obowiązywała umowa zawarta dotychczas. W związku z tym, że pismo nie określało prawidłowo terminu wygaśnięcia umowy, pozwani mieli prawo uznać, że w przypadku zapłaty zaległego czynszu, umowa będzie trwała nadal. Tym samym pismo z 23 kwietnia 2015 r. nie może być uznane za jednoznaczne wypowiedzenie umowy. Takim wypowiedzeniem jest dopiero pismo z 10 sierpnia 2015 r., gdyż wynika z niego jednoznaczny zamiar rozwiązania umowy. Dodać należy, że w sytuacji, gdy uzna się, że pismo z 23 kwietnia 2015 r. stanowiło wypowiedzenie umowy dzierżawy, to ze względu na jego niejednoznaczność skutkującą brakiem pewności pozwanych co do faktycznego wypowiedzenia umowy z dniem 15 stycznia 2016 r. należy uznać pozwanych za posiadaczy w dobrej wierze, którzy zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 1)">art. 224 § 1 k.c.</a> nie są zobowiązani do uiszczania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z cudzej rzeczy. Należy mieć na uwadze, że nawet pełnomocnik powodów, będący adwokatem, nie uznawał, że pismo z 23 kwietnia 2015 r. wywołuje skutki w oparciu o termin określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 704)">art. 704 k.c.</a>, a przyjmował inny termin. Wynika to z tego, że w piśmie z 24 czerwca 2015 r. wzywa on pozwanych do wydania przedmiotu dzierżawy i zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie w związku z wypowiedzeniem (wygaśnięciem) umowy. Jeżeli zatem nawet dla pełnomocnika powodów termin wypowiedzenia wynikający z pisma z 23 kwietnia 2015 r. nie pokrywał się z terminem wynikającym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 704)">art. 704 k.c.</a>, to należy przyjąć, że w piśmie tym nie określono jednoznacznie i skutecznie terminu wypowiedzenia, co nakazuje uznać pozwanych za posiadaczy nieruchomości powodów w dobrej wierze, gdyż mogli oni zasadnie przypuszczać, że skuteczne jest dopiero wypowiedzenie wynikające z pisma z 10 sierpnia 2015 r.</p> <p>Skutecznym wypowiedzeniem umowy jest jasno i precyzyjnie sformułowane pismo z 10 sierpnia 2015 r. Wypowiedzenie dzierżawy zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 704)">art. 704 k.c.</a> powinno nastąpić na sześć miesięcy naprzód przed upływem roku dzierżawnego. Ponieważ rok dzierżawny liczy się w tym przypadku od 15 stycznia, zatem skuteczność wypowiedzenia nastąpiła w lutym 2016 r., a zatem do wygaśnięcia umowy zgodnie z powołanym przepisem doszło dopiero 15 stycznia 2017 r. Powyższe czyni niezasadnym domaganie się zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie za okres od 15 stycznia do 15 kwietnia 2016 r.</p> <p>Z powyższych względów Sąd powództwo oddalił.</p> <p>Sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, tj. w zakresie pierwotnie sformułowanego żądania (za okres od października do grudnia 2015 r.) oraz za okres od 15 stycznia do 15 kwietnia 2016 r. ponad kwotę 6 570 zł wynikającą z pisma z 15 grudnia 2017 r. Należy bowiem uznać, że w tym zakresie powodowie cofnęli pozew ze zrzeczeniem się roszczenia, co skutkuje koniecznością umorzenia postępowania na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355;art. 355 § 1)">art. 355 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, zaliczając do nich wynagrodzenie pełnomocnika pozwanych według stawki minimalnej określonej w § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia pozwu oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.</p> </div>