III SA/Po 1008/15

SENTENCJA Dnia 17 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [....] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia : odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi UZASADNIENIE J prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze nie wskazano wartości przedmiotu zaskarżenia. Do skargi nie dołączono też pełnomocnictwa. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 września 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez : - podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed WSA lub sądami administracyjnymi w oryginale lub jego wierzytelnego odpisu – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie wysłane na adres radcy prawnego wskazany w skardze zostało skutecznie doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p. p. s. a. Przesyłka była dwukrotnie awizowana. Za datę doręczenia wezwania przyjęto dzień 21 października ( k. 21 i 22 akt sądowych ). W wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi i dlatego Sąd postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. Odpis powyższego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. (nadanym na poczcie 10 grudnia 2015 r.) pełnomocnik strony wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku radca prawny podała, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, albowiem listonosz nie zostawił dwukrotnie pisemnego awizo w skrzynce pocztowej. Pełnomocnik kilka razy w tygodniu odbiera w punkcie poczty pisma awizowane do jej Kancelarii. Prosi też każdorazowo o sprawdzenie w pocztowym systemie informatycznym, czy do niej nie zostały przesłane listy poza tymi, które zostały przez pracownika Poczty awizowane. Zdaniem pełnomocnika strony to pracownicy Poczty mogli popełnić błąd i nie zostawić informacji o awizowanej przesyłce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Pełnomocnik strony równocześnie wskazał jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia i przedłożył uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Analizując wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych Sąd stwierdził jednak, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W orzecznictwie podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, https://cbois.nsa.gov.pl). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12). W opinii Sądu pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło bez jej winy. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być bowiem uznany powołany przez pełnomocnika strony – radcę prawnego fakt, że nie odebrała dwukrotnie awizowanej przesyłki, a w konsekwencji, że nie wiedziała o fakcie doręczenia wezwania Sądu, ponieważ w skrzynce oddawczej awiza nie było (zobacz postanowienie NSA z dnia 02 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1547/15, https://cbois.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 857/15 - https://cbois.nsa.gov.pl ). W aktach sądowych sprawy znajduje się awizowana przesyłka, z której wynika, że pierwsze awizowanie miało miejsce dnia 7 października 2015 r., zaś ponowne – w dniu 15 października 2015 r. (k. 21 akt). Sąd, na podstawie art. 73 p.p.s.a., prawidłowo uznał zatem powyższą przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem 21 października 2015 r. (k. 22). Wobec tego stwierdzenie pełnomocnika skarżącego, że awiza nie było w skrzynce może być uznane jedynie za przypuszczenie, jednak aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musi uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było. Tymczasem pełnomocnik nie uprawdopodobnił skutecznie wystąpienia zaniedbań i naruszenia przepisów o doręczeniach przy doręczeniu przedmiotowej przesyłki. Pełnomocnik skarżącego powinna wystąpić do właściwego urzędu pocztowego z wnioskiem o wszczęcie postępowania reklamacyjnego w celu wyjaśnienia podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności faktycznych. Pełnomocnik strony nie uczyniła tego jednak, ograniczając się jedynie do sformułowania nieuprawdopodobnionej tezy o nieawizowaniu przesyłki w skrzynce pocztowej, przez co nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia pełnomocnika strony, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt I FZ 472/13; postanowienie NSA z dnia 02 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1547/15, postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 857/15 – https://cbois.nsa.gov.pl). W aktach sprawy nie ma jakiejkolwiek informacji poczty z której wynikałoby choćby pośrednio, że doręczenie przedmiotowej przesyłki zostało dokonane z naruszeniem prawa. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.