II SA/Wr 662/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. oraz J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. oraz J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu kwoty równej bonifikacje, po jej waloryzacji, od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz zobowiązanie do zwrotu kwoty równej bonifikacie, po waloryzacji udzielonej od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w związku ze zbyciem nieruchomości przed upływem 5 lat postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej: SKO) z dnia [...] nr [...] M. C. oraz J. C. (dalej: skarżące) reprezentowane przez pełnomocnika, adwokata J. S., wniosły o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji w zakresie zobowiązania do zwrotu Gminie W. kwoty 38.716,04 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżące wskazały, że nie są w stanie uiścić tej kwoty bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Wskazano, że J. C. utrzymuje się z renty w wysokości 1.222 zł, zaś opłaty stałe które ponosi wynoszą 700 zł. Pozostała kwota 500 zł przeznaczana jest na jedzenie i leki. Z kolei M. C. osiąga dochód w wysokość 3.000 zł, utrzymuję córka oraz męża, który pobiera rentę i zobowiązany jest do zapłaty alimentów. W konsekwencji, zdaniem skarżących nie są one w stanie uregulować przedmiotowego zobowiązania bez uszczerbku dla utrzymania siebie oraz rodziny. Postanowieniem z dnia 3 września 2019 r. SKO odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 VIII 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 VIII 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Jednocześnie należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. W realiach niniejszej sprawy reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika skarżące w ogóle nie uargumentowały swojego wniosku w oparciu o przesłanki warunkujące udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaje się, że strona skarżąca próbuje uzasadnieniem skargi wykazać swoje trudne położenie materialne. Z przedstawionych danych nie wynika jednak wprost, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie przez skarżące stosownie do ich udziałów kwoty 38.716,04 zł mogłoby wyrządzić im znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Argumentacja przywołana przez skarżące nie odnosi się do konkretnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że poniesienie – nawet znacznych kosztów – nie zawsze pociąga za sobą wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja skarżących wskazuje wyłącznie na uzyskiwane przez skarżące na bieżąco dochody i ponoszone bieżące wydatki. Oczywiście podane informacje nie dają pełnego obrazu sytuacji finansowej skarżących, który pozwoliłby sądowi na ocenę, czy wskutek zapłaty przedmiotowego zobowiązania skarżące poniosłyby znaczną szkodę lub powstałby trudny do odwrócenia skutek. Nie przedstawiono żadnych dokumentów wskazujących na sytuację majątkową skarżących, która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania decyzji. Nadmienić przy tym należy, że skarżące zbywając nieruchomość przed upływem 5 lat powinny liczyć się z obowiązkiem zwrotu udzielonej bonifikaty. Były zresztą o tej konsekwencji pouczone w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...]. Nie można również stracić z oczu, że skarżące dokonując sprzedaży nieruchomości w dniu [...] nabyły środki finansowe, które znacznie przekraczają kwotę nałożonego zaskarżoną decyzją zobowiązania. Nie należy również stracić z oczu, że skarżące reprezentowane są w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika, nie podając przy tym źródeł finansowania należnego mu wynagrodzenia. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził, że skarżące nie uprawdopodobniły, że zachodzą okoliczności wskazujące na ryzyko powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.