II Ca 1045/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 1045/17 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 20 grudnia 2017r.</p> <p>Sąd Okręgowy we Wrocławiu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym:</p> <p> Przewodniczący<strong> <!-- -->- </strong>Sędzia SO Piotr Jarmundowicz (spr.)</p> <p> Sędziowie: Sędzia SO Grzegorz Karaś</p> <p> Sędzia SR del. Agnieszka Świderska</p> <p> Protokolant: Elżbieta Biała</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017r. we Wrocławiu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> Stowarzyszenia (...)</span> w likwidacji z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">P. H.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji strony powodowej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Oławie</p> <p>z dnia 2 marca 2016r.</p> <p>sygn. akt I C 1894/14</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> <p> Sędzia SO Piotr Jarmundowicz Sędzia SO Grzegorz Karaś Sędzia SR del. Agnieszka Świderska</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 1045/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem</strong> z dnia 2 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Oławie oddalił powództwo <span class="anon-block"> Stowarzyszenia (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span> o zapłatę od pozwanego <span class="anon-block">P. H.</span> kwoty 6 138,59 zł z tytułu rozliczenia kosztów usług gastronomicznych, hotelarskich i transportowych jakie poniósł pozwany w związku z wykonywaniem łączącej strony umowy o pracę.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy swoje rozstrzygnięcie wydał w oparciu o następujące ustalenia faktyczne:</strong> </p> <p>Pozwany <span class="anon-block">P. H.</span> był jednym z pomysłodawców i założycieli powstałego w 2008 r. <span class="anon-block"> Stowarzyszenia (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span>. Przedmiotem działania stowarzyszenia miało być m.in. działanie na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich i miejsko - wiejskich dla obszaru Gmin <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">D.</span>, w tym aktywizowanie ludności, opracowywanie i realizacja lokalnej strategii rozwoju, udzielanie wsparcia mieszkańcom w/w obszaru w zakresie przygotowania projektów i pozyskania środków z funduszy europejskich.</p> <p>W okresie od 20 listopada 2008 r. do 29 kwietnia 2011 r. pozwany <span class="anon-block">P. H.</span> był członkiem zarządu w/w stowarzyszenia, natomiast w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 3 maja 2011 r. był zatrudniony na stanowisku Dyrektora Biura w/w stowarzyszenia. Przedmiotem działania stowarzyszenia miało być m.in. działanie na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich i miejsko - wiejskich dla obszaru <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">D.</span>, w tym aktywizowanie ludności, opracowywanie i realizacja lokalnej strategii rozwoju, udzielanie wsparcia mieszkańcom w/w obszaru w zakresie przygotowania projektów i pozyskania środków z funduszy europejskich (<span class="anon-block">(...)</span>). Stowarzyszenie w ramach swojej statutowej działalności organizowało: cykliczne szkolenia, konferencje, spotkania, zebrania. Członkowie Stowarzyszenia brali udział w konferencjach i szkoleniach na terenie kraju oraz poza granicami, głownie współpracowali ze organizacjami działającymi na terenie Niemiec i Czech.</p> <p>W pierwszej połowie 2011 r., w związku z awansem zawodowym i objęciem lepiej płatnej pracy, pozwany zrezygnował z pracy w powodowym stowarzyszeniu. Odchodząc w czerwcu 2011 r. pozwany przekazał dokumentację księgową i finansową stowarzyszenia nowym władzom. <span class="anon-block">T. K.</span> objął funkcję Prezesa Zarządu powodowego Stowarzyszenia po rezygnacji z funkcji <span class="anon-block">P. H.</span>. Nowy zarząd stowarzyszenia, a także komisja rewizyjna i walne zgromadzenie członków w latach 2011 - 2013 nie zgłaszały żadnych uwag czy roszczeń wobec pozwanego, a także zatwierdziły sprawozdania finansowe stowarzyszenia za lata 2009 - 2011.</p> <p>Na mocy uchwały nr <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 18 września 2013 r., Walnego Zebrania Członków dokonało wyboru pośród członków Zarządu stowarzyszenia, prezesa <span class="anon-block">G. K.</span>, wiceprezesów – <span class="anon-block">J. Ł.</span>, <span class="anon-block">M. S.</span> oraz sekretarza <span class="anon-block">Z. D.</span>. Na mocy uchwały nr <span class="anon-block">(...)</span> z 2 kwietnia 2014 r. Walnego Zebrania Członków Stowarzyszenie zostało postawione w stan likwidacji, <span class="anon-block">G. K.</span> prowadził sprawy Stowarzyszenia jako Likwidator.</p> <p>W trakcie trwania umowy o pracę oraz pełnienia funkcji członka Zarządu Stowarzyszenia, pozwany dokonywał zapłaty ze środków powoda wynikających z faktur oraz paragonów na poczet usług gastronomicznych, hotelowych i transportowych na łączną kwotę – 6 138,59 zł. Powód uczestniczył i organizował konferencje, spotkania, wyjazdy służbowe, catering.</p> <p> <strong> <!-- -->Przy tak poczynionych ustaleniach faktycznych </strong>Sąd Rejonowy wskazał, że w sprawie bezspornym było, iż pozwany <span class="anon-block">P. H.</span> w okresie od 20 listopada 2008 r. do 29 kwietnia 2011 r. był członkiem zarządu powodowego stowarzyszenia, a w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 3 maja 2011 r. także dyrektorem biura w/w stowarzyszenia. Pozwany przyznał ponadto, że w trakcie trwania umowy o pracę oraz pełnienia funkcji członka Zarządu Stowarzyszenia dokonywał zapłaty ze środków powoda na poczet usług gastronomicznych, hotelowych i transportowych ale wszystkie wydatki były związane z działalnością statutową powoda i służyły do realizacji projektów i celów stowarzyszenia. Pozwem w niniejszej sprawie strona powodowa dochodziła zapłaty z tytułu wypłaconych na rzecz pozwanego kwot tytułem zwrotu środków z przedstawionych faktur i paragonów, które zdaniem powodowego Stowarzyszenia były świadczeniem nienależnym w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410)">art. 410 k.c.</a> Sąd Rejonowy za podstawę prawną dochodzonego roszczenia przyjął <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405)">art. 405 k.c.</a>, wskazując, że przepis ten ma zastosowanie także do świadczenia nienależnego, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410)">art. 410 k.c.</a> Jednocześnie Sąd wyjaśnił, iż w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19890200104" title="Ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach - Dz. U. z 1989 r. Nr 20, poz. 104 ()">ustawie - Prawo o stowarzyszeniach</a> nie uregulowano kwestii czy członkom stowarzyszenia bądź członkom należącym do składu zarządu stowarzyszenia przysługuje zwrot kosztów podróży. Pomimo tego w praktyce powszechnie przyjęte jest, że członkom zarządu stowarzyszeń mogą przysługiwać należności za zwrot kosztów dojazdu i podróży służbowych, zaś podstawą może być tu umowa, statut lub uchwały organów stowarzyszenia. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd I instancji przyjął, że w ramach realizacji zadań statutowych członkom Stowarzyszenia miał przysługiwać zwrot poniesionych kosztów, a w szczególności: delegacji, diet, ryczałtu lub zwrotu kosztów podróży, wyżywienia, noclegu osoby delegowanej, szkolenia, wynagrodzenia za wykonane zlecenia w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania oraz innych kosztów ponoszonych w celu sprawnego funkcjonowania i wynagrodzenia związanego z bieżąca pracą zarządu stowarzyszenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Rejonowy uznał za nieuzasadnione stanowisko strony powodowej, że sporne roszczenie stanowi świadczenie nienależne wypłacone bez podstawy prawnej. Z ustaleń Sądu I instancji poczynionych na podstawie zeznań świadków i pozwanego wynika, że pozwany odchodząc w czerwcu 2011 r. przekazał dokumentację księgową i finansową stowarzyszenia nowym władzom, a nowy zarząd stowarzyszenia, a także komisja rewizyjna i walne zgromadzenie członków w latach 2011 - 2013 nie zgłaszały żadnych uwag czy roszczeń wobec pozwanego, a także zatwierdziły sprawozdania finansowe stowarzyszenia za lata 2009 - 2011. Zdaniem Sądu Rejonowego okoliczności te wskazują na to, że wypłata spornych środków nastąpiła w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu I instancji okoliczności, na które powoływała się strona powodowa, że w późniejszym okresie, tj. już po odejściu przez pozwanego z pracy w stowarzyszeniu doszło do zaginięcia dokumentacji, w tym delegacji, notatek służbowych, zapisów księgowych, nie mogło stanowić podstawy odpowiedzialności pozwanego, tym bardziej, że strona powodowa nie przedstawiła materiału dowodowego pozwalającego na weryfikacje kwoty objętej pozwem, a co za tym idzie nie sprostała ciążącemu na niej ciężarowi dowodu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 227;art. 6)">art. 227 i art. 6 k.c.</a>). Reasumując powyższe wywody Sąd Rejonowy wskazał, że nawet gdyby uznać, że wypłacone pozwanemu środki pieniężne stanowiły świadczenie nienależne, to i tak powództwo nie zasługiwałoby na uwzględnienie. Powołując się na przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 409)">art. 409 k.c.</a> Sąd wyjaśnił, iż obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej wartości wygasa, jeżeli ten, kto korzyść uzyskał, zużył ją lub utracił w taki sposób, że nie jest już wzbogacony, chyba, że wyzbywając się korzyści lub zużywając ją powinien był liczyć się z obowiązkiem jej zwrotu. Jak z tego wynika, roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia jest w zasadzie ograniczone do aktualnego przedmiotu wzbogacenia w chwili żądania zwrotu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wzbogacenia były środki pieniężne, które jak wynikało z przedłożonych faktur oraz przesłuchania pozwanego, zostały przez niego wydane w latach 2009 – 2011. Strona powodowa złożyła pozew 3 marca 2014 r., w tej sytuacji oraz biorąc pod uwagę już wcześniej powołane okoliczności, nie można było uznać aby pozwany zużywając najdalej w roku 2011 r. sporne środki finansowe powinien już wtedy był liczyć się z obowiązkiem ich zwrotu. Orzeczenie o kosztach Sąd Rejonowy wydał w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacje od powyższego orzeczenia</strong> wywiodła strona powodowa zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez zasadzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 6 138,59 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje.</p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi apelująca zarzuciła naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, poprzez:</p> <p>- sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcie, w zasadzie wyłącznie w oparciu o zeznania pozwanego – przy nieuprawnionym pominięciu innych, wiarygodnych dowodów, w tym w szczególności zeznań świadka <span class="anon-block">G. K.</span> – że wszystkie sporne wydatki zostały poniesione przez powoda w związku z działalnością statutowa powodowego Stowarzyszenia i służyły do realizacji projektów i celów Stowarzyszenia, podczas gdy brak jest jakichkolwiek innych dowodów świadczących o prawdziwości tych twierdzeń, zaś doświadczenie życiowe podpowiada, że gdyby tego rodzaju dowody, w tym w szczególności dokumenty takie jak np. notatki ze spotkań itp. zostały przez pozwanego sporządzone, to pozwany dysponowałby ich kopiami, których jednak nie przedłożył w niniejszej sprawie;</p> <p>- wybiórczą ocenę dowodów oraz pominięcie treści przedłożonych przez powoda w toku postępowania w I instancji dowodów z dokumentów w postaci faktur i rachunków, które wedle twierdzeń pozwanego przedstawionych w odpowiedzi na pozew miały zawierać dokładne opisy przy okazji jakiego wydarzenia dotyczącego realizacji celów statutowych powstał dany wydatek, w sytuacji gdy spośród ponad 20 przedłożonych dokumentów opisy ograniczają się do stwierdzeń „wydatek poniesiony ze środków własnych”;</p> <p>- sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcie, że fakt, iż w latach 2011 – 2013 nie zgłaszano żadnych uwag czy roszczeń wobec pozwanego, uzasadnia twierdzenie, jakoby wypłata spornych środków nastąpiła w sposób prawidłowy;</p> <p>- sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcie, w zasadzie wyłącznie w oparciu o zeznania pozwanego, że wyzbywając się korzyści nie liczył się z obowiązkiem jej zwrotu, podczas gdy mając na uwadze charakter dokonywanych wpłat, nieistnienie <em> <!-- -->ab initio </em>podstaw prawnych i faktycznych do ich dokonania pozwany powinien liczyć się z obowiązkiem zwrotu pobranych od powoda kwot, wobec czego zastosowania do przedmiotowego stanu faktycznego nie powinien znaleźć <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 409)">art. 409 k.c.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->W odpowiedzi na apelację</strong> pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja strony powodowej nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Strona powodowa zarzucała Sądowi I instancji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, konsekwencją czego było oddalenie powództwa. Wskazać należy, iż Sąd Okręgowy nie podzielił tych zarzutów a ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy przyjął za własne, czyniąc integralną częścią poniższych rozważań. Wobec powyższego nie ma konieczności ich ponownego, szczegółowego przytaczania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2002 r., V CKN 348/00, Lex nr 52761).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego podnoszony w apelacji zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie jest trafny. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie naruszył zasady określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, zgodnie z którą Sąd rozpoznając sprawę winien oceniać wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy, dokonał wnikliwej i trafnej oceny przedstawionych w sprawie dowodów, w oparciu o którą wyprowadził również słuszne wnioski, że nie zachodzą podstawy, do uwzględnienia powództwa. Sąd I instancji także wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Należy wskazać, iż ocena materiału dowodowego w danej sprawie dokonywana jest przez Sąd na podstawie jego przekonań, wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a ponadto powinna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego rozumowania, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Zarówno w literaturze jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że ocena powyższa oparta musi być na wszechstronnym rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego, przez co należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych środków dowodowych, a mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego podnoszono, iż zgłoszony w apelacji zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> może zostać uwzględniony jedynie w przypadku wykazania jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając, a także w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych (por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008 r. I ACa 180/08, OSA 2009/6/55, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. II CKN 817/00, nie publik., LEX 56906). Natomiast nie czyni zarzutu tego skutecznym przedstawianie przez skarżącego własnej wizji stanu faktycznego w sprawie, opartej na dokonanej przez siebie odmiennej ocenie dowodów, a nawet możliwość w równym stopniu wyciągnięcia na podstawie tego samego materiału dowodowego odmiennych wniosków (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2008 r. VI ACa 306/08; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008r. I ACa 180/08, OSA 2009/6/55, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. II CKN 817/00, LEX 56906; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. IV CKN 970/00, nie publik., LEX 52753; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r. II CKN 572/99, nie publik., LEX 53136).</p> <p>Mając powyższe rozważania na względzie Sąd Okręgowy uznał, że materiał dowodowy przedmiotowej sprawy został oceniony wszechstronnie i z uwzględnieniem zasad logiki, Sąd wskazał konkretnie w oparciu o jakie dowody ustalił stan faktyczny sprawy. Wyjaśnił też, iż materiał dowodowy przedstawiony przez stronę powodową był niewystarczający do uwzględnienia powództwa, wskazując, iż ze względu na zasadę kontradyktoryjności postępowania cywilnego i równości stron tego postępowania nie był władny dopuszczać określonych dowodów z urzędu. Biorąc to pod uwagę w ocenie Sądu II instancji prezentowany przez stronę apelującą sposób formułowania zarzutu błędnej oceny dowodów oraz błędów w ustaleniach faktycznych sprawy ma walor jedynie polemiki z wnioskami uzasadnienia i tym samym przesądza o bezzasadności zarzutu. Skuteczne podniesienie zarzutu wymaga wykazania dlaczego rozumowanie Sądu było błędne, w szczególności w konfrontacji z materiałem dowodowym, zakwalifikowanych przez Sąd orzekający jako pełnowartościowy.</p> <p>Należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom strony apelującej Sąd I instancji uwzględnił przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy treść zeznań świadka <span class="anon-block">G. K.</span>. Ponadto poza zeznaniami świadka i pozwanego, materiał dowodowy sprawy stanowiły dokumenty zgłoszone przez strony w postaci faktur, rachunków i rozliczeń. Wynika z nich jednoznacznie, że faktury, stanowiące podstawę wypłaty na rzecz pozwanego środków dochodzonych niniejszym pozwem były sprawdzone pod względem formalnym i rachunkowym przez służby księgowe powodowego stowarzyszenia. Księgowa, która dokonywała weryfikacji tych faktur i wypłaty środków na rzecz pozwanego, nie miała zastrzeżeń do tych wydatków. W powodowym stowarzyszeniu po rezygnacji pozwanego z pracy i przekazaniu wszystkich dokumentów stowarzyszenia miał też miejsce audyt, który także nie wykazał nieprawidłowości w zakresie wypłaconych na rzecz pozwanego kwot. Rozliczeń tych nie zakwestionowała także komisja rewizyjna. Podkreślenia wymaga okoliczność, że zeznania świadków i pozwanego wskazywały że wszystkie te wydatki pokrywały się ze zdarzeniami, w związku z którymi miały zostać poniesione, tj. np. wyjazdu do Niemiec na spotkanie z <span class="anon-block"> firmą (...)</span> na temat składania wspólnych projektów w zakresie energii odnawialnej i współpracy, wyjazdu do <span class="anon-block">K.</span> na szkolenie w zakresie <span class="anon-block">(...)</span> i spotkania z partnerami, czy też wyjazdu do Czech na spotkanie z czeską <span class="anon-block">(...)</span> w celu nawiązania współpracy.</p> <p>Sąd Rejonowy na podstawie materiału dowodowego przedmiotowej sprawy prawidłowo ustalił, że w ramach realizacji zadań statutowych członkom Stowarzyszenia miał przysługiwać zwrot poniesionych kosztów, a w szczególności: delegacji, diet, ryczałtu lub zwrotu kosztów podróży, wyżywienia, noclegu osoby delegowanej, szkolenia, wynagrodzenia za wykonane zlecenia w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania oraz innych kosztów ponoszonych w celu sprawnego funkcjonowania i wynagrodzenia związanego z bieżąca pracą zarządu stowarzyszenia oraz że pozwany odchodząc w czerwcu 2011 r. przekazał dokumentację księgową i finansową stowarzyszenia nowym władzom, a nowy zarząd stowarzyszenia, a także komisja rewizyjna i walne zgromadzenie członków w latach 2011 - 2013 nie zgłaszały żadnych uwag czy roszczeń wobec pozwanego, a także zatwierdziły sprawozdania finansowe stowarzyszenia za lata 2009 - 2011. Na podstawie tych ustaleń Sąd Rejonowy wyprowadził logiczny wniosek, że wypłata spornych środków nastąpiła w sposób prawidłowy, gdyż w przeciwnym razie wypłacone należności zostałyby zakwestionowane już wcześniej. Jednocześnie podzielić trzeba stanowisko Sądu Rejonowego, że strona powodowa nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałyby odmienne wnioski, w tym dokumentów, które wskazywałyby, iż wypłacane na rzecz pozwanego środki były mu nienależne. Bez znaczenia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy jest również okoliczność, na którą powoływała się strona powodowa, że zaginęły dokumenty dotyczące rozliczenia w/w wyjazdów pozwanego. W ocenie Sądu Okręgowego, to co stało się z dokumentacją Stowarzyszenia po odejściu pozwanego, jak też sam wpływ pozwanego na zaginięcie tych dokumentów nie zostały przez stronę pozwana wykazane.</p> <p>Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne nie naruszały zasady swobodnej oceny dowodów, a odmienne twierdzenia prezentowane w apelacji stanowią jedynie wyraz przyjętego przez stronę powodową stanowiska procesowego, które w konfrontacji z materiałem dowodowym przedmiotowej sprawy nie mogło odnieść zamierzonego skutku.</p> <p>SSO Piotr Jarmundowicz SSO Grzegorz Karaś SSR del. Agnieszka Świderska</p> </div>