II FSK 3605/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia del. WSA Paweł Dąbek, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2542/17 w sprawie ze skargi I. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r., III SA/Wa 2542/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. G. (dalej: "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżony wyrok narusza następujące przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 201, dalej: "o.p."): • art. 152 § 3 o.p. w związku z art. 152 a § 1 pkt 3 o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; • art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 1 i § 2 o.p., na skutek bezzasadnego uznania, że odwołanie jest niedopuszczalne wskutek uchybienia przez Skarżącą terminowi do jego wniesienia, gdyż odwołanie zostało wniesione do właściwego organu po upływie 14 dni od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi Skarżącej; • art. 144 § 1 o.p., na skutek niewydania przesyłki adresatowi, pomimo, ze dokona on urzędowego poświadczenia odbioru ("za urzędowym poświadczeniem odbioru"); • art. 187 § 1 o.p., na skutek zaniechania przez DIS zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W szczególności organ nie ustalił w oparciu o bilingi wiadomości sms, czy w dniu 24 marca 2017 r. z platformy ePUAP został wysłany na numer telefonu pełnomocnika strony kod autoryzacyjny konieczny do zapoznania się przez adresata pisma z treścią decyzji. Naruszenie wyżej wymienionych przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskutek naruszenia Skarżąca została pozbawiona możliwości wniesienia odwołania od decyzji z dnia 17 marca 2017 r., co zamknęło jej drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ podatkowy II instancji w rezultacie odwołania i uzyskania korzystnego dla strony rozstrzygnięcia w wyniku uchylenia lub zmiany decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uszczegółowiono powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy doszło do skutecznego doręczenia pełnomocnikowi strony Skarżącej decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym czy istniały podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 145 § 1 oraz § 2 o.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. W myśl art. 148 § 2 o.p. pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane: w siedzibie organu podatkowego; w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Przepis art. 148 o.p. reguluje doręczanie pism osobom fizycznym. Przy tym nie ma znaczenia, w jakim charakterze osoba taka bierze udział w postępowaniu. Przepis ten ma więc zastosowanie do każdej osoby fizycznej, która może uczestniczyć w postępowaniu, czyli np. strony, pełnomocnika, przedstawiciela strony, biegłego, świadka, a także osoby, u której znajduje się przedmiot oględzin (por. P.Pietrasz, Komentarz aktualizowany do art.148 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX). Z akt sprawy zaś wynika, że decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 marca 2017 roku została doręczona pełnomocnikowi Strony poprzez system e-PUAP w dniu 24 marca 2017 r., (co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Doręczenia ze skrzynki ePUAP). Tym samym, termin 14 dni na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 223 § 2 punkt 1 o.p., upłynął w dniu 7 kwietnia 2017 roku. Pełnomocnik Skarżącej podnosi, iż doręczenie nie mogło być skuteczne. Autor skargi kasacyjnej wskazuje na trudności techniczne związane z logowaniem się na tą platformę. Jednakże ta argumentacja oraz zarzut naruszenia przepisów o.p. nie zasługuje na uwzględnienie. Profesjonalny pełnomocnik w wskazuje, iż logował się na platformę epuap z jednoczesnym wskazaniem, iż nie otrzymał kodów autoryzacyjnych (str. 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Taka argumentacja jest wewnętrznie sprzeczna. Skoro bowiem mógł zalogować się do tej platformy to mógł otrzymać zaskarżoną decyzję. Należy także zwrócić uwagę, iż jako profesjonalny pełnomocnik powinien dochować szczególnej staranności przy wykonywaniu tej czynności. Należy zwrócić uwagę, iż pełnomocnik nie skorzystał bowiem z ostrożności procesowej z środka jakim jest przywrócenie terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA zasadnie uznał, że powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego było prawidłowe. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że prawidłowe jest stanowisko organu, który dysponując urzędowym poświadczeniem doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 24 marca 2017 r. decyzji organu pierwszej instancji przyjął wyżej wymienioną. datę doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji za początek biegu terminu wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 o.p. Oznacza to, że odwołanie wniesione 14 kwietnia 2017 roku zostało wniesione po upływie terminu do jego wniesienia. Konkluzja taka obligowała natomiast organ do wydania kontrolowanego w sprawie niniejszej postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niezasadne są w konsekwencji podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 152 § 3 o.p. w związku z art. 152 a § 1 pkt 3 o.p., art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 1 i § 2 o.p., art. 144 § 1 o.p. i art. 187 § 1 o.p. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.