IX Ca 757/17

<p>Sygn. akt IX Ca 757/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie IX Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Jacek Barczewski (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Agnieszka Żegarska</p> <p>SO Mirosław Wieczorkiewicz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>starszy sekretarz Marta Borowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. w Olsztynie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa Agencji Mienia Wojskowego w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">P. L.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia</p> <p>26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I C 103/17,</p> <p>oddala apelację.</p> <p>Agnieszka Żegarska Jacek Barczewski Mirosław Wieczorkiewicz </p> <p>Sygn. akt IX Ca 757/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka Agencja Mienia Wojskowego w <span class="anon-block">W.</span> wniosła o zasądzenie od pozwanych <span class="anon-block">P. L.</span> i <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">L.</span> kwoty 2787,57 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie z tytułu odszkodowania za zamieszkiwanie w lokalu za okres od czerwca 2011r. do grudnia 2011r.</p> <p>Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 21 października 2016 r., wydanym w sprawie I Nc 1291/16, nakazano pozwanym, aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłacili solidarnie powódce powyższą kwotę z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu albo w tym terminie wnieśli sprzeciw.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">P. L.</span> w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa w całości.</p> <p>W uzasadnieniu wskazał, że w okresie, w którym powstało zadłużenie nie zamieszkiwał pod adresem <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Od dnia 10 kwietnia 2010r. do 23 października 2010r. przebywał w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">O.</span>. Po jego opuszczeniu zamieszkał w <span class="anon-block">C.</span>, gdzie przebywał do 23 września 2011r. Po tej dacie zamieszkał z kolei w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Wyrokiem z 26 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie powództwo co do pozwanego <span class="anon-block">P. L.</span> oddalił.</p> <p>Sąd ten ustalił, że decyzją przydziału osobnej kwatery stałej nr <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 19 listopada 1992r. lokal położony pod adresem <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span> przydzielony został pozwanemu <span class="anon-block">P. L.</span>. Od dnia 10 kwietnia 2010r. do 23 października 2010r. pozwany <span class="anon-block">P. L.</span> przebywał w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">O.</span>, gdzie umieszczony został na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej. Po jego opuszczeniu pozwany zamieszkał w <span class="anon-block">C.</span>, gdzie przebywał do 23 września 2011r. Po tej dacie zamieszkał natomiast w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 16 grudnia 2011r. pozwana <span class="anon-block">M. L.</span> dokonała protokolarnego przekazania zajmowanego lokalu mieszkalnego do zasobów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Decyzją Wójta Gminy <span class="anon-block">O.</span> z dnia 7 sierpnia 2012r. Nr <span class="anon-block">(...)</span> pozwany <span class="anon-block">P. L.</span> został wymeldowany z dotychczasowego miejsca pobytu stałego.</p> <p>Powódka pismem z dnia 18 maja 2011r. wezwała pozwanych oraz <span class="anon-block">E. L.</span> do dobrowolnego opróżnienia i wydania lokalu mieszkalnego. Następnie pismami z dnia 26 kwietnia 2013r. wezwała pozwanych do zapłaty kwoty wyliczonej na dzień 26 kwietnia 2013r. wysokości 2107,27 zł tytułem bezumownego korzystania z lokalu. Pozwana <span class="anon-block">M. L.</span> nadal mieszka w przedmiotowym lokalu na podstawie umowy najmu nr <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 22 lipca 2015r.</p> <p>W oparciu o tak poczynione ustalenia Sąd Rejonowy uznał, że powództwo w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">P. L.</span> nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Sąd ten dał wiarę przedłożonym przez strony dokumentom, albowiem ich prawdziwość nie była kwestionowana przez strony i nie budziła wątpliwości.</p> <p>Wskazał, iż podstawą prawną roszczenia powoda są przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ()">ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 22 czerwca 1995 r.</a> (Dz. U. Nr 206, poz. 1367 z 2010 r. – tekst jedn. z późn. zm.). Zgodnie z art. 36 ust. 1 ww. ustawy osoba, która zajmuje lokal mieszkalny uiszcza opłaty za używanie lokalu w wysokości nie większej niż 3 % wartości odtworzeniowej lokalu w skali rocznej, określonej na podstawie ust. 2, oraz zaliczki na opłaty pośrednie w terminie do piętnastego dnia każdego miesiąca, od dnia przekazania lokalu mieszkalnego. Za dzień wpłaty opłat przyjmuje się dzień ich wpływu na rachunek bankowy Agencji. Z kolei art. 37 ust. 2 tej ustawy przewiduje, że za uiszczanie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale zamieszkujące w lokalu.</p> <p>Jednocześnie, zgodnie z art. 29 tej ustawy, do osób innych niż żołnierze zawodowi, które zajmują lokale mieszkalne będące w zasobie mieszkaniowym i internatowym Agencji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kodeksu postępowania cywilnego</a>.</p> <p>Uznał, że w przedmiotowym postępowaniu strony pozostawały w sporze co do zasadności roszczeń zgłoszonych pozwem. Pozwany podnosił, że powódka niezasadnie obciąża go kosztami eksploatacyjnymi związanymi z użytkowaniem nieruchomości, skoro pozwany w okresie, w którym powstała zaległość, nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Powódka dochodzi bowiem odszkodowania za okres od czerwca do grudnia 2011r., podczas gdy pozwany od 23 października 2010r. do 23 września 2011r. mieszkał w <span class="anon-block">C.</span>, a następnie zamieszkał w <span class="anon-block">W.</span>, gdzie nadal przebywa.</p> <p>Sąd Rejonowy podniósł, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.</p> <p>Skoro powódka twierdziła, że pozwany mieszkał w spornym lokalu, to tę wyraźnie zaprzeczoną istotną dla rozstrzygnięcia okoliczność powinien udowodnić, czego nie uczyniła, co skutkowało oddaleniem powództwa.</p> <p>Apelację od całości wyroku z 26 kwietnia 2017 r. złożyła powódka, zarzucając:</p> <p>1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> przez niczym nieudowodnione przyjęcie, że pozwany w okresie od 23 października 2010 r. do 23 września 2011 r. mieszkał w <span class="anon-block">C.</span>,</p> <p>b. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 k.p.c.</a> przez nieprzyjęcie, iż powód przedstawił dowody potwierdzające zasadność i wysokość dochodzonego roszczenia,</p> <p>c. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.p.c.</a> przez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczności wskazane w piśmie powódki z 9 lutego 2017 r.,</p> <p>2. sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie przyjęcie, iż pozwany w okresie od 23 października 2010 r. do 23 września 2011 r. mieszkał w <span class="anon-block">C.</span>,</p> <p>3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> przez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowym stanie sprawy i nieuznanie przez Sąd I instancji, iż powódka nie udowodniła dochodzonego przez siebie roszczenia.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty powódka wniosła o;</p> <p>1. zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie solidarnie od pozwanych na swoją rzecz kwoty 2.787,57 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie,</p> <p>2. zasądzenie solidarnie od pozwanego i <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">L.</span> na swoją rzecz kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych,</p> <p>3. dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczności wskazane w piśmie z 9 lutego 2017 r.,</p> <p>ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">P. L.</span> w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od powódki kosztów porad prawnych dotyczących postępowania w obu instancjach w kwocie 600 zł.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Po uzupełnieniu materiału dowodowego o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy II K 683/11 Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej, należało uznać apelację powódki za niezasadną.</p> <p>W przedmiotowej sprawie niespornym pozostawało, iż powódka domagała się od <span class="anon-block">P. L.</span> opłat za okres zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym po wezwaniu pozwanego do opróżnienia go w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41;art. 41 ust. 4)">art. 41 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 22 czerwca 1995 r.</a> </p> <p>Jak wynika z art. 41 ust. 5 i ust. 7 ww. aktu prawnego, za okres zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, internacie albo kwaterze internatowej do dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w ust. 4, żołnierz jest obowiązany uiszczać odszkodowanie w wysokości opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej oraz opłaty pośrednie, a za okres od dnia doręczenia wezwania do dnia opróżnienia, odszkodowanie w wysokości 150% opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej oraz opłaty pośrednie. Do nieuiszczonego odszkodowania, do dnia opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej, stosuje się przepisy art. 37.</p> <p>Art. 37 ust. 2 i 3 ustawy z 22 czerwca 1995 r. stanowi, iż za uiszczanie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale zamieszkujące w tym lokalu. Odpowiedzialność osób, o których mowa w ust. 2, ogranicza się do wysokości opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich, za okres ich stałego zamieszkiwania.</p> <p>Na koniec przypomnieć wypada, że do osób innych niż żołnierze zawodowi, które zajmują lokale mieszkalne będące w zasobie mieszkaniowym i internatowym Agencji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego</a> (art. 29 a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP).</p> <p>W tych okolicznościach zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało ustalenie, czy pozwany w okresie objętym żądaniem pozwu zamieszkiwał stale w lokalu znajdującym się w zasobach powódki. Sąd Rejonowy okoliczność tę uznał za nieudowodnioną na podstawie samych twierdzeń pozwanego, którym powódka zaprzeczyła w odpowiedzi na sprzeciw (k. 47 – 48), zatem faktów tych nie sposób uznać było za przyznane (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a>).</p> <p>Celem uzupełnienia materiału dowodowego Sąd Okręgowy dopuścił dowód z dokumentów w aktach sprawy II K 683/11 Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej, na które powoływał się pozwany w sprzeciwie i dalszych pismach. Ostatecznie potwierdziły one stanowisko pozwanego o niezamieszkiwaniu w lokalu powódki w okresie objętym żądaniem pozwu, co wynika z następujących ustaleń:</p> <p>W dniu 14 kwietnia 2010 r. Sąd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej zastosował wobec <span class="anon-block">P. L.</span> środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania od dnia 14 kwietnia 2010 r. (k. 62 – 63 akt II K 683/11). Wspomniany środek uchylony został postanowieniem tegoż Sądu z 21 października 2010 r. (k. 272 tychże akt), przy czym jednocześnie zakazano pozwanemu kontaktu z pokrzywdzonymi, zamieszkałymi w lokalu należącym do powódki (k. 273 akt II K 683/11). Z protokołu rozprawy z 21 października 2010 r. wynika nadto, że <span class="anon-block">P. L.</span> oświadczył, iż przebywać będzie pod adresem <span class="anon-block">os. (...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) C.</span>, zaś do mieszkania w <span class="anon-block">K.</span> wróci jedynie po rzeczy (k. 272 akt II K 683/11).</p> <p>W dniu 11 maja 2011 r. pozwany złożył do Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, wskazując jako swój adres na kopercie i piśmie <span class="anon-block">os. (...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) C.</span> (k. 350, 353 akt II K 683/11). Tożsamy adres podał pozwany w piśmie z 7 czerwca 2011 r. i kopercie (k. 359, 361 ww. akt). Pod tym adresem odbierał też i nadawał korespondencję sądową w czerwcu, lipcu, wrześniu 2011 r. (k. 367 a, 368, 395 a, 396, 397 akt karnych). Jak wynika z kolei z protokołu rozprawy z 19 stycznia 2012 r., po wyprowadzeniu się od brata w <span class="anon-block">C.</span>, pozwany zamieszkał u kolegi w <span class="anon-block">S.</span> (k. 421, 422 akt II K 683/11).</p> <p>W tych okolicznościach należało podzielić twierdzenia pozwanego o faktycznym niezamieszkiwaniu w okresie od czerwca do grudnia 2011 r. w lokalu położonym w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. Wynika to zarówno z treści powołanych wyżej dokumentów, jak i zasad doświadczenia życiowego. Trudno bowiem przypuszczać by pozwany, oskarżony w latach 2010-2011 o popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a>, zamieszkiwał wspólnie z byłą żoną i córką, które miały w postępowaniu status pokrzywdzonych. Wszak jednym z warunków uchylenia środka zapobiegawczego był zakaz kontaktu ze wskazanymi osobami, zaś w aktach sprawy karnej brak jest dowodów na okoliczność naruszenia przez pozwanego tego obowiązku. <span class="anon-block">P. L.</span> konsekwentnie w sprawie karnej wskazywał, że w spornym okresie zamieszkiwał najpierw u brata, a następnie u kolegi, co potwierdza fakt odbierania i nadawania korespondencji z adresu innego, niż z lokalu powódki.</p> <p>W tej sytuacji należało ostatecznie stwierdzić, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu, albowiem nie zaktualizowały się przesłanki pozwalające obciążać pozwanego odszkodowaniem za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego i zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> okazały się niezasadne.</p> <p>Powyższe skutkowało koniecznością oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyliczenia należności powódki (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> a contrario), gdyż pozwany nie odpowiada za zadłużenie w opłatach za lokal w okresie, w którym w nim stale nie zamieszkiwał.</p> <p>Mając powyższe okoliczności na uwadze należało apelację powódki oddalić (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>).</p> <p>Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek pozwanego o zasądzenie od powódki kosztów porad prawnych w kwocie 600 zł, albowiem <span class="anon-block">P. L.</span> nie był reprezentowany w sprawie przez pełnomocnika, a nadto nie wykazał faktu ich rzeczywistego poniesienia.</p> <p>Mirosław Wieczorkiewicz Jacek Barczewski Agnieszka Żegarska </p> </div>