II Ca 590/17

<p>Sygn. akt II Ca 590/17</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 21 grudnia 2017 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy</strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Wojciech Vogt (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Henryk Haak</p> <p>SSO Barbara Mokras</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sąd. E.Wajgielt</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017r. w Kaliszu</p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie</strong> </p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">S. S. (1)</span> </p> <p>z udziałem <span class="anon-block">M. C.</span> , <span class="anon-block">Z. C.</span> , <span class="anon-block">K. N.</span> , <span class="anon-block">H. W.</span> , <span class="anon-block">T. K.</span> , <span class="anon-block">G. G.</span> </p> <p>o dział spadku</p> <p>na skutek apelacji wnioskodawcy</p> <p>od postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w Kępnie</p> <p>z dnia 5 lipca 2017r. sygn. akt I Ns 1/16</p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a: </strong> </p> <p>oddalić apelację</p> <p>SSO Henryk Haak SSO Wojciech Vogt SSO Barbara Mokras</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W związku z toczącym się postępowaniem w sprawie o dział spadku po <span class="anon-block">J.</span> | <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">M. S.</span> zainicjowanego wnioskiem <span class="anon-block">S. S. (1)</span> z dnia 14 sierpnia 1984 r <span class="anon-block">S. S. (1)</span> wnioskiem z dnia 20 października 2016 wystąpił o zasiedzenie.</p> <p>Pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. ustanowiony dla niego pełnomocnik z urzędu sprecyzował wniosek wskazując, że <span class="anon-block">K. S.</span> wnosi o zasiedzenie własności nieruchomości objętej działem spadku w części przekraczającej udział jego samego wynikający ze spraw spadkowych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Kępnie</strong> postanowieniem wstępnym z dnia 5 lipca 2017 r. oddalił wniosek <span class="anon-block">S. S. (1)</span> o stwierdzenie zasiedzenia gospodarstwa rolnego położonego w Kierznie gmina <span class="anon-block">K.</span> będącego przedmiotem postępowania o dział spadku.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację </strong>od tego rozstrzygnięcia złożył <span class="anon-block">S. S. (1)</span> zaskarżając je w całości zarzucając mu sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału oraz naruszenie prawa materialnego w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 1)">art. 123 § 1 pkt. 1 k.c.</a> przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie i wnoszę o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku, oraz zasadzenie na rzecz pełnomocnika kosztów zastępstwa adwokackiego za postępowanie odwoławcze według norm przepisanych. Wniósł również o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów na okoliczności wskazane w pierwszej części apelacji .</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).</p> <p>Nie zachodzi sprzeczność między ustaleniami Sądu a treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Powoływanie się przez <span class="anon-block">S. S. (1)</span> na cofnięcie wniosku o dział spadku z dnia 24 stycznia 2003 r. nie ma w sprawie istotnego znaczenia skoro wniosek ten nie spowodował umorzenia postępowania działowego, a sprawa działowa jest w toku do chwili obecnej.</p> <p>Również oświadczenie sołtysa kierowane do Urzędu Miasta i Gminy w <span class="anon-block">K.</span>, w którym stwierdza on, że <span class="anon-block">S. S. (1)</span> pracował od dzieciństwa w gospodarstwie rolnym rodziców i z tego tytułu odraczany był od zasadniczej służby wojskowej, a następnie od 1963 r. prowadził samodzielnie to gospodarstwo i płacił zobowiązania pieniężne.</p> <p>Z powyższego zaświadczenia nie wynika, jak to twierdzi apelujący, że w 1963 r. objął on w samoistne posiadanie przedmiotowe gospodarstwo rolne. Przeciwnie, doświadczenie życiowe wskazuje, że w latach sześćdziesiątych żyjący rodzice właściciele gospodarstwa rolnego byli posiadaczami gospodarstwa najczęściej do śmierci mimo, że młodsze o wiele lat dzieci samodzielnie to gospodarstwo prowadzą.</p> <p>Powyższy dowód nie może więc podważyć prawidłowych ustaleń Sądu co do początkowego terminu biegu zasiedzenia.</p> <p>Sąd również nie naruszył prawa materialnego ustalając, że nastąpiła przerwa biegu przedawnienia spowodowana wniesieniem przez <span class="anon-block">S. S. (1)</span> sprawy o dział spadku po swoich rodzicach.</p> <p>Należy podkreślić, że odpowiada ustawowemu wymaganiu bezpośredniości czynność (wymieniona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123)">art. 123 k.c.</a>) która spełnia kumulatywnie następujące przesłanki:</p> <p>1.  ominięcie danej czynności w procesie dochodzenia i egzekwowania roszczenia jest niemożliwe;</p> <p>2.  po podjęciu danej czynności, do czasu jej ukończenia wierzyciel nie ma możliwości kontynuacji postępowania.</p> <p>Nie może ulegać wątpliwości, że wniosek o dział spadku przerywa bieg przedawnienia, jeżeli współspadkobierca – będący posiadaczem - włada nieruchomością należącą do spadku.</p> <p>Nie można twierdzić, że jeżeli w z wnioskiem takim wystąpił samoistny posiadacz nieruchomości spadkowej, na rzecz którego biegnie termin zasiedzenia, to termin ten nie ulegnie przerwaniu w stosunku do współspadkobierców.</p> <p>Wniosek ten bowiem przerywa bieg terminu zasiedzenia w stosunku do wnioskodawcy jak i wszystkich uczestników postępowania, gdyż wywołuje skutki w stosunku do wszystkich zainteresowanych występujących w sprawie.</p> <p>Przyjęcie innej koncepcji prowadziłoby do paradoksalnych – niezgodnych z intencją ustawodawcy – rozwiązań, polegających na tym, że samoistny posiadacz nieruchomości będący spadkobiercą przez wystąpienie z wnioskiem o dział spadku uniemożliwiłby pozostałym zainteresowanych przerwanie biegu zasiedzenia i utratę swoich praw do nieruchomości.</p> <p>Nie jest więc również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego – to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1)">art. 123 § 1 k.c.</a>.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, orzec jak w sentencji.</p> <p>SSO H. Haak SSO W. Vogt SSO B. Mokras</p> </div>