VI Ka 1033/15

<p>Warszawa, dnia 14 grudnia 2017 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1033/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Małgorzata Bańkowska (spr.)</p> <p>Sędziowie: SO Ludmiła Tułaczko</p> <p>SO Marek Wojnar</p> <p>Protokolant: p.o. protokolanta sądowego Katarzyna Pawelec</p> <p>przy udziale prokuratora Józefa Gacka</p> <p>po rozpoznaniu dnia 14 grudnia 2017 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">A. L.</span> syna <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">T.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span> oskarżonego o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, oskarżonego i obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie</p> <p>z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt II K 1402/13</p> <p>1.  uzupełnia opis czynu z pkt I komparycji wyroku o stwierdzenie, że celem oskarżonego było zmuszenie funkcjonariusza policji do zaniechania prawnej czynności służbowej;</p> <p>2.  ustala, iż oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanych mu czynów w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 31;art. 31 § 1)">art. 31 § 1 kk</a>;</p> <p>3.  uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 kpk</a> postępowanie umarza;</p> <p>4.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93 a;art. 93 a § 1;art. 93 a § 1 pkt. 4)">art. 93 a § 1 pkt 4 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93 b;art. 93 b § 1)">art. 93 b § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93 c;art. 93 c pkt. 1)">art. 93 c pkt 1 kk</a> orzeka wobec oskarżonego środek zabezpieczający w postaci umieszczenia go w zakładzie psychiatrycznym;</p> <p>5.  wydatkami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa;</p> <p>6.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. M.</span> kwotę 1136,52 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w instancji odwoławczej wraz z podatkiem VAT.</p> <p>SSO Ludmiła Tułaczko SSO Małgorzata Bańkowska SSO Marek Wojnar</p> <p>sygn. akt VI Ka 1033/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacje oskarżonego <span class="anon-block">A. L.</span> oraz jego obrońcy nie zasługują na uwzględnienie. Zasadnym natomiast jest zarzut zawarty w apelacji prokuratora.</p> <p>W ocenie sądu okręgowego argumentacja zaprezentowana przez <span class="anon-block">A. L.</span> i jego obrońcę stanowi wyłącznie próbę niczym nie popartej polemiki z prawidłowymi ustaleniami sądu I instancji.</p> <p>Nie sposób bowiem zgodzić się z twierdzeniami, iż sąd rejonowy, dokonując ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku, dopuścił się jakiegokolwiek błędu uznając, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny.</p> <p>Wyjaśnienia <span class="anon-block">A. L.</span> pozostają w oczywistej sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami świadków <span class="anon-block">W. F.</span> i <span class="anon-block">R. C.</span> oraz pokrzywdzonego <span class="anon-block">Ł. G.</span>, którzy uczestniczyli w interwencji w dniu 16 października 2013 r. Dodatkowo należy podnieść, że świadkowie ci są funkcjonariuszami straży miejskiej i policji, osobami obcymi dla oskarżonego i nie mieli powodu, aby bezpodstawnie oskarżać <span class="anon-block">A. L.</span> o czyny, których nie popełnił.</p> <p>Należy w tym miejscu wskazać iż zawarty w komparycji zaskarżonego wyroku opis czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt. I nie zawierał wszystkich ustawowych znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 kk</a>, w związku z czym tak sformułowany nie mógł stanowić podstawy odpowiedzialności karnej. Z tego też względu sąd odwoławczy uzupełnił wskazany opis czynu poprzez stwierdzenie, iż celem oskarżonego było zmuszenie funkcjonariusza policji do zaniechania prawnej czynności służbowej.</p> <p>W toku postępowania odwoławczego oskarżony <span class="anon-block">A. L.</span> złożył do akt sprawy zaświadczenie, z którego wynikało, iż został hospitalizowany w <span class="anon-block"> (...) Centrum (...)</span> w <span class="anon-block">D.</span> (k. 397). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został także uzupełniony o opinię psychiatryczną, która została przesłana do akt sprawy VI Kzw 836/15 (k. 398-401).</p> <p>Mając na uwadze istotne rozbieżności pomiędzy wydaną w toku postępowania przygotowawczego w niniejszej sprawie opinią sądowo – psychiatryczną z dnia 25 listopada 2013 r. (k. 106-108), a wspomnianą wyżej opinią innego biegłego psychiatry (pochodzącą z prowadzonego w innej sprawie postępowania wykonawczego), dotyczące oceny stanu zdrowia psychicznego <span class="anon-block">A. L.</span> oraz zdolności rozpoznawania przez niego znaczenia jego czynów, sąd okręgowy z urzędu postanowił o dopuszczeniu dowodu z kolejnej opinii sądowo – psychiatrycznej, celem jednoznacznego rozstrzygnięcia tych rozbieżności.</p> <p>Wykonując postanowienie sądu okręgowego biegli psychiatrzy stwierdzili, że w przypadku oskarżonego niezbędne jest przeprowadzenie pogłębionej diagnostyki i skierowanie go na obserwację psychiatryczną w warunkach szpitalnych oraz przeprowadzenie w jej trakcie badania psychologicznego.</p> <p>Kompleksowa opinia sądowo – psychiatryczna, rozszerzona o opinię biegłego psychologa została wydana po przeprowadzeniu w dniach od 15.03.2016 r. do 13.04.2016 r. obserwacji sądowo - psychiatrycznej <span class="anon-block">A. L.</span> (k. 478-486v.). Opinia ta w sposób jednoznaczny wykazała, iż oskarżony cierpi na chorobę psychiczną w postaci schizofrenii, a w czasie inkryminowanego zdarzenia nie był w stanie rozpoznać znaczenia swoich czynów oraz pokierować swoim postępowaniem.</p> <p>W związku z otrzymaną podczas rozprawy odwoławczej w dniu 17 stycznia 2017 r. informacją, iż oskarżony ponownie został hospitalizowany w <span class="anon-block"> (...) Centrum (...)</span>, sąd okręgowy zlecił biegłym wydanie uzupełniającej opinii pisemnej celem stwierdzenia, czy w przypadku umorzenia postępowania koniecznym byłoby zastosowanie wobec <span class="anon-block">A. L.</span> środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w szpitalu psychiatrycznym - celem zapobieżenia ponownemu popełnieniu przez niego przestępstwa.</p> <p>W dniu 28 lutego 2017 r. biegli psychiatrzy oraz psycholog wydali uzupełniającą opinię sądowo – psychiatryczną, w której zgodnie uznali, że ze względu na złą współpracę oskarżonego w leczeniu ambulatoryjnym, a także powtarzające się zachowania agresywne, istnieje wysokie ryzyko nawrotu psychozy. Biegli wskazali również, iż niezbędnym w przypadku oskarżonego jest zastosowanie wobec <span class="anon-block">A. L.</span> środka zabezpieczającego, opisanego w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93 a;art. 93 a § 1;art. 93 a § 1 pkt. 4)">art. 93a § 1 pkt. 4 kk</a> (k. 692-693).</p> <p>Podczas rozprawy odwoławczej w dniu 14 grudnia 2017 r., w ramach ustnej opinii uzupełniającej biegli stwierdzili, iż pomimo podjęcia przez <span class="anon-block">A. L.</span> leczenia ambulatoryjnego w dalszym ciągu widzą konieczność jego internacji, która jednakże powinna być wykonywana w warunkach oddziału rehabilitacji psychiatrycznej. Obecna, ambulatoryjna forma leczenia oskarżonego jest niewystarczająca, ponieważ w ocenie biegłych została niejako wymuszona toczącym się postępowaniem karnym i po jego zakończeniu w każdej chwili może zostać przez <span class="anon-block">A. L.</span> przerwana. Internacja pozwoli natomiast na wdrożenie, oprócz leczenia farmakologicznego, różnych form psychoterapii, które umożliwią oskarżonemu uzyskanie pełnego wglądu w chorobę i zapewnią realną poprawę jego stanu zdrowia, który dodatkowo w warunkach szpitalnych będzie stale kontrolowany.</p> <p>Wobec przedstawionego wyżej, konsekwentnego stanowiska biegłych psychiatrów i psychologa, sąd okręgowy nie znalazł podstaw do przeprowadzenia kolejnych dowodów z zeznań świadków wskazanych przez obrońcę oskarżonego, albowiem powołani przez sąd odwoławczy biegli jednoznacznie wskazali, że w sytuacji <span class="anon-block">A. L.</span> prowadzona w trybie ambulatoryjnym terapia farmakologiczna jest niewystarczająca, albowiem wymaga ona wsparcia psychoterapią, która może być skutecznie przeprowadzona jedynie w warunkach szpitalnych.</p> <p>Sąd odwoławczy oddalił także wniosek obrońcy o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłych psychiatrów. Obrońca nie wykazał bowiem, że dotychczasowa opinia (będąca następstwem obserwacji sądowo – psychiatrycznej oskarżonego) jest niepełna lub niejasna. Przywołana przez obrońcę opinia biegłych <span class="anon-block">S. F.</span> i <span class="anon-block">K. W.</span> – której wnioski wskazują, iż <span class="anon-block">A. L.</span> może być leczony ambulatoryjnie – z uwagi na datę jej wydania nie uwzględniała agresywnego zachowania oskarżonego w dniu 13 stycznia 2017 r. (stwierdzonego znajdującą się w aktach sprawy dokumentacją medyczną). Należy zatem uznać, że przytaczane przez obrońcę wnioski tej opinii są w realiach niniejszej sprawy nieaktualne.</p> <p>Mając zatem na względzie opisane wyżej okoliczności, a także wskazane opinie biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii, sąd okręgowy ustalił, iż <span class="anon-block">A. L.</span> dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów w warunkach zniesionej zdolności do rozpoznania ich znaczenia lub pokierowania swoim postępowaniem, w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 31;art. 31 § 1)">art. 31 § 1 kk</a>. Powyższe implikowało konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 kpk</a>.</p> <p>Sąd odwoławczy również, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93 a;art. 93 a § 1;art. 93 a § 1 pkt. 4)">art. 93a § 1 pkt 4 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93 b;art. 93 b § 1)">art. 93b § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93 c;art. 93 c pkt. 1)">art. 93c pkt 1 kk</a>, orzekł umieszczenie <span class="anon-block">A. L.</span> w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, tytułem środka zabezpieczającego - uznając zastosowanie tego środka za konieczne dla zapobieżenia popełnieniu przez niego kolejnych czynów zabronionych.</p> <p>Z tych względów orzeczono jak w sentencji.</p> <p>SSO Ludmiła Tułaczko SSO Małgorzata Bańkowska SSO Marek Wojnar</p> </div>