II FZ 882/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2012r. , sygn. akt III SA/Po 687/12 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 kwietnia 2012r. Nr [...] w przedmiocie określenia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2012r., sygn. akt III SA/Po 687/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił W. S. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 kwietnia 2012r. Nr [...] w przedmiocie określenia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości. Rozpatrując wniosek strony Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący ograniczył się ona wyłącznie do kwestionowania zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił dowodów na poparcie swojego wniosku, w którym jako uzasadnienie podał, że aktualnie jest zatrudniony i przebywa na urlopie bezpłatnym, zaś wykonanie decyzji spowoduje znaczny uszczerbek w jego majątku i zagrozi możliwości zaspokojenia przez niego podstawowych potrzeb. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że okoliczność, że skarżący pozostając w zatrudnieniu przebywa aktualnie na urlopie bezpłatnym może – co najwyżej - świadczyć, że posiada on środki utrzymania oraz majątek, który pozwala mu na przebywanie na takim urlopie. Natomiast argument podnoszony przez Skarżącego, że wykonanie decyzji spowoduje znaczny uszczerbek w jego majątku zagrażając możliwości zaspokojenia przez niego podstawowych potrzeb, Sąd ocenił jako gołosłowne twierdzenie. Podkreślił bowiem, ze skarżący nie uprawdopodobnił, że uszczuplenie jego majątku o kwotę ok. 8.000 zł może wywołać skutek niemożności zaspokojenia przez niego swoich podstawowych potrzeb życiowych. Ostatecznie Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że skoro Skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Sąd dodał również, że Strona nie podniosła argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu od powyższego postanowienia Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W motywach, polemizując z argumentacją Sądu pierwszej Instancji wskazał, że choć formalnie pozostaje w stosunku pracy, to nie uzyskuje z tego tytułu regularnych dochodów. Wysokość tego wynagrodzenia jest aktualnie tak niska, że gdyby nawet owo wynagrodzenie otrzymał, to wykonanie decyzji Prezydenta Miasta K. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pozbawiłoby jego możliwości zaspakajania potrzeb. Wskazał, że nie posiada istotnego majątku, który mógłby przeznaczyć na bieżące potrzeby, gdyż całe oszczędności przeznacza na usługi medyczne lekarstwa i proces rekonwalescencji. Podkreślił, że aktualnie przygotowuje się do kolejnej operacji ortopedycznej i to jest podstawowa przyczyna pozostawanie przez niego na bezpłatnym urlopie. Nie posiada aktualnie prawa do zasiłku chorobowego, a bardzo zależy mu na utrzymaniu pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że na podstawie art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.“: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, ciężar dowodu w zakresie wykazania przedmiotowych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, oraz zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Sąd bowiem musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Należy też dodać, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter - Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Biorąc po uwagę powyższe wskazówki, uznać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił wniosek strony. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w ww. przepisie. Nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, choć to jego obciążało dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie powyższe nie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odpowiada prawu. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 1 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.