V Ka 951/17

<p>Sygn. akt V Ka 951/17</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">C. G.</span> został oskarżony o to, że uchylając się od opodatkowania w okresie od dnia 13 kwietnia 2011 roku do dnia 2 lutego 2016 roku, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, jako pełniący funkcję prokurenta podmiotu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block"> i (...) Spółka Komandytowa</span> z siedzibą w <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) W.</span>, nie ujawnił Naczelnikowi Urzędu Celnego I w <span class="anon-block">Ł.</span> mającemu swoją siedzibę w <span class="anon-block">Ł.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, przedmiotów opodatkowania w postaci:</p> <p>1) sprzedaży na terytorium kraju przed pierwszą rejestracją samochodu osobowego marki <span class="anon-block">B. (...)</span> o nr VIN: <span class="anon-block"> (...)</span>, poj. silnika 2993 cm3, rok produkcji 2010, od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w wysokości 28.593,00 zł,</p> <p>2) nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki <span class="anon-block">B. (...)</span> o nr VIN: <span class="anon-block"> (...)</span>, poj. silnika 2993 cm3, rok produkcji 2007, od którego nie została zapłacona akcyza w wysokości 10.621,00 zł,</p> <p>3) sprzedaży na terytorium kraju przed pierwszą rejestracją samochodu osobowego marki <span class="anon-block">B. (...)</span> o nr VIN: <span class="anon-block"> (...)</span>, poj. silnika 2993 cm3, rok produkcji 2009, od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w wysokości 23.831,00 zł,</p> <p>4) nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki <span class="anon-block">B. (...)</span> o nr VIN: <span class="anon-block"> (...)</span>, poj. silnika 2993 cm3, rok produkcji 2009, od którego nie została zapłacona akcyza w wysokości 19.967,00 zł,</p> <p>przez co naraził na uszczuplenie podatek akcyzowy w łącznej kwocie 83.012,00 zł tj. w kwocie małej wartości, tj. o przestępstwo skarbowe z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 2)">art. 54 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 1)">art. 54 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> </p> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2017 roku, oskarżonego <span class="anon-block">C. G.</span> uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, czym wyczerpał dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 2)">art. 54 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 1)">art. 54 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 2)">art. 54 § 2 k.k.s.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 23;art. 23 § 1;art. 23 § 3)">art. 23 § 1 i § 3 k.k.s.</a> wymierzono mu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 70 zł każda stawka, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 24;art. 24 § 1;art. 24 § 3)">art. 24 § 1 i § 3 k.k.s.</a> za wymierzoną karę uczyniono w całości odpowiedzialnym posiłkowo podmiot <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block"> i (...) Spółka Komandytowa</span> z siedzibą <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) W.</span>. Rozstrzygając w przedmiocie kosztów sądowych Sąd zwolnił oskarżonego od ich ponoszenia.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425 § 1 i 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a> wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając zapadły wyrok w całości i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.</a> wyrokowi temu zarzucił:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 8)">art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 7)">art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.</a> wskutek prowadzenia ponownego postępowania o później ujawnione zachowania – objęte niniejszym postępowaniem, w sytuacji, gdy były one już przedmiotem wcześniejszego osądzenia w sprawie IV K 509/15 i oskarżony został za nie prawomocnie skazany, co stworzyło stan materialnej prawomocności w stosunku do okresu objętego skazaniem,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 410;art. 424)">art. 4, 7, 410, 424 k.p.k.</a> poprzez pominięcie w tym zakresie dokumentu w postaci wyroków Sądu I i II instancji z uzasadnieniem w sprawie IV K 509/15 (k. 180-189), z których wynika, że okoliczność wskazana w pierwszym punkcie apelacji była nie tylko znana w momencie orzekania, ale ponadto została pominięta; wskutek naruszenia powyższych przepisów przyjęcie, że okres w którym działał oskarżony <span class="anon-block">C. G.</span> trwał do dnia 2 lutego 2016 roku, co dodatkowo stanowiło naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 k.k.s.</a> wskutek przyjęcia działania w krótkich odstępach czasu;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>błąd w ustaleniach faktycznych będący skutkiem wyżej wymienionych uchybień procesowych.</p> </dd> </dl> <p>Obrońca oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania karnego w całości.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Wniesiona apelacja okazała się bezzasadna i jako taka nie mogła spowodować wzruszenia zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Sąd I instancji w sposób kompletny zebrał materiał dowodowy, wnikliwie go rozważył, a stanowisko swoje wyczerpująco uzasadnił, zgodnie z wymogami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> Sprawstwo i charakter działania oskarżonego wykazał za pomocą ujawnienia na rozprawie głównej całości okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, zaś ocenę przeprowadzonych dowodów poczynił w sposób wszechstronny i obiektywny, z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Wątpliwości Sądu nie budzi również wymiar sankcji karnej zastosowanej względem oskarżonego oraz decyzja o pociągnięciu do odpowiedzialności posiłkowej <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i Wspólnicy sp. k.</p> <p>Nie ma racji skarżący zarzucając obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 8)">art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 7)">art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.</a>, gdyż w przedmiotowej sprawie ujemna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej nie występowała. Sąd <em> <!-- -->meriti</em> wziął pod uwagę treść wyroku zapadłego w sprawie IV K 509/15, co wynika z faktu ujawnienia go na rozprawie i prawidłowo ustalił, że zachowanie oskarżonego będące przedmiotem niniejszego postępowania jest odmienne od tego, które przypisano <span class="anon-block">C. G.</span> w sprawie IV K 509/15 i nie wchodzi w zakres czynu ciągłego, za który oskarżony został już prawomocnie skazany. Wymaga dostrzeżenia, że przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 1)">art. 54 § 1 k.k.s.</a> jest tzw. przestępstwem trwałym (<em> <!-- -->por. Kardas Piotr, Łabuda Grzegorz, Razowski Tomasz, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. III, komentarz do art. 54 k.k.s., teza 11, SIP LEX</em>), a zatem poprawna jest konkluzja, że nieujawnienie przedmiotów opodatkowania opisanych aktem oskarżenia w tejże sprawie, wykraczające poza ramy czasowe przestępstwa przypisanego oskarżonemu w sprawie sygn. akt IV K 509/15, stanowi odrębny czyn zabroniony popełniony w warunkach czynu ciągłego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 k.k.s.</a> Tym samym stan materialnej prawomocności nie zachodził i prawnie dopuszczalne było prowadzenie postępowania w sprawie IV K 108/17, natomiast umorzenie postępowania karnego w sprawie byłoby pozbawione podstaw prawnych.</p> <p>Na marginesie powyższych rozważań trzeba podkreślić, że czyn ciągły z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 k.k.s.</a>, pomimo pewnych podobieństw, odmienny jest od czynu ciągłego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> z uwagi na możliwość kwalifikowania jako zachowania ciągłego kilku czynów podejmowanych z zamiarem odnawialnym, podczas gdy analogiczna instytucja z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> wymaga występowania jednego, z góry powziętego zamiaru sprawcy. W sytuacji, gdy nieujawnienie przedmiotu opodatkowania dotyczyło czterech pojazdów, uzasadnione jest przyjęcie działania w warunkach czynu ciągłego. Bez znaczenia dla odpowiedzialność karnej oskarżonego jest okoliczność zwrócenia pojazdu, z obrotem którym związane było powstanie obowiązku podatkowego, bowiem z istoty tego podatku nie wynika, aby zwrot przedmiotu dokonanej transakcji powodował wygaśnięcie powstałego już zobowiązania podatkowego, dlatego też brak jest podstaw do wyłączenia odpowiedzialności karnej w tej części.</p> <p>Przechodząc do zagadnienia dotyczącego zarzuconego przez skarżącego naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 410;art. 424)">art. 4, 7, 410 i 424 k.p.k.</a> trzeba skonstatować, że powołane wyroki zostały ujawnione na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 roku i jak już wskazano powyżej, zostały wzięte pod uwagę przez Sąd I instancji podczas oceny prawnokarnej zachowania oskarżonego. Brak jest także podstaw do uznania, aby Sąd <em> <!-- -->meriti</em> naruszył określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> zasadę obiektywizmu, a w uzasadnieniu apelacji skarżący nie podał, w czym owo naruszenie miałoby się przejawiać. W ocenie Sądu Okręgowego podczas procedowania uwzględniono wszystkie dowody i okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Całokształt zebranego materiału dowodowego został oceniony w sposób swobodny i w pełni zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, tak więc ocena ta pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Analiza treści uzasadnienia dowodzi, iż Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny całego materiału dowodowego, nie pomijając żadnego dowodu. Tym samym należy uznać, że podstawą ustaleń faktycznych był całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie, przy czym materiał dowodowy został poddany pełnej i swobodnej ocenie, zgodnej z zasadą obiektywizmu, co skutkowało poczynieniem prawidłowych ustaleń faktycznych. Sporządzone uzasadnienie wydanego wyroku spełniło wszystkie wymagania postawione przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> pozwalając poznać tok rozumowania Sądu Rejonowego i motywy zapadłego rozstrzygnięcia.</p> <p>Odnosząc się do drugiego z postawionych zarzutów Sąd Okręgowy zważył, że zapadłe orzeczenie wolne jest od błędu w ustaleniach faktycznych, ponieważ wszystkie ustalenia Sądu Rejonowego są wynikiem logicznych wniosków wyciągniętych na podstawie materiału dowodowego, który oceniony został w sposób omówiony powyżej, a przy tym odpowiadający zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego. Już z samej konstrukcji wniesionej apelacji wynika, że skarżący miał świadomość reguły wynikania zachodzącej pomiędzy oboma zarzutami uczynionymi pod adresem wydanego wyroku. Brak jakiegokolwiek, choćby skrótowego uzasadnienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych potwierdza tezę o subsydiarnym jego charakterze w zamiarze skarżącego i tym samym zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności szerszego odnoszenia się do jego treści. Analizując treść wyroku i uzasadnienia nie można mieć wątpliwości, że poczynione przez Sąd I instancji ustalenia są prawidłowe.</p> <p>W konsekwencji dokonanych rozważań Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy nie stwierdzając podstaw do wydania orzeczenia odmiennej treści, gdyż ocena dowodów, ustalony na jej podstawie stan faktyczny i jego subsumpcja są poprawne, a wymiar orzeczonej kary grzywny, w tym wysokość stawki dziennej – adekwatne do wagi popełnionego czynu. Żadnych wątpliwości nie budzi również słuszność orzeczenia o pociągnięciu do odpowiedzialności posiłkowej <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i Wspólnicy sp. k., ponieważ spółka mogła odnieść korzyść majątkową z niezgodnego z prawem działania oskarżonego <span class="anon-block">C. G.</span>, który działał jako prokurent wspomnianej spółki, tak więc w jej imieniu i na jej rzecz.</p> <p>O kosztach sądowych związanych z apelacją obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia wobec uznania, że uiszczenie tych kosztów obok orzeczonej kary grzywny stanowiłoby dla niego nadmierną uciążliwość.</p> </div>