II OSK 1472/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia NSA Teresa Kobylecka Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. i A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 800/05 w sprawie ze skargi Z. i A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia funkcji gospodarczej obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 23 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 800/05 oddalił skargę Z. i A. małż. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] ([...]), którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nakazano ww. skarżącym: 1) przywrócenie funkcji gospodarczej obiektu, istniejącego na działce nr geod. [...] w C. K. oraz jego doprowadzenie do stanu przewidzianego w projekcie architektoniczno-budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji z dnia [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w S. o pozwoleniu na remont kapitalny stodoły istniejącej na działce nr geod. [...] w C. K.; 2) po wykonaniu ww. obowiązków, dostarczenie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. inwentaryzacji powykonawczej, odzwierciedlającej aktualny stan. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę na powyższą decyzję w uzasadnieniu wyroku między innymi wskazał na związanie w niniejszej sprawie organu i sądu (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powołanej jako p.p.s.a.) wcześniejszymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2002 r., SA/Bk 808/02 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 maja 2004 r., SA/Bk 1210/03. W powyższych wyrokach Sąd stwierdził, iż inwestorzy w wykonanych faktycznie robotach budowlanych dopuścili się licznych odstępstw w stosunku do zakresu pozwolenia na remont generalny z dnia [...] i wskazał w jakim kierunku organy powinny wyjaśnić sprawę oraz uzupełnić materiał dowodowy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego szczegółowo wyjaśnił okoliczności sprawy i ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, iż w wyniku przeprowadzonych robót budowlanych nie została zachowana dotychczasowa funkcja stodoły, bowiem istniejące obecnie pomieszczenia w większości mają funkcje mieszkalne. W tych okolicznościach legalizacja obiektu nie jest możliwa, gdyż na mieszkalne przeznaczenie obiektu budowlanego, stosownie do art. 14 ust. 11 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, była wymagana zgoda dyrektora [...] Parku Narodowego. W konsekwencji zaskarżoną decyzją słusznie uchylono decyzję organu I instancji, która zmierzała do legalizacji wykonanych robót budowlanych i nakazano na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, doprowadzenie obiektu do warunków określonych w decyzji z dnia [...]. Organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania, tak więc zarzut w tym zakresie jest bezzasadny, podobnie jak i zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji RP, bowiem zgodnie z art. 140 k.c. uprawnienia wynikające z prawa własności można realizować w granicach określonych przez ustawy. Z. i A. małż. W. reprezentowani przez pełnomocnika w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zarzucają naruszenie przepisów: a) art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przez niewłaściwe ich zastosowanie, b) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niezastosowanie, a tym samym błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi wadliwość decyzji polegająca na wydaniu przez organ administracji decyzji odnoszącej się do tego samego zakresu przedmiotowego i podmiotowego, c) art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w ten sposób, iż strona skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swych praw z uwagi na okoliczność, iż pełnomocnik organu adm. przedłożył na rozprawie dokumenty nieznane stronie skarżącej, do których nie miała możliwości się ustosunkować, w wyniku czego doszło do naruszenia zasady równego traktowania stron, a stwierdzone uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd orzekający w I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze przez stronę skarżącą, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o: uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosi o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, które by mogły spowodować uchylenie zaskarżonego wyroku. Wyrok ten również nie jest dotknięty nieważnością postępowania, której przesłanki określa § 2 art. 183 p.p.s.a W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., bowiem dokumenty przedstawione na rozprawie przez pełnomocnika organu dotyczyły wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu - stodoły jako obiektu mieszkalno-gospodarczego i były znane skarżącym. Nieuzasadniony jest też zarzut zamieszczony w pkt b) skargi kasacyjnej, bowiem wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] w sytuacji kiedy w obrocie prawnym jeszcze pozostaje decyzja z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, nie stwarza okoliczności opisanych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ww. decyzje tylko pozornie dotyczą tego samego przedmiotu, jednak zostały wydane w oparciu o różne podstawy prawne. W prawidłowo prowadzonym postępowaniu administracyjnym, decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, nie powinna być wydana przed ostatecznym (prawomocnym) zakończeniem postępowania opartego na przepisie art. 51 Prawa budowlanego. W zaistniałej sytuacji, decyzja z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego powinna być wzruszona na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Trudno się odnieść do zarzutu zamieszczonego w pkt a) skargi kasacyjnej, bowiem w jej uzasadnieniu pełnomocnik skarżących nie wyjaśnia na czym miałoby polegać niewłaściwe zastosowanie przepisów Prawa budowlanego tam wskazanych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnia dostatecznie jasno, iż w okolicznościach faktycznych tej sprawy, które są bezsporne, nie jest możliwa legalizacja wykonanych robót budowlanych, gdyż zostały one wykonane niezgodnie z pozwoleniem z dnia [...]. Wobec czego istnieje obowiązek, nałożony zaskarżoną decyzją, doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, co w tym przypadku oznacza przywrócenie funkcji obiektu, jakie miał mieć zgodnie z ww. decyzją o pozwoleniu na remont kapitalny. Zaskarżony wyrok a w szczególności jego uzasadnienie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie można podzielić poglądu, że Sąd I instancji "nie odniósł się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów". W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się jedynie do zarzutu naruszenia przepisów art. 7, 8 i 16 § 1 k.p.a., jednak te zarzuty zamieszczone w petitum skargi (pismo z 28 lipca 2005 r.) nie zostały również w żaden sposób uzasadnione przez wnoszących skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Samo zaś wskazanie w skardze przepisu, który zdaniem skarżących został naruszony zaskarżoną decyzją, nie daje Sądowi możliwości rozpatrzenia tego zarzutu, gdyż Sąd musiałby domyślać się na czym to naruszenie polega. Poza tym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co z jednej strony obliguje Sąd do szerszej kontroli (z urzędu) zaskarżonego aktu, niż to zakreślono w skardze, ale z drugiej strony, nie nakłada na Sąd obowiązku analizy przedstawionych zarzutów, jeżeli nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.