II SA/Łd 471/20

SENTENCJA Dnia 28 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B.B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi w sprawie ze skargi B. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu kontenerowego p o s t a n a w i a: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi. dc UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 471/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu kontenerowego. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 7 września 2020 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie odpisu skargi i uiszczenie wpisu od skargi zostały skarżącej doręczone w dniu 13 lipca 2020 r. W zakreślonym terminie, który upływał z dniem 20 lipca 2020 r., skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi i nie złożyła jej odpisu, co skutkowało odrzuceniem skargi. Pismem z dnia 8 października 2020 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi, przedkładając przy tym jeden odpis tej skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wezwanie do usunięcia braków skargi odebrano w W. w czasie, kiedy w miejscu stałego pobytu skarżącej (w Austrii) panowała pandemia. Skarżąca nie mogła przyjechać do kraju w czasie "lock down", ponieważ zalicza się do grupy zagrożonej zakażeniem z uwagi na swoje schorzenia. Ze względu na długą nieobecność w kraju i istotny termin sądowy w sądzie powszechnym w K. zmuszona była do przyjazdu do kraju 4 października 2020 r. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że nie było możliwym wysłanie odpisu skargi z W., ponieważ kopia skargi zaginęła w firmie sporządzającej odpisy i pakującej, na zlecenie strony, paczki ze wszystkimi 5 skargami w stosunku do tego samego "obiektu budowlanego". Tak więc jedynie sąd i organ posiadały faktyczną, właściwą treść skargi. Skarżąca wyjaśniła przy tym, że w dniu 7 października 2020 r. stawiła się w Łodzi na rozprawę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym i dzięki temu otrzymała kopię skargi, z której mogła sporządzić odpis w celu nadesłania w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. W trakcie sporządzania kopii powzięła wiedzę, iż prawdopodobnie firma A nie tyle zagubiła kopię skargi, co przez pomyłkę wysłała ją również ze skargą i jej odpisem. Z tego też powodu pracownicy tej firmy nie mogą odnaleźć tych kopii w W. pomimo usilnych starań. Skarżąca podkreśliła, że w okresie składania skargi był ciężki czas dla wszystkich z obowiązkiem noszenia masek, zachowania odstępu i ograniczonymi ilościami osób w zakładach, a więc trudno jest winić tę firmę za popełnienie błędu. Kopie miały pozostać w zakładzie w celu zeskanowania ich na potrzeby archiwizacji elektronicznej. Z tego powodu długo nie było wiadomo, iż one zaginęły, a prawdopodobnie zostały wysłane wraz ze skargą i odpisem do sądu. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia skarżącej na postanowienie z dnia 25 sierpnia 2020 r. o odrzuceniu skargi, sygn. akt II OZ 971/20, oddalił zażalenie jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a., a warunki określa szczegółowo art. 87 ustawy p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy, z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. m.in. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że dochowano terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz spełniono pozostałe warunki określone tym przepisem, tj. przedłożono wymagany odpis skargi i uprawdopodobniono brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., II CKN 8/98). Dokonując oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie Sąd uznał, że wskazane okoliczności uprawdopodobniają, że po stronie wnioskodawczyni brak jest winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uwzględnić należy podnoszoną we wniosku kwestię obostrzeń związanych z pandemią wirusa SARS-CoV-2 w Polsce oraz w całej Europie, w związku z którą wprowadzono szereg ograniczeń, które w znacznym stopniu utrudniały lub nawet uniemożliwiały dokonywanie czynności życia codziennego (w tym wizyty w urzędach lub sądach, podróże, odbiór korespondencji w placówkach pocztowych, utrudnienia w przejmowaniu obowiązków pracowniczych wynikające z nałożonej kwarantanny lub izolacji wymaganej reżimem sanitarnym). Z dniem 14 marca 2020 r. Minister Zdrowia wprowadził na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan zagrożenia epidemicznego, zaś z dniem 20 marca 2020r. stan epidemii - rozporządzenie Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.). W okolicznościach sprawy doręczenie przesyłki zawierającej wezwania do uzupełnienia braków skargi nastąpiło w okresie stanu epidemii ogłoszonego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Wystąpienie pandemii koronawirusa spowodowało szereg zmian i uciążliwości w funkcjonowaniu życia codziennego, które Sądowi są wiadome z urzędu. Uznać należy, że omyłki firmy wysyłkowej, której strona zleciła dokonanie przesyłek do sądu miały miejsce w wyjątkowo trudnym okresie, gdy bezpośrednia komunikacja była często niemożliwa. Zaistniałe okoliczności mają niewątpliwie wpływ na ocenę wniosku o przywrócenie terminu i wskazują, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z winy skarżącej. Zasadnym jest więc przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Na marginesie zauważyć należy jednak, że skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, nie uiściła również tego wpisu, brak zaś uiszczenia owego wpisu m.in. był przyczyną odrzucenia jej skargi w drodze wskazanego na wstępie postanowienia z dnia 25 sierpnia 2020 r. Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. dc