II OSK 3841/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy sekretarz sądowy Bernadetta Pręgowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2270/18 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 12 października 2018 r. nr EA-b-1478/1320/18 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2270/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 12 października 2018 r. nr EA-b-1478/1320/18 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. K.. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak jest faktycznych przesłanek dla stwierdzenia, iż skarżący w świetle prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, podczas gdy nie ma ono żadnego związku z użyciem broni czy też jakimkolwiek przejawem stworzenia zagrożenia dla siebie lub innych osób. II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia czynności w celu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa oraz poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony; 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów Państwa, spowodowane w tym przypadku brakiem dokładnego zbadania sprawy w celu zgodnej z prawem oceny stanu faktycznego; 3. Art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 77 K.p.a. poprzez brak podjęcia kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie na skutek czego niewłaściwie zostało przyjęte przez Sąd I instancji, iż organy obu instancji nie miały obowiązku zbadania występowania u osoby posiadającej pozwolenie na broń przesłanki stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego obok przesłanki skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo, a tym samym na pominięciu przez Sąd I instancji należytego badania stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do jej nienależytego wyjaśnienia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W piśmie z dnia 4 listopada 2019 r. skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Jednym z warunków koniecznych skuteczności zarzutów nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego jest powiązanie zarzutu z okolicznościami istotnymi z punktu widzenia prawa materialnego. W niniejszej sprawie należało najpierw ustalić, czy podniesione w zarzutach procesowych okoliczności są istotne z punktu widzenia przesłanek materialnoprawnych zawartych w hipotezie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast art. 15 ust. 1 pkt 2-6 lit. a stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Najpierw należy skonstatować, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku stwierdzenia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 1999 r. o broni i amunicji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 976/17). Według zaś brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, ustalenie, że dana osoba została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe jest równoważne stwierdzeniu, że osoba ta stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1375/16; powołany wyrok NSA z dnia 13 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 976/17). Odnosząc się do argumentacji, na której oparte są zarzuty materialne i procesowe skargi kasacyjnej, można przypomnieć, że w poprzednim stanie prawnym, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 miał następujące brzmienie: "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Aktualne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostało nadane przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, wprowadzono zasadę prawną, zgodnie z którą, "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.)". Nawet zatem w poprzednim, nie tak jednoznacznym brzmieniu przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń, a w konsekwencji także przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, polegającej na skazaniu za przestępstwo umyślne, fakt skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, według przywołanej uchwały, uprawniał organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Jest jednak oczywiste, że w niniejszej sprawie w grę wchodził stan prawny obowiązujący od daty wejścia w życie noweli art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Poprzedzające rozważania prowadzą do wniosku, pamiętając o niewątpliwym skazaniu skarżącego za przestępstwo umyślne, że bezzasadne są zarzuty niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nie podjęcia czynności w celu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów państwa, spowodowanego brakiem dokładnego zbadania sprawy w celu zgodnej z prawem oceny stanu faktycznego, zauważyć należy, że ewentualne uchybienia w zakresie postępowania wyjaśniającego nie oznaczają wyczerpania przesłanki ustrojowej ustanowionej w art. 8 K.p.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono od skarżącego na rzecz organu na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.