IV SA/Gl 853/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na czynność Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2013 r. w przedmiocie rejestru zabytków p o s t a n a w i a: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. Spółka Akcyjna A z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na czynność Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. polegającą na sporządzeniu karty ewidencyjnej zabytku, a tym samym włączeniu budynku przy ul. [...] w B. [...] do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Budynek ten jest własnością strony skarżącej. O dokonaniu wpisu strona skarżąca dowiedziała się 30 listopada 2017 r,. w dniu doręczenia jej pisma Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 28 listopada 2017 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 7 listopada 2018 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 16 listopada 2018 r. (k. 50 akt sądowych). Pomimo pouczenia o skutkach niedopełnienia tej czynności w terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że czynność organu administracji polegająca na włączeniu zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków nieruchomych stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, która z mocy art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nadto zaakcentować należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935, dalej "ustawa nowelizująca"). W art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a. w nowym brzmieniu stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Niewątpliwie zaskarżona czynność (wpisanie do wojewódzkiego rejestru zabytków) miała miejsce przed dniem 1 czerwca 2017 r. Zatem czynność taka podlega kognicji sądu administracyjnego pod warunkiem, że w terminie 14 dni strona skarżąca wezwie organ do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z treścią art. 52 § 3 P.p.s.a. (przed nowelizacją), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym strona skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Termin dla wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, wskazany w art. 52 § 3 P.p.s.a. rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia stronie skarżącej pisma Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 28 listopada 2017 r., czyli od dnia 30 listopada 2017 r. a kończył w dniu 14 grudnia 2017 r. W terminie tym strona skarżąca nie wystąpiła do organu z żadnym pismem, które można by zakwalifikować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji niewyczerpanie przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa – por. art. 52 § 3), skutkuje niedopuszczalnością skargi. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia