IV SA/Wa 2482/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Anita Wielopolska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę UZASADNIENIE Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z [...] lipca 2017 r. po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez M. F., pełnomocnika obywatelki C. R. L. – Z. L. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].03.2017 r. Nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowienie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. W dniu 15.02.2017 r. Z. L., wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na wykonywanie pracy. Wojewoda [...] pismem z dnia [...].02.2017 r. Nr [...] wezwał wnioskującą w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku tj.: • informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemkę (a gdy specyfika pracy nie pozwala na wskazanie głównego miejsca jej wykonywania ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania pracodawcy) o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, wydaną nie wcześniej niż 180 dni przed złożenie wniosku. Ponadto organ I instancji ww. piśmie pouczył cudzoziemkę, iż w przypadku spełnienia jednego z warunków określonych w art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1990), konieczne jest przedstawienie dokumentów potwierdzających spełnienie ww. warunków. • czytelnego podpisu pracodawcy lub osoby upoważnionej do reprezentowania pracodawcy (pełne imię i nazwisko) na stronie 4 załącznika nr 1 do wniosku o pobyt czasowy (zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2015 r. w sprawie w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy), zgodnie z pouczeniem: "w przypadku, gdy podpis składa osoba upoważniona, należy załączyć kopię prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa do reprezentowania pracodawcy wraz z okazaniem oryginału do wglądu ". Przedmiotowe wezwanie zostało osobiście odebrane przez cudzoziemkę w dniu 15.02.2017 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upływał w dniu 22.02.2016 r. Pismem z dnia 09.03.2017 r. Nr [...] Wojewoda [...] pozostawił wniosek o udzielenie Z. L. zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania, z uwagi na nieusunięcie braków formalnych wniosku w terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności, który bezskutecznie upłynął w dniu 22.02.2017 r. W piśmie poinformowano stronę, iż w przypadku, gdy podpis składa osoba upoważniona należy załączyć kopię prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa do reprezentowania pracodawcy wraz z okazaniem oryginału do wglądu. W dniu 24.03.2017 r. Z. L. wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W dniu [...].03.2017 r. Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie pani Z. L. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pełnomocnik strony złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie na ww. postanowienie, któremu zarzucił naruszenie art. 9 kpa w związku z art. 58 § 1 kpa, art. 7 i 8 kpa, art. 10 kpa w zw. z art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa praz art. 58 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył treść art. 58 kpa, art. 63 § 2 kpa, 64 § 2 kpa oraz art. 106 i 125 ustawy o cudzoziemcach dotyczących wymagań dla wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż Wojewoda [...], pismem z dnia 15.02.2017 r. prawidłowo wezwał Z. L., w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, do uzupełnienia ww. braków formalnych złożonego przez nią wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Z uwagi na fakt, iż cudzoziemka odebrała przedmiotowe wezwanie w tym samym dniu, 15.02.2017 r. (osobiście), upływ siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie braków formalnych - jak słusznie wskazał organ I instancji - nastąpił w dniu 22.02.2017 r. W treści wezwania zawarto szczegółowe pouczenie odnośnie sposobu obliczania terminów administracyjnych oraz skutków prawnych niedochowania terminu. Warto w tym miejscu podkreślić, iż punkt 4 pouczenia ww. wezwania szczegółowo opisał procedurę przywrócenia terminu wskazując: " (...) należy w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, wnieść, do organu administracji przed którym czynność miała być wykonana, prośbę o przywrócenie terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin ". W ww. piśmie wskazano jak poprawnie oblicza się terminy ustawowe. Ponadto w punkcie 3 pouczenia Wojewoda [...] poinformował, iż środa jest dniem w którym w [...] Urzędzie Wojewódzkim nie przyjmuje się interesantów, zaś w punkcie 2 wskazał alternatywne możliwości złożenia dokumentów z zachowaniem terminu jeżeli zostaną: • "wysłane w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za poświadczeniem przedłożenia, do organu administracji publicznej, • nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, • złożone w polskim urzędzie konsularnym, • złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, • złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, • złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego ". W dniu 23.02.2017 r. (data stempla) do akt sprawy załączono podpisany przez panią H. Y. - prokurenta L. W. Sp. z o.o., na stronie 4 załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Organ wskazał także , że w dniu 09.03.2016 r. akta sprawy uzupełniono o: • wydaną w dniu 07.03.2017 r. przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, w której stwierdzono, iż brak jest możliwości pozyskania pracowników dla L. W. Sp. z o.o., na stanowisko [...], w wymiarze czasu pracy: pełnego etatu, na podstawie umowy o pracę, za wynagrodzeniem w wysokości w [...] zł brutto; w okresie od dnia [...].05.2017 r. do dnia [...].05.2018 r.; • załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zgodnie z którym celem pobytu cudzoziemki jest wykonywanie pracy na rzecz "L. W." Sp. z o.o., ul. [...] lok. [...], [...], na stanowisku [...], na podstawie umowy o pracę, w wymiarze czasu pracy pełnego etatu, w okresie od dnia [...].05.2017 r. do dnia [...].05.2018 r., z wynagrodzeniem nie niższym niż [...] zł brutto, podpisany przez panią/pana H. Y.. Organ odwoławczy podkreślił, że przywrócenie terminu zgodnie z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących przesłanek: a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie organu więc strona występująca z wnioskiem o przywrócenie terminu powinna wykazać, że mimo całej staranności nie udało się Jej zachować terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Odnosząc się do stwierdzenia pełnomocnika strony, że ,,(...) dokument w postaci czytelnego podpisu pracodawcy udało się Wnioskodawczyni zdobyć i tym samym przesłać do organu w terminie (...)" organ zauważył, że brak ten nie został uzupełniony, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, w terminie tj. do dnia 22.02.2017 r., a więc w terminie wyznaczonym do dokonania tej czynności. Nastąpiło to w dniu 23.02.2017 r. (data stempla), poprzez dołączenie do akt sprawy podpisanego przez H. Y. - prokurenta L. W. Sp. z o.o., na stronie 4 załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Nawiązując, do braków formalnych ww. wniosku, tj. nieuzupełnienia ww. informacji starosty oraz nieuzupełnienia podpisu pracodawcy lub osoby upoważnionej do reprezentowania pracodawcy na stronie 4 załącznika nr 1 do przedmiotowego wniosku w wyznaczonym do tych czynności terminie, w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przedstawione przez pełnomocnika strony, pana M. F. wyjaśnienia odnośnie przyczyny uchybienia przez stronę terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy uprawdopodabniają, iż uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy cudzoziemki. W przypadku dokumentu, jakim jest informacja starosty, o której mowa w art. 125 ustawy o cudzoziemcach, należy wziąć bowiem pod uwagę fakt, iż pomimo tego, że obowiązek jego dołączenia został przez ustawodawcę nałożony na ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę cudzoziemca (w myśl art. 125 ust. 3 ww. ustawy przedmiotowy dokument " (...) cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy"), to jednak jego wydanie przez właściwy powiatowy urząd pracy następuje na wniosek podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy, a tym samym pozyskanie tego dokumentu jest bezpośrednio uzależnione nie od działań cudzoziemca, lecz od działań podejmowanych przez jego pracodawcę. Podobna sytuacja ma miejsce, w przypadku przedstawienia podpisanego załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Mając na uwadze brzmienie art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie którym: "cudzoziemiec (...) dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający (...)", organ stwierdził, że ustawodawca nakłada obowiązek dostarczenia przez cudzoziemca wypełnionego przez podmiot powierzający wykonywanie mu pracy ww. załącznika. Jednakże biorąc pod uwagę okoliczność, iż ww. dokument powinien być podpisany przez osobę umocowaną do reprezentowania pracodawcy cudzoziemca organ odwoławczy uznał, że dostarczenie ww. dokumentu przez cudzoziemca uzależnione jest również w tym wypadku, od działań jego pracodawcy. Wobec powyższego, organ odwoławczy ocenił, iż wnioskująca o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemka nie może ponosić winy za skutki działania jej pracodawcy, który spowodował brak możliwości dostarczenia przez Z. L. przedmiotowych dokumentów z zachowaniem terminu do uzupełnienia braków formalnych, który - stosownie do art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - upłynął w dniu 22.02.2017 r. W ocenie organu choć strona co prawda uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku w postaci dostarczenia informacji starosty, to jednak nie zachowała 7-dniowego terminu, na wniesienie prośby o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braków. Jak wynika z wyjaśnień przedstawionych przez pełnomocnika strony w treści zażalenia - cudzoziemka weszła w posiadanie omawianej informacji starosty w dniu 07.03.2017 r. Z kolei podpisany przez H. Y. - prokurenta L. W. Sp. z o.o., na stronie 4 załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został załączony do akt sprawy w dniu 23.02.2017 r. (data stempla). Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, organ uznał, iż cudzoziemka występując w dniu 24.03.2017 r., z prośbą o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, uchybiła 7-dniowemu terminowi do złożenia powyższej prośby, o którym mowa w art. 58 § 2 Kpa. Z uwagi na powyższe ustalenia organ stwierdził brak prawnych możliwości przywrócenia terminu do braków formalnych wniosku o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w oparciu o postanowienia art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik cudzoziemki zarzucając postanowieniu: - błędną wykładnię i naruszenie art. 9 kpa w związku z art. 58 § 1 kpa poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że pouczenie wnioskodawczyni o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, które nie zawiera jakichkolwiek informacji co do tego w jaki sposób Organ przyjmuje definicję "winy" jak również sprecyzowania od kiedy należy liczyć termin 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, którą Organ przedstawia dopiero w postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia; - naruszenie art. 7 i 8 kpa., poprzez brak podjęcia przez Organ próby weryfikacji okoliczności przedstawionych przez Wnioskodawczynię we wniosku o przywrócenie terminu i tym samym wybiórczą ocenę stanu faktycznego, pod z góry przyjętą przez Organ tezę, z pominięciem szeroko opisanych przez wnioskodawczynię okoliczności; - naruszenie art. 78 § 1 kpa., poprzez nieprzeprowadzenie wnoszonych przez skarżącą dowodów w szczególności dowodów z przesłuchania świadków co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; i wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Z. L. - obywatelka C. R. L., w dniu [...] lutego 2017 r., wystąpiła z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w związku z wykonywaniem pracy. Wojewoda [...] zobowiązał wnioskodawczynię pismem z [...] lutego 2017 r., do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni poprzez: - dołączenie informacji starosty o braku zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi, - czytelny podpis pracodawcy na str. 4 załącznika nr. 1 do wniosku na pobyt czasowy. Zobowiązanie zostało przekazane Z. L. w dniu złożenia wniosku tj. 15 lutego 2017 r. Skarżąca w dniu 24 marca 2017 r., złożyła do organu I instancji wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych z uwagi na fakt, niemożności wypełnienia zobowiązania we wskazanym przez organ terminie. Pomimo dochowania przez wnioskodawczynię obowiązku złożenia wniosku o przywrócenie terminu, organ I instancji odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na pobyt czasowy wnioskodawczym. Organ I instancji dopiero w wydanym postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku przedstawił wnioskodawczyni swoją wersję rozumienia pojęcia winy, która nigdy wcześniej nie została wnioskodawczyni przedstawiona, jak również datę od której należy liczyć termin 7 dni do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Wnioskodawczyni nie tylko nie jest prawnikiem, ale nie zna nawet języka polskiego i przy realizowaniu ciążących na niej formalności posługuje się osobami trzecimi, które pomagają jej zrozumieć treść dokumentów w jej sprawie. Osoby te również nie są prawnikami i tłumacząc pouczenia znajdujące się na dokumentach, poinformowały wnioskodawczynię wyłącznie o tym, że wniosek o przywrócenie terminu może wnioskodawczyni złożyć, jeżeli nie jest w stanie dochować wyznaczonego jej terminu bez swojej winy. Tym samym dopiero w postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu podano wnioskodawczyni kryteria jakimi kieruje się organ rozstrzygając wniosek o przywrócenie terminu. Kluczowym argumentem dla którego organ II instancji nie podzielił argumentów uzasadniających uchylenie postanowienia organu I instancji była okoliczność spóźnionego wniosku o przywrócenie terminu, który to wniosek został złożony przez Skarżącą dopiero 24 marca 2017 r., podczas gdy braki zostały przez wnioskodawczynię uzupełnione wcześniej. Skarżąca zwraca uwagę, że wniosek złożyła w odpowiedzi na pismo z organu prowadzącego sprawę w I instancji, odebrane w dniu 21 marca 2017 r. W piśmie tym wskazano wnioskodawczyni, że termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął w dniu 22 lutego 2017 r. Wnioskodawczyni więc w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma złożyła wniosek o przywrócenie terminu - nazywając go "prośbą". Wnioskodawczyni zareagowała więc w wyznaczonym jej terminie 7 dni na pismo otrzymane 21 marca uznając, że termin ten upływa dopiero w dniu 28 marca 2017 r. Stąd właśnie skarżąca wnosiła o przesłuchanie świadków, celem dokładnego wyjaśnienia swoich działań, w oparciu o pouczenia udzielane jej w obcym języku, którego nie zna i które były jej tłumaczone przez nieprofesjonalistów. Skarżąca nie została pouczona w żaden sposób o sposobie liczenia terminu 7 dniowego i złożyła stosowne pismo zgodnie ze swoim - nieprawniczym, zrozumieniem udzielonego jej pouczenia. Okoliczność tą między innymi mieli potwierdzić zawnioskowani świadkowie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1, 2 i 3 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy; prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin; przywrócenie terminu do złożenia prośby jest niedopuszczalne. Podstawą do przywrócenia terminu jest więc spełnienie przez wnoszącego prośbę o przywrócenie terminu wszystkich warunków tj. złożenie takiej prośby w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełnienie czynności, dla której określony był termin, a w końcu uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy wnoszącego prośbę. Przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu jest niewątpliwie pierwotna w stosunku do pozostałych warunków uwzględnienia wniosku. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, gdyż termin siedmiodniowy jest terminem, który nie podlega przywróceniu (art. 58 § 3 k.p.a.). Oznacza to, że niespełnienie tego warunku, uniemożliwia przywrócenie terminu, nawet gdy spełnione są pozostałe, spośród trzech wyżej wymienionych warunków. Z art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania wiadomości o tym. Z okoliczności kontrolowanej sprawy wynika, że skarżąca w piśmie zawierającym wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku została pouczona przez organ o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, w sytuacji gdyby nie było możliwe ich terminowe uzupełnienie. W pouczeniu tym szczegółowo opisano procedurę przywrócenia terminu, a więc wyjaśniono, że wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z prośbą należy dopełnić czynności dla której został określony termin. W piśmie wskazano także jak prawidłowo oblicza się terminy ustawowe, a także poinformowano o alternatywnych możliwościach uzupełnienia braków wobec osobistego złożenia dokumentów. Wynika z niego także, że zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt1 lit. c ustawy o cudzoziemcach wraz z pismem i pouczeniem w języku polskim zostało doręczone cudzoziemce pouczenie o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących prawach i ciążących obowiązkach w języku dla niej zrozumiałym (k. 29 – 31 akt admin.). Skarżąca uzupełniła częściowo braki formalne w dniu 23 lutego 2016 r. składając podpisany przez prokurenta spółki załącznik do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, pozostały brak uzupełniła dopiero w dniu 9 marca 2016 r. składając wydaną w dniu 7 marca 2016 r. przez właściwego starostę informację. Złożenie tego ostatniego dokumentu nastąpiło więc w dniu, w którym organ pozostawił wniosek bez rozpoznania ze względu na nieuzupełnienie jego braków. Wobec prawidłowego doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków wniosku oraz także prawidłowego i wyczerpującego pouczenia o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie może być wątpliwości, ze skarżąca miała świadomość, że nie uzupełniła braków wniosku w zakreślonym przez organ terminie. Mimo więc, że uzupełniła braki wniosku po upływie terminu, który upływał 22 lutego 2016 r. wniosek o przywrócenie terminu złożyła dopiero w dniu 24 marca 2017 r. Należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków wniosku nastąpiło bez jej winy, gdyż do pozyskania żądanych dokumentów konieczne było działanie jej pracodawcy, a nie jej samej (zarówno w przypadku podpisanego przez pracodawcę załącznika nr 1 do wniosku, jak też informacji wydawanej przez starostę na wniosek podmiotu powierzającego cudzoziemcowi pracę). Należycie jednak ocenił organ odwoławczy, że skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu przekroczyła wynikający z ustawy termin siedmiu dni, licząc od dnia ustania przeszkody do jego złożenia. Nie ma bowiem wątpliwości, że pracodawca cudzoziemki pozyskał informację wydawaną przez właściwego starostę 7 marca 2017 r., zaś skarżąca dostarczyła przedmiotowy dokument do organu w dniu 9 marca 2017 r. co oznacza, przyjmując najkorzystniejszą dla skarżącej interpretację, że najpóźniej w tym właśnie dniu ustała przeszkoda do uzupełnienia przez nią ostatniego braku wniosku. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skarżąca powinna była złożyć w terminie 7 dni od tej daty. Organ prawidłowo także ocenił, że nieudolnie zredagowane pismo nadane w urzędzie pocztowym w dniu 23 lutego 2016 r. do którego skarżąca dołączyła żądany przez organ załącznik, stanowiło wyłącznie pismo przewodnie informujące o składanym w urzędzie dokumencie z podpisem pracodawcy. Treść tego pisma i przede wszystkim dołączony do niego załącznik wskazują wyłącznie na zamiar częściowego uzupełnienia braków wniosku, nie zaś na zamiar złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia tych braków. Nie może być wątpliwości, że zamiar złożenia takiego wniosku powinien wynikać z treści pisma. Pismo nie mogło stanowić również wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia ostatnie z braków, bo skarżąca jeszcze tego braku uzupełnić nie mogła. W świetle powyższego, wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony, gdyż strona nie spełniła podstawowej przesłanki wynikającej z art. 58 kpa, bowiem przekroczyła siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W tej sytuacji organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż utrzymać w mocy postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, mimo odmiennej oceny przesłanek odmowy. Niesłuszne są zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia art. 9 kpa w zw. z art. 58 kpa, jak też naruszenia art. 7, 8 i 78 § 1 kpa. Organ odwoławczy dokonał rzetelnej oceny wskazywanych przez skarżącą okoliczności i nie ma wątpliwości, że uwzględnił te okoliczności jako wskazujące na brak zawinienia po stronie skarżącej w niezachowaniu terminu do uzupełnienia braków wniosku. Dlatego nie było konieczności przeprowadzania dowodu z zeznań świadków. Twierdzenie zaś, że skarżąca nie została pouczona o sposobie liczenia 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, gdyż przeczy temu pouczenie zawarte w treści wezwania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji