II SA/Kr 1223/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. UZASADNIENIE Sygn. akt II SA/Kr [...] Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. postanowieniem z 11 maja 2017 roku znak [...] nałożył na zobowiązanego J. W. 1/ grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki konstrukcji żelbetowej (słupy i żebra żelbetowe) usytuowanej na działkach nr [...] i [...] obręb [...] w M. oraz doprowadzenie terenu do stanu pierwotnego do dnia 29 maja 1998 r., który to obowiązek wynika z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...], a określony został w tytule wykonawczym stosowanym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym [...] z dnia 15 stycznia 2014r., znak: [...]; 2/ ustalił opłatę za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości [...] zł, tj. 10% kwoty nałożonej grzywny, nie więcej jednak niż [...] zł; 3/ wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 15 stycznia 2014 r., znak: [...] do dnia 31 lipca 2017r. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 64a, art. 121 § 4 i 5 oraz art. 122 § 1 i 2 w zw. z art. 119 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "P.b.". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...] nakazano J. W. wykonanie rozbiórki konstrukcji żelbetowej (słupy i żebra żelbetowe) usytuowanej na działkach nr [...] i [...] obręb [...] w M. oraz doprowadzenie terenu do stanu pierwotnego do dnia 29 maja 1998 r. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w K. (sygn. akt II SA/Kr [...]) oddalił skargę J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 08 kwietnia 1998 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w M.. W związku z powyższymi orzeczeniami na przestrzeni lat 1998 - 2000 Urząd Rejonowy w M., a następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. prowadzili postępowanie egzekucyjne znak: [...] zakończone postanowieniem z dnia 26 października 2000 r., którym umorzono postępowanie w związku z postanowieniem MWINB w K. z dnia 06 października 2000 r., znak:[...] w związku z określeniem egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej. W toku kontroli z dnia 17 października 2013 r. przeprowadzonej na działkach nr [...] i [...] stwierdzono, iż nie dokonano rozbiórki konstrukcji żelbetowej, wobec czego skierowano do zobowiązanego z dniem 04 listopada 2013 r. upomnienie i kolejno w dniu 15 stycznia 2014 r. odpis tytułu wykonawczego w związku z niewykonaniem przez zobowiązanego orzeczonego obowiązku. W toku powyższych czynności egzekucyjnych zobowiązany wniósł (pismem z dnia 06 listopada 2013 r.) o uchylenie w trybie art. 154 K.p.a. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego, który to wniosek był kolejno rozpatrywany przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.: decyzja z dnia 31.07.2014 r., nr [...]; Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.: decyzja z dnia 25.09.2014 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: wyrok z dnia 04.08.2015 r., sygn. akt VII SA/Wa [...], którym ostatecznie odmówiono uwzględnienia wniosku zobowiązanego. Jednocześnie w oparciu o wnioski zobowiązanego z dnia 21 stycznia 2014 r. oraz 27 lutego 2014 r. - postanowieniem z dnia 14 października 2016 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. utrzymał w mocy postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 06 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego - postępowanie to zakończyło postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa [...], którym odrzucono skargę zobowiązanego; - postanowieniem nr [...] z dnia 15 czerwca 2016 r. znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie tut. organu z dnia 23 lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego - postępowanie to zakończył wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr [...], którym oddalono skargę zobowiązanego. W międzyczasie przeprowadzono na działkach nr 954 i [...] położonych w M. obr. 2 kontrolę, w toku innego postępowania, w trakcie której stwierdzono, iż obiekt będący przedmiotem postępowania egzekucyjnego znak: [...] jest nadal posadowiony na terenie działki. Pomimo powyższych działań organu egzekucyjnego zobowiązany J. W. do dnia wydania niniejszego postanowienia nie podjął żadnych czynności celem wykonania nałożonego obowiązku, w związku z powyższym po stronie organu egzekucyjnego powstał obowiązek zastosowania środków egzekucyjnych zmierzających do wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Dalej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przywołał treść art. 7 § 2, art. 119 § 1, art. 119 § 2, art. 122 § 2 pkt 2, art. 121 § 2, § 5, art. 125 i 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej u.p.e.a.. Zdaniem organu w przedmiotowym stanie faktycznym grzywna celem przymuszenia jest najwłaściwszym środkiem egzekucyjnym prowadzącym do wykonania decyzji z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...], gdyż pozwala zobowiązanemu zdecydować samodzielnie o sposobie wykonania rozbiórki, wybrania wykonawcy bez kosztów związanych z procedurą przetargową związaną z wyłonieniem wykonawcy w procedurze wykonania zastępczego, a także prowadzić prace rozbiórkowe w terminach dogodnych dla zobowiązanego, pod własnym nadzorem. Organ wskazał, że grzywna w celu przymuszenia jest co do zasady łagodniejszym środkiem egzekucyjnym (nie jest karą, lecz formą nacisku mającego na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania) od wykonania zastępczego, o czym świadczy chociażby przepis art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., z którego wynika, że środkiem egzekucyjnym stosowanym w egzekucji obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego jest w pierwszym rzędzie grzywna w celu przymuszenia, a dopiero w przypadku nieskuteczności przedmiotowego środka organ egzekucyjny powinien zastosować wykonanie zastępcze. Taka kolejność stosowania środków egzekucyjnych w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK [...], Lex nr 1138139). Dodał, że nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu, a na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek grzywna uiszczona lub ściągnięta może być w całości lub w części zwrócona, co również świadczy o jej łagodniejszym charakterze od wykonania zastępczego. W przypadku wykonania zastępczego koszty, które obciążają zobowiązanego, nie podlegają zwrotowi. W postanowieniu wskazano także, iż wysokość grzywny mieści się w granicach zakreślonych przez art. 121 § 2 u.p.e.a. i została ustalona w oparciu o analizę stanu faktycznego, wagę niewykonanych przez zobowiązanego obowiązków o charakterze administracyjno-prawnym oraz cele grzywny, zmierzające do efektywności egzekucji. Kierując się zatem zasadami racjonalnego działania i niezbędności zastosowanego środka, w ocenie organu orzeczona kwota grzywny celem przymuszenia odpowiada celom jakie zostały przed nią postawione, a więc winna prowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego, a jej uciążliwość mieści się w ramach dopuszczalnego uznania administracyjnego i nie stanowi dla zobowiązanego uciążliwości, wykraczającej w sposób nieuzasadniony, poza tryb postępowania egzekucyjnego w administracji. Na postanowienie organu I instancji zażalenie złożył zobowiązany J. W.. Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z 3 sierpnia 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "K.p.a.", w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...], nakazano J. W. dokonać rozbiórki konstrukcji żelbetowej (słupy i żebra żelbetowe) usytuowanej na działkach nr [...] i [...] obręb [...] w M. oraz doprowadzić teren do stanu pierwotnego. Po rozpatrzeniu skargi J. W. na w/w decyzję Wojewody [...] Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w K., wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA/Kr [...], orzekł o oddaleniu skargi. Wobec ustalenia w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 17 października 2013 r., że obowiązek wynikający z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...] nie został wykonany, PINB upomnieniem z dnia 4 listopada 2013 r. znak: [...] wezwał J. W. do wykonania tego obowiązku. Jednocześnie w upomnieniu tym PINB zastrzegł, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym w upomnieniu terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu 15 stycznia 2014 r. PINB, działając jako wierzyciel i jednocześnie organ egzekucyjny, wystawił tytuł wykonawczy nr [...], wszczynając tym samym wobec J. W. postępowanie egzekucyjne w sprawie doprowadzenia do wykonania obowiązku rozbiórki nałożonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...] Podaniem z dnia 21 stycznia 2014 r., doprecyzowanym pismem z dnia 2 marca 2016 r. zobowiązany J. W. wniósł o wstrzymanie w/w postępowania egzekucyjnego, w trybie art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z w/w wystąpieniem Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej MWINB), postanowieniem nr [...] z dnia 6 lipca 2016 r. znak: [...] orzekł o braku podstaw do wstrzymania prowadzonego wobec J. W. postępowania egzekucyjnego znak: [...] W/w postanowienie MWINB zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej GINB) z dnia 14 października 2016 r. znak: [...] Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o odrzuceniu skargi J. W. na w/w postanowienie GINB. W wyniku przeprowadzonej w dniu 21 grudnia 2016 r. kontroli w terenie ustalono, że obiekt objęty obowiązkiem rozbiórki nadal istnieje na terenie działek nr [...] i [...] obręb [...] w M.. Postanowieniem nr [...] z dnia 11 maja 2017 r. znak: [...], PINB nałożył na zobowiązanego J. W. grzywnę w kwocie [...]zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki objętego tytułem wykonawczym z dnia 15 stycznia 2014 r. nr [...] Na w/w postanowienie PINB zostało wniesione zażalenie zobowiązanego, które, zdaniem organu odwoławczego, nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie PINB nr [...] z dnia 11 maja 2017 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wydane zostało prawidłowo. MWINB podniósł, iż istotą grzywny w celu przymuszenia jest dolegliwość finansowa, która służy temu, aby skłonić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Dlatego grzywna może być nakładana tylko w sytuacji, gdy zobowiązany nie wykonał obowiązku w całości lub w części. Egzekucja w przedmiotowej sprawie dotyczy spełnienia przez zobowiązanego niepieniężnego obowiązku wynikającego z przepisów ustawy Prawo budowlane, a ściślej obowiązku dokonania rozbiórki konstrukcji żelbetowej (słupy i żebra żelbetowe) usytuowanej na działkach nr [...] i [...] obręb [...] w M. oraz doprowadzenia terenu do stanu poprzedniego. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym również argumenty podniesione w zażaleniu J. W. wskazują, że zobowiązany, pomimo doręczenia mu upomnienia z dnia 4 listopada 2013 r. znak: [...] oraz odpisu tytułu wykonawczego z dnia 15 stycznia 2014 r. nr [...], nie przystąpił do wykonania w/w obowiązku. Biorąc powyższe pod uwagę, zastosowanie w niniejszej sprawie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia było, w ocenie MWINB, uzasadnione. Zgodnie z art. 121 § 2 i 4 upea, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa (poza przypadkiem utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia) i nie może przekraczać kwoty [...]zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty [...]zł z zastrzeżeniem, iż w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i [...] ceny 1 m 2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (art. 121 § 5 upea). Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, iż PINB prawidłowo powołał w podstawie prawnej skarżonego postanowienia art. 121 § 2 upea, gdyż przedmiotem egzekwowanego obowiązku rozbiórki w przedmiotowej sprawie nie jest budynek lub jego część, ale konstrukcja żelbetowa (słupy i żebra żelbetowe). Najwyższą kwotą grzywny, jaka mogła zostać orzeczona w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym, w którym zobowiązanym jest osoba fizyczna, jest kwota [...]zł. Organ stwierdził, że grzywna nałożona na zobowiązanego w skarżonym postanowieniu mieści się w tym ustawowym zakresie, tzn. organ egzekucyjny, określając wysokość grzywny na kwotę [...]zł, nie wykroczył poza ustaloną przez ustawodawcę maksymalną wysokość grzywny dla zobowiązanego będącego osobą fizyczną. W kwestii wysokości grzywny w celu przymuszenia, ustawodawca - wprowadzając w art. 121 § 2 upea tylko górne granice kwot tych grzywien - pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 upea) i niezbędności (art. 7 § 3 upea). Z w/w zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. W postępowaniu egzekucyjnym jedynym kryterium, jakim kieruje się organ egzekucyjny ustalając taką a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia odnośnie wysokości grzywny w celu przymuszenia, jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadniając zatem wysokość nałożonej grzywny organ egzekucyjny może odwołać się jedynie do zasad celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2010 r., sygn. akt: II OSK [...], Lex nr 602159). Grzywna w celu przymuszenia ma doprowadzić do wykonania przez zobowiązanego egzekwowanego obowiązku, skutecznie przymusić go do tego tak, aby zamiast jej zapłaty zobowiązany obowiązek wykonał. Nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK [...], Lex nr 602159; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt: OSK [...], Lex nr 164945). Na wysokość nałożonej w niniejszej sprawie grzywny w celu przymuszenia wpływ ma również fakt, iż grzywna ta może być nałożona na zobowiązanego tylko raz (art. 121 § 4). Szczególnie więc w takiej sytuacji wysokość grzywny powinna realnie wpływać na wykonanie egzekwowanego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt: II OSK [...], opubl. w LEX nr 1613397; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt: II OSK [...], Lex nr 355305). Nie bez znaczenia dla wysokości nałożonej grzywny pozostaje postawa zobowiązanego wobec egzekwowanego obowiązku. Organ wskazał, że decyzja ostateczna wydana została w tej sprawie w dniu 8 kwietnia 1998 r. (decyzja Wojewody [...] znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...]). Tak więc zobowiązany przez okres około 19 lat konsekwentnie uchyla się od wykonania wynikającego z tej decyzji obowiązku. Okoliczność wieloletniego uchylania się przez J. W. od wykonania ciążącego na nim obowiązku ma znaczenie przy ustalaniu wysokości grzywny w tym sensie, że nie pozwala na ustalenie grzywny w zbyt niskiej wysokości. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nałożenie skarżonym postanowieniem grzywny w wysokości [...] zł jest zasadne. Mając na uwadze zasady celowości i skuteczności działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w celu doprowadzenia do wykonania egzekwowanego obowiązku, MWINB uznał grzywnę nałożoną skarżonym postanowieniem we wskazanej powyżej wysokości za niezbędny, a zarazem wystarczający środek przymuszający zobowiązanego do wykonania nałożonego na niego obowiązku. Przymuszający charakter grzywny w celu przymuszenia decyduje o tym, że zobowiązany może się uwolnić od płacenia grzywny poprzez wykonanie obowiązku. Zgodnie bowiem z art. 125 upea w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Natomiast w myśl przepisu art. 126 upea na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Skarżone postanowienie zawiera wymagane w art. 122 § 2 pkt 1 i 2 upea wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. MWINB wskazał, że poruszona w zażaleniu kwestia niewykonalności egzekwowanego obowiązku nie może być badana w ramach niniejszego postępowania zażaleniowego, wykracza bowiem poza przedmiot tego postępowania, którym jest wyłącznie prawidłowość postanowienia PINB nr [...] z dnia 11 maja 2017 r. o zastosowaniu wobec zobowiązanego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym może być badana w trybie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, opartym o przepisy art. 33 § 1 pkt 5 upea, w związku z art. 34 § 4 upea. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogły być zgłoszone w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (poza zarzutem niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zarzutem zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, które zobowiązany zgłosić mógł w terminie 7 dni od dnia powiadomienia go o zastosowaniu środka egzekucyjnego). W przedmiotowej sprawie zobowiązany nie skorzystał z uprawnienia do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy wskazał dalej, że w zażaleniu J. W. podniósł m.in. że zaskarżone postanowienie narusza art. 7 i 77 K.p.a. poprzez całkowite zaniechanie dokonania ustaleń, czy J. W. w obecnym stanie zdrowia jest w stanie samodzielnie wykonać rozbiórkę obiektu. Odnosząc się do w/w uwagi, MWINB nadmienił, że przyjęte przez skarżącego założenie, że musi samodzielnie wykonać ciążący na nim obowiązek jest błędne. Wyjaśniono, że obowiązek rozbiórki wynikający z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...], nie ma charakteru osobistego. Jeżeli zatem stan zdrowia zobowiązanego uniemożliwia mu osobiste wykonanie tego obowiązku, zobowiązany może zlecić wykonanie prac rozbiórkowych osobie trzeciej (por. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Bk [...], opubl. w LEX nr 543591). Odnosząc się do poruszonej w zażaleniu kwestii trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej zobowiązanego, organ stwierdził, że kwestia ta, choć budzi zrozumienie organu, nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia i tym samym nie stanowi podstawy do jego kwestionowania. Zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, że egzekwowany obowiązek rozbiórki konstrukcji żelbetowej usytuowanej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...] M. wynika z ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...] Dopóki w/w obowiązek nie zostanie przez zobowiązanego wykonany, PINB zobligowany jest prowadzić postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny uprawniony jest zaś do stosowania środków egzekucyjnych, w tym grzywny w celu przymuszenia. Podkreślono, że celem zastosowania wobec zobowiązanego środka egzekucyjnego w postaci grzywny nie jest uzyskanie kwoty, na którą ta grzywna opiewa. Celem nałożenia grzywny na zobowiązanego jest przymuszenie go do wykonania obowiązku, dlatego dobrowolne wykonanie obowiązku rozbiórki powoduje, że grzywna w celu przymuszenia staje się bezprzedmiotowa i nie podlega ściągnięciu. Dlatego też trudna sytuacja materialna zobowiązanego nie ma wpływu na prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego. Innymi słowy nałożona na zobowiązanego grzywna w celu przymuszenia może nigdy nie zostać ściągnięta w drodze egzekucji obowiązków pieniężnych, albowiem można skutecznie uwolnić się od uiszczenia grzywny przed jej ściągnięciem poprzez dobrowolne wykonanie nałożonego obowiązku. Zatem w przedmiotowej sprawie J. W. może uwolnić się od płacenia grzywny (jeżeli ta nie została jeszcze ściągnięta) poprzez dobrowolne wykonanie obowiązku rozbiórki. Organ wskazał, że pozostałe poruszone w zażaleniu argumenty, którymi kwestionuje zaskarżone postanowienie, tj.: brak ustalenia jaki jest stan pierwotny, do którego ma być teren doprowadzony, brak poczynienia ustaleń czy rozbiórka obiektu nie spowoduje oberwania części działki nr [...] oraz brak poczynienia ustaleń, iż część obiektu stanowi umocnienie koryta potoku San i czy rozbiórka nie doprowadzi do zalania sąsiednich nieruchomości wobec możliwości obsunięcia brzegu nieruchomości tj. działki nr [...] i zatamowania koryta rzeki - zmierzają w istocie do kwestionowania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...] Organy działające już na etapie wykonania decyzji, w zakresie wyznaczonym przepisami upea, nie mogą oceniać zasadności czy prawidłowości decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. Zgodnie bowiem z zasadami przyjętymi w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwestie dotyczące zasadności egzekwowanego obowiązku nie mogą stanowić przedmiotu toczącego się postępowania egzekucyjnego. Z art. 29 § 1 zdanie drugie upea wynika wprost, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2013 r. (sygn. akt II OSK [...], Lex nr 1356323) stwierdził: "Zasadą jest, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Organ podzielił stanowisko, że weryfikacja ostatecznej decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek, nie jest możliwa w postępowaniu egzekucyjnym, ale ewentualnie w drodze nadzwyczajnych postępowań administracyjnych. Organ nadmienił, że decyzja Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., którą nałożono egzekwowany obowiązek rozbiórki była poddana ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w K., który wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA/Kr [...], orzekł o oddaleniu skargi J. W. na w/w decyzję Wojewody [...]. Organ podał, że z urzędu jest mu wiadome o podjętej przez zobowiązanego próbie wyeliminowania, w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji, którą nałożono egzekwowany obowiązek. Po rozpatrzeniu wniosku J. W. z dnia 6 listopada 2013 r., decyzją z dnia 31 lipca 2014 r. znak: [...], MWINB orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego, którą nałożono egzekwowany wobec J. W. obowiązek rozbiórki. W/w decyzja MWINB została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej GINB) z dnia 25 września 2014 r. znak: [...] W/w decyzja GINB poddana została, w związku ze skargą J. W., kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa [...] skargę tę oddalił. Organ nadmienił, że przywołane wyżej argumenty, którymi zobowiązany kwestionuje decyzje, z których wynika egzekwowany obowiązek, były również brane pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny - Oddział Zamiejscowy w K., który wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA/kr [...] oddalił skargę zobowiązanego na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...] Dopóki decyzje, z których wynika egzekwowany obowiązek (decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...]), pozostają w obrocie prawnym, PINB zobligowany jest do podejmowania przewidzianych przepisami upea działań, celem doprowadzenia do wykonania tego obowiązku. Bez wpływu na w/w stan rzeczy pozostaje subiektywne przekonanie zobowiązanego o negatywnych konsekwencjach wykonania rozbiórki budowli zlokalizowanej na działach ewidencyjnych nr [...] i i [...] obręb [...] w M.. J. W. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, a z ostrożności procesowej wniósł o złagodzenie wymierzonej kary grzywny do kwoty [...]zł. W uzasadnieniu zarzutów skargi podniósł, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r. nakazano skarżącemu rozbiórkę konstrukcji żelbetowej na działkach [...] i [...], którą wykonał w celu ochrony brzegu jego działki przed niszczącym działaniem potoku San, który w chwili wezbrania wód podmywa działkę skarżącego, zmniejszając ją i zagrażając zawaleniem jego domu. Zagrożenie tej działki jest tym większe, że na będącej własnością Urzędu Miasta i Gminy M. działce nr [...], sąsiadującej z działką skarżącego, W. P. wybudował bez żadnego zezwolenia budowle w postaci muru oporowego w celu skierowania nurtu potoku [...] na posesję skarżącego, co powoduje podmycie brzegów działki skarżącego, a w konsekwencji narażenie domu na zawalenie. Skarżący podał, że prowadzone jest postępowanie w sprawie wydania nakazu rozbiórki ww. obiektu wybudowanego przez W. P., ale - z uwagi na niemożność ustalenia stron - ostało ono zawieszone. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r., [...] Starosta [...] zawiesił postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki muru oporowego postawionego przez W. P. w korycie potoku San, gdyż nie można ustalić, kto jest właścicielem działki, na której postawione są przedmiotowe budowle w tym konstrukcja żelbetonowa i kto nią zarządza. Skarżący podał, że zwracał się do PINB z prośbą o odroczenie nakazu rozbiórki do czasu ustalenia podmiotu, który mógłby złożyć wniosek o wstrzymanie postępowanie egzekucyjnego, lecz mimo tego postępowanie nie zostało wstrzymane czy odroczone, a nałożono na skarżącego karę grzywny i to w prawie najwyższej z możliwych kwot. Skarżący wskazał, że karę tą nałożono pomimo wykonania ciążącego na nim obowiązku i rozebrania w okresie marca - kwietnia 2017 r. konstrukcji żelbetowej na działkach [...] i [...], po uzyskaniu wyroku WSA w Krakowie. Skarżący podał, że wprawdzie po rozebraniu tej konstrukcji nie powiadomił o tym niezwłocznie PINB w M., jednak PINB przed wydaniem decyzji z dnia 11 maja 2017 r. powinien upewnić się, że nałożony na skarżącego obowiązek nie został wykonany. Tymczasem w 2017 r. Powiatowy Inspektor nie dokonał inspekcji działki skarżącego, na której ostatnio był w 2016 r. Nie wiedząc więc, że obowiązek został wykonany, wydał postanowienie o nałożeniu na skarżącego kary grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, który został już wykonany. Dlatego też, zdaniem skarżącego, nałożona na niego kara grzywny i zobowiązanie do wykonania określonego w tytule wykonawczym z dnia 15 stycznia 2014 r. obowiązku, były bezskuteczne. Koszt wykonania obowiązku był wielokrotnie niższy, niż wymierzona grzywna. Z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonych postanowień, skarżący wniósł o złagodzenie wymierzonej kary grzywny, nałożonej "jakby z zemsty za dochodzenie swoich praw", bez uwzględnienia relacji z wartością obiektu objętego nakazem rozbiórki, czy też wysokością kosztów wykonania rozbiórki. Obiekt ten miał wartość [...] zł, a koszt jego rozbiórki nie przekraczałby [...] zł. Zdaniem skarżącego wymierzona kara powinna pozostawać w ścisłych relacjach do sytuacji materialnej i możliwości płatniczych osoby zobowiązanej. Wprawdzie grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w rezultacie przymusić zobowiązanego do wykonania obowiązku, niemniej jednak jej wysokość nie może być oderwana od realiów konkretnej sprawy i traktowana jako sankcja karna za uchylanie się od wykonania obowiązku Organ powinien wydając karę grzywny uprzednio zbadać, z jakimi konkretnie kosztami będzie wiązało się wykonanie obowiązku i czy nie byłoby zasadnym może zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 11 grudnia 2013 r. II SA/Łd [...]). Skarżący zarzucił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w żaden sposób nie uzasadnił wysokości wymierzonej grzywny. Nie uwzględnił przy tym faktu, iż rozbiórka dotyczy konstrukcji żelbetowej murku o wysokości 1,5 metra, a nie domu, hotelu, czy innego budynku. Wymierzona grzywna nie jest adekwatna ani do kosztów budowli, kosztów jej rozbiórki, ani możliwości finansowych zobowiązanego. Nie uwzględniono też faktu, iż konstrukcja żelbetowa w potoku San chroniła brzeg przed podmyciem, a dom przed zawaleniem. Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż skarżący wykonał obowiązek, organ stwierdził, że z materiału dowodowego w sprawie wynika, że podlegający egzekucji obowiązek, pomimo upływu długiego czasu, nie został wykonany. Mając na uwadze treść zażalenia skarżącego oraz dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej, organ stwierdził, że twierdzenia skarżącego zawarte w skardze dotyczące wykonania obowiązku przed wydaniem postanowienia PINB w M. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, pozostają ze sobą w sprzeczności. Zdaniem organu niewykonanie obowiązku powoduje, że konieczne jest zatem zastosowanie określonych w ustawie środków egzekucyjnych, w tym nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie są przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do ostatniej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Na wstępie należy wskazać, że istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest przymusowe wykonanie obowiązków wymienionych w art. 2 u.p.e.a. w przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania tych obowiązków. Trzeba podkreślić, że nie prawem, lecz obowiązkiem wierzyciela (w niniejszej sprawie jest nim PINB w M.) jest doprowadzenie do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie wykonaniu podlega obowiązek rozbiórki wynikający z ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 1997 r., znak: [...], którą nakazano skarżącemu wykonanie rozbiórki konstrukcji żelbetowej (słupy i żebra żelbetowe) usytuowanej na działkach nr [...] i [...] obręb [...] w M. oraz doprowadzenie terenu do stanu pierwotnego do dnia 29 maja 1998 r. Decyzja ta została poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w K. (sygn. akt II SA/Kr [...]) oddalił skargę J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 kwietnia 1998 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w M.. Ponadto skarżący podjął próbę wyeliminowania, w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji, którą nałożono egzekwowany obowiązek. Po rozpatrzeniu wniosku J. W. z dnia 6 listopada 2013 r., decyzją z dnia 31 lipca 2014 r. znak: [...], MWINB orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia 8 kwietnia 1998 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego, którą nałożono egzekwowany wobec J. W. obowiązek rozbiórki. W/w decyzja MWINB została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej GINB) z dnia 25 września 2014 r. znak: [...] W/w decyzja GINB poddana została, w związku ze skargą J. W., kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa [...] skargę tę oddalił. Na obecnym etapie postępowania ani organy prowadzące postępowanie egzekucyjne, ani też Sąd, nie mają kompetencji do ponownego badania prawidłowości tej decyzji. Z art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Również Sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może badać, czy decyzja podlegająca wykonaniu jest zasadna. Zgodnie bowiem z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tego też względu wszelkie podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące niewłaściwego – jego zdaniem - nakazania rozbiórki pozostają poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie, co oznacza, że nie jest dopuszczalne i celowe odnoszenie się do tych zarzutów. Jak trafnie wyjaśnił organ, postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego. Innymi słowy postępowanie egzekucyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego. Grzywna w celu przymuszenia to środek egzekucyjny mający zastosowanie w przypadku przymusowej realizacji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 1 i § 2 u.p.e.a.). Warunki formalne nałożenia grzywny w celu przymuszenia wymienia art. 122 u.p.e.a. W § 1 tego przepisu nałożono obowiązek doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, natomiast § 2 wprowadza wymogi co do treści postanowienia o nałożeniu grzywny. Nie można również pominąć art. 15 u.p.e.a., który zezwala na wszczęcie egzekucji administracyjnej dopiero po upływie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Powyższe warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Zobowiązany, pomimo doręczenia mu upomnienia z dnia 4 listopada 2013 r. znak: [...] oraz odpisu tytułu wykonawczego z dnia 15 stycznia 2014 r. nr [...], nie przystąpił do wykonania w/w obowiązku. Biorąc powyższe pod uwagę zastosowanie w niniejszej sprawie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia było uzasadnione. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z kolei art. 119 § 2 tej ustawy stanowi, że grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Rozważania na temat kryteriów uciążliwości środka egzekucyjnego oraz podnoszenia przez zobowiązanego zarzutów w tym zakresie znalazły się w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. II OSK [...] (LEX nr 1252096), gdzie stwierdzono: "W egzekucji obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego organ dysponuje dwoma środkami egzekucyjnymi. Pierwszy z nich to grzywna w celu przymuszenia, drugi zaś wykonanie zastępcze. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że w sytuacji kiedy na zobowiązanym ciąży obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego rzeczą organów jest dokonanie wyboru najwłaściwszego środka egzekucyjnego, który w realiach konkretnego przypadku będzie prowadził do bezpośredniego wykonania zobowiązania jednocześnie stanowiąc środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. W jednym przypadku z okoliczności sprawy będzie wynikało, że środkiem tym jest wykonanie zastępcze, w innym zaś może to być grzywna w celu przymuszenia o określonej wysokości (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK [...], LEX nr 549006)". W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zastępcze byłoby środkiem egzekucyjnym mniej uciążliwym dla zobowiązanego, tym bardziej, że w razie wykonania obowiązku nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna podlega umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Nałożona zaskarżonym postanowieniem grzywna ma na celu jedynie przymuszenie obowiązanego do wykonania obowiązku. Również wysokość grzywny w celu przymuszenia została obliczona prawidłowo. Jeszcze raz należy podkreślić, iż organ egzekucyjny nie był uprawniony do badania zasadności obowiązku rozbiórki określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy organ egzekucyjny nie miał żadnego pola manewru. Dopóki decyzja, z której wynika egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek rozbiórki, pozostaje w obrocie prawnym, wiąże PINB i obliguje go do podejmowania działań, celem doprowadzenia do jej wykonania. Także właściwie została zastosowana wysokość grzywny, która mieści się w granicach wyznaczonych treścią art. 121 § 2 u.p.e.a.. Skarżony organ w zakresie przyjętej wysokości nałożonej grzywny odniósł się też do zarzutów skarżącego. Jej wysokość jest zdaniem Sądu adekwatna celem przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku rozbiórki. Jedynie w sytuacji jej niewykonania grzywna może być egzekwowana. Natomiast wykonanie tego obowiązku doprowadzi do nieegzekwowania grzywny. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że obowiązek jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.. Przeszkody takie nie wynikają też w żaden sposób z akt sprawy przedstawionych Sądowi. Jak jednolicie podnosi się w orzecznictwie, bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia odpowiedniego bezpieczeństwa ludziom i mieniu. Nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji, czy innych podmiotów, do wykonania decyzji (por. wyrok NSA z 30 grudnia 2014 r., sygn. I OSK [...], LEX nr 1636864). Konkludując należy stwierdzić, że organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie rzetelnie i wnikliwie, z poszanowaniem zasad ogólnych stanowionych przez K.p.a. oraz przepisów u.p.e.a. Organ egzekucyjny i organ odwoławczy odniósł się też do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów. W uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć organy zawarły stosowne przepisy prawa wraz z ich wyczerpujących wyjaśnieniem. Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie okazała się bezzasadna. Podnoszona w skardze gołosłownie okoliczność, iż skarżący w okresie marca – kwietnia 2017 r. wykonał obowiązek, nie wynika z materiału dowodowego w sprawie. Wprost przeciwnie wynika z niego, że podlegający egzekucji obowiązek, pomimo upływu długiego czasu, nie został wykonany. Trafnie ocenił organ, że - mając na uwadze treść zażalenia skarżącego oraz dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej - twierdzenia skarżącego zawarte w skardze dotyczące wykonania obowiązku przed wydaniem postanowienia PINB w M. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, pozostają ze sobą w sprzeczności. Na marginesie Sąd wskazuje, że także i do skargi skarżący nie dołączył zdjęć potwierdzających wykonanie obowiązku rozbiórki. Niewykonanie zaś obowiązku powoduje, że konieczne jest zastosowanie określonych w ustawie środków egzekucyjnych, w tym nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W tym miejscu Sąd raz jeszcze zwraca uwagę, że przymuszający charakter grzywny w celu przymuszenia decyduje o tym, że zobowiązany może się uwolnić od płacenia grzywny poprzez wykonanie obowiązku. Zgodnie bowiem z art. 125 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. W konsekwencji, wobec braku postaw do uwzględnienia skargi, Sąd ją oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..