IV SA/Po 993/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 02 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Wójt Gminy W. na podstawie art. 104 i art. 105 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; zwanej dalej "k.p.a.), w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 72 oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081; zwanej dalej "u.o.u.i.ś.") umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Spółki A nr [...] zlokalizowanej w miejscowości W., dz. nr [...] obręb [...] W. , jednostka ewid. [...]." W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że przedsięwzięcie nie osiąga i nie przekracza wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 progów ustanowionych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71; zwanym dalej "rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r."). Uwzględniając kierunkowy charakter pracy anten parabolicznych (linii radiowych), bardzo małe moce sygnałów dostarczanych z nadajników do anten - ich potencjalny wpływ na środowisko w porównaniu z wpływem anten sektorowych jest znikomy i praktycznie pomijalny. Anteny sektorowe będą pracowały w trzech sektorach, na azymutach 20°, 140°, 260 w każdym sektorze będzie zainstalowana antena sektorowa, która będzie pracowała w paśmie [...] Wysokość zawieszenia anten sektorowych wyniesie 58,5m n.p.t. Urządzenia nadawczo-odbiorcze zostaną umieszczone w szafach telekomunikacyjnych zlokalizowanych u podstawy wieży na ogrodzonym terenie stacji bazowej. Urządzenia będą zasilane z sieci niskiego napięcia [...] Ze względu na dużą odległość innych obiektów - stacji bazowych (najbliżej położona znajduje się w odległości około 1,6 km) pola elektromagnetyczne pochodzące z analizowanej stacji bazowej nie będą się nakładać, sumować i kumulować w środowisku z polami elektromagnetycznymi innych stacji bazowych. W ocenie organu przedłożona przez Inwestora "Karta informacyjna przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej [...]" stanowi analizę kwalifikacyjną planowanego przedsięwzięcia, z której wynika, że inwestycja nie wymaga: przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Biorąc pod uwagę wysokość zawieszenia anten 58,5 m n.p.t. oraz maksymalne pochylenie wiązek wynoszące dla trzech anten tilt 10°, a także azymuty promieniowania 20°, 140° i 260° Inwestor przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania od pojedynczej anteny. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że na azymucie 20° w osi głównej wiązki promieniowania anteny w odległości około 30m od lokalizacji wieży występuje budynek gospodarczy o wysokości 5m. Na azymutach 140° i 260° w odległości do 40m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten nie ma żadnych budynków. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia zawarto załączniki graficzne z zaznaczonymi miejscami dostępnymi dla ludności, które znajdują się w odległości do 40 m od środka elektrycznego anten sektorowych, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania (w pionie), uwzględniając azymut i pochylenie tych osi. Z dołączonych przez Inwestora załączników wynika, że w odległości 40 m, przy maksymalnym pochyleniu wiązki tilt 10°, osie główne wiązek promieniowania znajdują się na wysokości około 47 m nad powierzchnią dachu istniejącego budynku gospodarczego (azymut 20°), na wysokości około 52 m n.p.t. (azymut 140°) oraz na wysokości około 52 m n.p.t. (azymut 260°). Odwołanie od ww, decyzji złożyła D. S. zarzucając jej: - brak wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych planowanego urządzenia. - nierozważenie czy w zasięgu potencjalnych, znaczących oddziaływań mogą znaleźć się gatunki lub siedliska będące przedmiotem ochrony [...]. - brak uwzględnienia opinii mieszkańców. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że w toku postępowania Kolegium powzięło wiadomość o uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenu, na którym ma być lokalizowane przedsięwzięcie. Jednostka ewidencyjna [...] oznaczona została w planie jako [...] - tereny aktywności gospodarczej. Wysokość remontowanej lub noworealizowanej zabudowy nie może przekroczyć 20 m, licząc od poziomu terenu do szczytu kalenicy. Zapisy planu odnośnie wysokości nie dotyczą stacji bazowej telefonii komórkowej. Lokalizacja takich inwestycji jest w planie zagospodarowania przewidziana, w § 11 punkcie 6 d i punkcie 6 g, które stanowią iż: d) na terenie objętym granicami planu dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym w szczególności stacje bazowe telefonii komórkowej, g) dla masztów telefonii komórkowej nie ustala się maksymalnej wysokości. W odległości do 40 m od stacji bazowej znajdują się budynki usługowe (piekarnia, sprzedaż samochodów i części samochodowych), gospodarcze i magazyny, których wysokość nie przekracza 5 m, a ponadto place i tereny rolne. Kolegium wyjaśniło następnie, że anteny skierowane mają być na azymuty 20 stopni, 140 stopni i 260 stopni, [...] każdej z nich wynosi [...]. W związku z rozbieżnymi azymutami nie będzie dochodzić do pokrywania się oddziaływań poszczególnych anten stacji bazowej. Maksymalne pochylenie głównych wiązek promieniowania wyniesie 10 stopni. Przy takim nachyleniu minimalna wysokość, na której znajduje się koniec osi, w odległości 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten, wynosi 51,6 m. Dalej Kolegium wskazało, że w odległości do 40 m od stacji bazowej znajdują się budynki usługowe (piekarnia, sprzedaż samochodów i części samochodowych), gospodarcze i magazyny, których wysokość nie przekracza 5 m, a ponadto place i tereny rolne. Dotyczy to zabudowy istniejącej w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten. W przyszłości na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na tym terenie powstać zabudowa o przeznaczeniu podstawowym "tereny aktywności gospodarczej: w tym handel hurtowy i półhurtowy"; dopuszczalnych funkcjach uzupełniających: bazy, składy i magazyny, obiekty biurowe, obiekty rzemieślnicze, tereny obsługi komunikacyjnej i transportu, zieleń urządzona, urządzenia towarzyszące przy czym wysokość remontowanej lub noworealizowanei zabudowy nie może przekroczyć 20 m, licząc od poziomu terenu do szczytu kalenicy ('§ 16 pkt 9 planu). Zatem w odległości 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Musiałyby one bowiem mieć wysokość ok. 50 m, gdyż na takiej wysokości (51,6 m) przebiega, przy maksymalnym pochyleniu każdej z anten ich oś w odległości 40 m od ich środka elektrycznego. Nie ma także możliwości wprowadzenia tam zabudowy o wysokości 50 m na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych danych wynika, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do wymienionych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. Nie ma zatem podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Jest ono bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. S. zarzuciła decyzji Kolegium oparcie się na kwalifikacji przedsięwzięcia, gdy w sprawie niezbędne było dokonanie oceny środowiskowej. Kolegium ograniczyło się do powtórzenia argumentacji inwestora. Mimo że złożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego, organy obu instancji nie wskazały, dlaczego podzieliły ocenę inwestora, że stacja telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. W ocenie skarżącej decyzja narusza przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie zarzutów dotyczących naruszenia ładu przestrzennego, walorów architektonicznych oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi Skarżąca podkreśliła, że składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego. Powyższe oznacza, że podlega ona ocenie organu. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu. Zaniechanie należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy narusza art. 7 i art. 77 § I k.p.a. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., sygn. akt IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...]" w R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie zakończone decyzją poddaną sądowej kontroli w niniejszej sprawie obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Spółki A nr [...] zlokalizowanej w miejscowości W., dz. nr [...] obręb [...] W. , jednostka ewid. [...] Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a dokładniej prawidłowości kwalifikacji przedsięwzięcia przez organy administracji w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W ocenie organów administracji publicznej przedmiotowe zamierzenie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisku lub potencjalnie znaczącą na nie oddziaływać, i wobec takiej kwalifikacji, nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tego też powodu organu za zasadne uznały umorzenie postępowania. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza w tym przypadku brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, pozwalającego na spełnienie żądania wskazanego we wniosku, co z kolei oznacza, że nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty: o wydaniu lub o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie, tym brakującym elementem materialnego stosunku administracyjnoprawnego, niepozwalającym na spełnienie żądania wskazanego we wniosku, są przepisy art. 71 ust. 2 u.o.u.i.ś. stanowiące, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla dwóch rodzajów przedsięwzięć: 1) mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zawsze jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko; 2) mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania na środowisko może być przeprowadzona. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.). Stwierdzenie którejkolwiek z tych kwalifikacji przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że będzie ono wymagało uzyskania przez inwestora przed ustaleniem lokalizacji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowią o tym wprost art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.u.i..ś. Dla prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia niezbędne jest ustalenie równoważnej mocy promieniowaną izotropowo pojedynczej anteny oraz jej ukierunkowanie, a więc azymut i nachylenie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. SKO w L. zwróciło się do organu I instancji o przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu ustalenie czy w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego znajdują się miejsca dostępne dla ludności, przy uwzględnieniu nowo uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium poddało analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną przez inwestora dokumentację. Następnie dokonało porównania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo pojedynczej anteny oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od jej środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Stacja bazowa będzie zlokalizowana na nowej wieży kratowej. W najbliższym otoczeniu stacji nie ma obiektów będących źródłami niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego. Najbliższe obiekty będące źródłami PEM- stacje bazowe innych operatorów znajdują się w odległości: - 1,6 km w kierunku południowo zachodnim (operator [...], [...], [...]) - 2 km w kierunku południowo wschodnim (operator [...], [...], [...] [...], [...], [...]). Anteny sektorowe w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia będą pracowały w trzech sektorach, na azymutach płaskich 20°, 140°, 260°, wysokość zawieszenia anten sektorowych wyniesie 58,5m n.p.t., a maksymalne pochylenie głównych wiązek promieniowania wyniesie 10 stopni. Równoważna moc promieniowaną izotropowo wynosi 978 W. W związku z rozbieżnymi azymutami nie ma okoliczności pokrywania się oddziaływań poszczególnych anten stacji bazowej. Maksymalne pochylenie głównych wiązek promieniowania wyniesie 10 stopni. Przy takim nachyleniu minimalna wysokość, na której znajduje się koniec osi, w odległości 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten, wynosi 51,6 m. Mając na uwadze treść § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. zasadniczo organy obowiązane były ustalić, czy w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Przy czym wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że pod pojęciem miejsc dostępnych dla ludzi rozumie się nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jak wynika z akt sprawy w odległości do 40 m od planowanej stacji bazowej znajdują się budynki usługowe (piekarnia, sprzedaż samochodów i części samochodowych), gospodarcze i magazyny, których wysokość nie przekracza 5 m, a ponadto place i tereny rolne. Teren ten objęty jest ustaleniami uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie wsi W. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2019 r. , poz. 2766). Z § 11 pkt 6 lit d wynika, że na terenie objętym granicami planu dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym w szczególności stacje bazowe telefonii komórkowej, z § 11 pkt 6 lit g, że dla masztów telefonii komórkowej nie ustala się maksymalnej wysokości. Zapisy planu (§ 14 ust. 9 pkt 3 lit. a) ograniczają natomiast możliwość zabudowy do 20 m. Natomiast jak wynika z przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia osi głównej wiązki promieniowania anteny w odległości 40 m od środka elektrycznego, wynosi ponad 50m (k. 28 akty administracyjnych). Organy prawidłowo zatem uznały, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do kategorii przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r., których realizacja wymaga od inwestora uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jako niezasadne Sąd ocenił zarzuty podniesione w skardze. Zasadniczo bowiem kwalifikacji przedsięwzięcia dokonuje się na podstawie dokumentów doręczonych przez inwestora. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu administracji, ponieważ to on rozstrzyga sprawę. Przed wydaniem decyzji organ powinien zatem samodzielnie zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Takiej oceny dokonały organy administracji publicznej rozpoznające sprawę. Nie jest również zasadna argumentacja skarżącej dotycząca naruszenia ładu przestrzennego, bowiem okoliczności te nie są przedmiotem badania organów na etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja uczestnika postepowania. Przytoczone przez Stowarzyszenie tezy wyroków oraz stan faktyczny spraw nie są tożsame z rozpoznawaną przez tutejszy Sąd sprawą. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.