III SA/Po 427/10

SENTENCJA Dnia 24 listopada 2010 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2010 roku wniosku K.L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – I Oddział w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia 50% należności z tytułu nieopłaconych składek postanawia : odmówić zwolnienia od kosztów sądowych UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 października Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – I Oddział w Poznaniu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia 50% należności z tytułu nieopłaconych składek. Dnia 15 listopada 2010 roku K. L. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku, ani żadnych dochodów. W uzasadnieniu wskazał natomiast, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych odpisu wyroku z uwagi na to, że od dnia 30 kwietnia 2009 roku jest bezrobotny i nie ma żadnych środków utrzymania. Wnioskodawca ma 51 lat i od ponad roku stara się bezskutecznie o pracę. Ponadto oświadczył, że nie ma z czego żyć i nie potrafi znaleźć żadnych środków utrzymania oprócz zbierania surowców wtórnych. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych: strona skarżąca działanie lub bezczynność z zakresu ubezpieczeń społecznych. W tych okolicznościach na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, a zatem żądanie przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Strona nie ma bowiem interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o przyznaniu zwolnienia od kosztów sądowych, skoro jest zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy. W tych okolicznościach, bez względu na sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawcy, należało odmówić przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit e p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.