I OSK 2400/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 579/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T.K. na działania Sądu Rejonowego w [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T.K. na działania Sądu Rejonowego w [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z dnia 7 stycznia 2017 r. T.K. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działania Sądu Rejonowego w [...] podnosząc, że na podstawie wyroków wydanych przez tenże Sąd w trybie nakazowym prowadzone są wobec skarżącej postępowania egzekucyjne. Podniósł, że sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Podkreślił, że zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 późn. zm., dalej, jako: "p.p.s.a."). Przepis ten zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Sąd I instancji podał, że analiza treści skargi prowadzi do konstatacji, że przedmiot zaskarżenia nie jest objęty kognicją sądu administracyjnego. Niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a. katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w powyższym przepisie. Zatem wniesiona skarga – jako niepodlegająca kognicji sądów administracyjnych – nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W skardze kasacyjnej T.K. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 41 c § 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych, w związku z art. 29 § 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnych, poprzez jego niezastosowanie i nieprzekazanie skargi T.K., zgodnie z właściwością. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Orzekając w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a., ograniczony był zakresem kontroli instancyjnej wyznaczonym treścią zarzutu kasacyjnego oraz przytoczonej na jego poparcie argumentacji. Wobec braku wystąpienia którejkolwiek z podstaw nieważności postępowania sądowego, podlegających uwzględnieniu z urzędu, rozpoznanie sprawy odbyło się w granicach wytyczonych przez ramy wniesionego środka zaskarżenia. Rozpoznając sprawę w granicach wskazanej podstawy kasacyjnej, wniesiony środek odwoławczy należało oddalić, ponieważ sformułowany w nim zarzut nie okazał się zasadny. Skarżąca kasacyjnie błędnie przyjmuje, jakoby w analizowanym zakresie ustawa o ustroju sądów powszechnych znajdowała zastosowanie do niniejszej sprawy. Postępowanie prowadzone przed sądem administracyjnym zarówno z punktu widzenia ustrojowego, jak i procesowego stanowi zupełnie odrębny rodzaj procedury. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd administracyjny stosuje przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a żaden przepis w niej zawarty nie normuje kwestii przekazywania skargi przez sąd administracyjny sądowi powszechnemu. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do przekazywania sprawy sądowi powszechnemu, a takim jest sąd rejonowy – sąd administracyjny może przekazać sprawę wyłącznie innemu sądowi administracyjnemu w trybie art. 59 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże postanowieniem sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Skoro więc Sąd I instancji stwierdził, że niniejsza sprawa nie mieści się w katalogu aktów czy czynności zawartych w art. 3 § 2 p.p.s.a., czyli poddanych kognicji sądów administracyjnych, zasadnie skargę odrzucił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji postanowienia.