I SA/Gd 926/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2022 r. nr 2201-IEE.711.91.124.2022.MT w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wejherowie, będący jednocześnie wierzycielem, prowadzi postępowanie zabezpieczające do majątku A. W. na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr 1/2022 z 2 lutego 2022 roku. Podstawę prawną zabezpieczonego obowiązku stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wejherowie nr 2220-SPV-1.4102.4.2021 z 2 grudnia 2021 roku, ustalająca skarżącej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2016 rok w kwocie należności głównej 556.394,00 zł. W ramach prowadzonego postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny - w oparciu o ww. zarządzenie zabezpieczenia - dokonał: - zabezpieczenia - na podstawie zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej nr 2220-SEE.712.47331229.2022.1.CIMA z 4 lutego 2022 roku - renty skarżącej w W. w G.; - próby zabezpieczenia - na podstawie zawiadomienia nr 2220-SEE.712.47331227.2022.1.CIMA z 4 lutego 2022 roku - wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w V. Sp z o.o.. W odpowiedzi bank wskazał brak rachunku; - zabezpieczenia - na podstawie zawiadomienia nr 2220-SEE.712.47331222.2022.1.CIMA z 4 lutego 2022 roku - wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A.; - próby zabezpieczenia - na podstawie zawiadomienia nr 2220-SEE.712.47330253.2022.1.CIMA z 4 lutego 2022 roku - wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w I. S.A.. W odpowiedzi bank wskazał brak rachunku. Wydruki w/w zawiadomień z 4 lutego 2022 roku wraz z wydrukiem zarządzenia zabezpieczenia nr 1/2022 z 2 lutego 2022 roku doręczono skarżącej 21 lutego 2022 roku. W dniu 28 lutego 2022 roku pełnomocnik strony wniósł skargę na ww. czynności zabezpieczające, zarzucając dokonanie tych czynności przez organ egzekucyjny z naruszeniem przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zbytnią ich uciążliwość. Dnia 17 marca 2022 roku organ egzekucyjny wydał postanowienie nr 2220-1.22.89.2022.4 w sprawie zawieszenia postępowania zabezpieczającego w związku z wniesionymi zarzutami, natomiast postanowieniem nr 2220-SEE.712.1.21.2022.3 z 4 kwietnia 2022 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wejherowie oddalił skargę na czynności zabezpieczające. Pismem z 25 kwietnia 2022 roku skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, zarzucając naruszenie: 1) art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. w zw. z art. 154 § 1 u.p.e.a. i art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie, 2) art. 54 § 2 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że środek zabezpieczający zastosowany wobec strony w ramach, którego dokonano czynności zabezpieczającej nie był zbyt uciążliwy, oraz wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie czynności zabezpieczających. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem nr 2201-IEE.711.91.124.2022.MT z 6 czerwca 2022 roku utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wejherowie nr 2220-SEE.712.1.21.2022.3 z 4 kwietnia 2022 roku, w przedmiocie oddalenia skargi na czynności zabezpieczające z 4 lutego 2022 roku w postaci zajęć wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w I. S.A., B. S.A. i V. Sp. z o.o. oraz zajęcia świadczenia emerytalno-rentowego skierowanego do Wojskowego Biura Emerytalnego w Gdańsku w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym do majątku A. W. na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr 1/2022 wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wejherowie. W uzasadnieniu wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wejherowie podjął zaskarżone czynności zabezpieczające w celu zastosowania środków, do których stosowania upoważnia go u.p.e.a. tj. zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunków bankowych (art. 80 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a.) oraz zajęcie zabezpieczające świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej (art. 79 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a.). Z akt sprawy wynika, że podjęte czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym również prawidłowo i skutecznie doręczono - wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia nr 1/2022 - wydruki sporządzonych zawiadomień z 4 lutego 2022 roku o nr: 2220-SEE.712.47331229.2022.1.CIMA, 2220-SEE.712.47331227.2022.1.CIMA, 2220-SEE.712.47331222.2022.1.CIMA i 2220-SEE.712.47330253.2022.1.CIMA. Organ egzekucyjny, sporządzając w/w zawiadomienia oraz przesyłając je do dłużników zajętych wierzytelności, przy jednoczesnym doręczeniu ich wydruków zobowiązanej, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 79 oraz art. 80 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a.. W przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się także uchybień formalnych, bowiem przedmiotowe zawiadomienia zawierają wszystkie prawem przewidziane elementy. Również odnosząc się do podnoszonego argumentu zbytniej uciążliwości zastosowanych środków zabezpieczających, Dyrektor Izby uznał za prawidłowe przedstawione w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu egzekucyjnego. Wskazano, że wbrew twierdzeniom strona nie została pozbawiona środków do życia, bowiem - jak wynika z akt sprawy - po dokonaniu zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego w B. S.A. - w ramach przysługującej kwoty wolnej dokonała w dniach 23 lutego 2022 r. wypłaty kwot 2.257,50 zł i 2.243,67 zł. Stwierdzono, że organ egzekucyjny może zrezygnować ze stosowania środków zabezpieczających, które są uciążliwe dla zobowiązanego jedynie wtedy, gdy osiągnięcie celu zabezpieczenia jest możliwe przy wykorzystaniu innych środków zabezpieczających. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby strona zaproponowała jakikolwiek inny składnik majątku, z którego można byłoby prowadzić skutecznie postępowanie zabezpieczające. Odnosząc się z kolei do twierdzeń o niedopuszczalności wszczęcia postępowania zabezpieczającego w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia nr 1/2022, wskazać należy, że powyższe wykracza poza zakres przedmiotowy środka zaskarżenia jakim jest skarga na czynność egzekucyjną (zabezpieczającą) i nie może być oceniane w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na podstawie art. 54 u.p.e.a.. Biorąc pod uwagę powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 6 czerwca 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.124.2022.MT utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wejherowie z 4 kwietnia 2022 roku nr 2220-SEE.712.1.21.2022.3 w przedmiocie oddalenia skargi na czynności zabezpieczające skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: 1. naruszenie przepisów postępowania , które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 166b w zw. z art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 1 i art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2022 poz.479 ze zm.) poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że organ egzekucyjny (dokonujący zabezpieczenia) nie ma obowiązku zbadania dopuszczalności postępowania zabezpieczającego, w szczególności zbadania wystąpienia podstaw do wszczęcia postępowania zabezpieczającego, o których mowa w art. 154 § 1 u.p.e.a. oraz weryfikacji czy zarządzenie zabezpieczenia spełnia wymogi określone w art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a., co skutkowało utrzymaniem w mocy postanowienia pierwszej instancji, w sytuacji gdy zgodnie z art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 166b u.p.e.a. organ egzekucyjny, (dokonujący zabezpieczenia) ma obowiązek zbadać te okoliczności, a w niniejszej sprawie prawidłowe wykonanie tego obowiązku doprowadziłoby do odmowy przyjęcia zarządzenia zabezpieczenia do wykonania i niedokonania czynności zabezpieczających, ponieważ nie wystąpiły podstawy do wszczęcia postępowania zabezpieczającego, o których mowa w art. 154 § 1 u.p.e., a ponadto zarządzenie zabezpieczenia nie spełniło wymogów określonych w art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a., ponieważ okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji zostały nieprawidłowo określone, tj. w sposób niezgodny ze stanem faktycznym; 2. naruszenie prawa materialnego, którego miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 54 § 2 pkt 2 w zw. z art. 7 § 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że środek zabezpieczający zastosowany wobec podatniczki, w ramach którego dokonano czynności zabezpieczającej, nie był zbyt uciążliwy co skutkowało oddaleniem skargi na czynności zabezpieczające złożonej przez podatniczkę w sytuacji gdy zajęcie zabezpieczające świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej podatniczki oraz zabezpieczenie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego podatniczki do wysokości istotnie przekraczającej dostępne środki, co skutkuje ograniczeniem kwoty emerytury wypłacanej podatniczce do kwoty około 2.600 zł stanowi środek zabezpieczający nadmiernie uciążliwy dla podatniczki, szczególnie biorąc pod uwagę panującą obecnie wysoką inflację i wzrost cen, a także jest niecelowe i nieproporcjonalne, jednocześnie, tak jak podatniczka wskazała w skardze brak jest podstaw by dokonywać wobec podatniczki jakichkolwiek czynności zabezpieczających a organ powinien był odmówić przyjęcia zarządzenia zabezpieczenia do wykonania, stąd podatniczka nie widzi podstaw do wskazania innego składnika majątkowego umożliwiającego prowadzenie postępowania zabezpieczającego; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. i w zw. z art. 154 § 1 u.p.e.a. poprzez nieuchylenie postanowienia pierwszej instancji w sytuacji, w której postępowanie zabezpieczające zostało wszczęte i było prowadzone z naruszeniem przepisów u.p.e.a. Z uwagi na to strona skarżąca wniosła: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a i c w zw. z art.135 PPSA o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia pierwszej instancji; 2) na podstawie art. 145a § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt lit. a PPSA nakazanie organom umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie, jako prowadzonego z naruszeniem u.p.e.a. z uwagi na niedopuszczalność egzekucji w przedmiotowej sprawie; 3) rozpoznanie skargi na rozprawie, oraz 4) na podstawie art. 200 i 205 § 1 PPSA o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w sprawie tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.) dalej u.p.e.a.: § 1. Zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. § 2. Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. § 3. Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. § 4. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala skargę na czynność egzekucyjną; 2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę. § 5. Na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie. § 6. W przypadku uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny: 1) uchyla zaskarżoną czynność egzekucyjną w całości albo w części; 2) usuwa stwierdzoną wadę czynności egzekucyjnej. § 7. Wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje dalszej realizacji środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny może wstrzymać dalszą realizację tego środka egzekucyjnego do dnia, w którym postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną stanie się ostateczne. Ponadto w myśl art. 164 § 1 u.p.e.a: § 1. Organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej przez: 1) zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości; 2) obciążenie nieruchomości zobowiązanego hipoteką przymusową, w tym przez złożenie dokumentów do zbioru dokumentów w przypadku nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej; 3) obciążenie statku morskiego lub statku morskiego w budowie zastawem wpisanym do rejestru okrętowego (hipoteka morska przymusowa); 4) ustanowienie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej albo której księga wieczysta zginęła lub uległa zniszczeniu; 5) ustanowienie zakazu zbywania spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. § 4. Do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, praw majątkowych zarejestrowanych w rejestrze akcjonariuszy, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości. § 5. Zajęcie zabezpieczające nie może dotyczyć rzeczy lub praw zwolnionych z egzekucji. Natomiast zgodnie z art. 166a u.p.e.a.: § 1. Zobowiązany nie może rozporządzać składnikiem majątkowym zajętym w celu zabezpieczenia, z zastrzeżeniem § 2 i 3. § 2. W okresie zabezpieczenia mogą być dokonywane za zgodą organu egzekucyjnego wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego, po przedstawieniu przez niego wiarygodnych dokumentów świadczących o konieczności poniesienia tych wydatków dla wykonywania działalności gospodarczej. § 3. Zajęcie zabezpieczające nie pozbawia zobowiązanego prawa do polecenia zapłaty zabezpieczonej należności pieniężnej ze środków pieniężnych znajdujących się na rachunku, o którym mowa w art. 165 § 2. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem skargi wniesionej przez stronę są czynności zabezpieczające w postaci zajęcia zabezpieczającego renty skarżącej w W., zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego w B. S.A., V. Sp. z o.o. i I. S.A.. Analiza akt sprawy w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wejherowie podjął zaskarżone czynności zabezpieczające w celu zastosowania środków, do których stosowania upoważnia go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunków bankowych (art. 80 u.p.e.a. w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a.) oraz zajęcie zabezpieczające świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej (art. 79 u.p.e.a. w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a.). Podjęte czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym również prawidłowo i skutecznie doręczono stronie - wraz z wydrukiem zarządzenia zabezpieczenia nr 1/2022 - wydruki sporządzonych zawiadomień z 4 lutego 2022 roku o nr: 2220-SEE.712.47331229.2022.1.CIMA, 2220-SEE.712.47331227.2022.1.CIMA, 2220-SEE.712.47331222.2022.1.CIMA i 2220-SEE.712.47330253.2022.1.CIMA. Organ egzekucyjny, sporządzając w/w zawiadomienia oraz przesyłając je do dłużników zajętych wierzytelności, przy jednoczesnym doręczeniu ich wydruków A. W., dopełnił więc wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 79 u.p.e.a oraz art. 80 u.p.e.a. w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a.. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się także uchybień formalnych, bowiem przedmiotowe zawiadomienia zawierają wszystkie elementy przewidziane prawem. Również odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą argumentu zbytniej uciążliwości zastosowanych środków zabezpieczających. Sąd podzielił stanowisko organu egzekucyjnego przedstawione w postanowieniu. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przepis ten statuuje dwie zasady: zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Celem każdego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest doprowadzenie do zaspokojenia należności wierzyciela. Niniejszy przepis na gruncie jego odpowiedniego stosowania w postępowaniu zabezpieczającym, przy braku zmian w zakresie obowiązywania zasady stosowania środka najmniej uciążliwego, doznaje modyfikacji polegającej na zastąpieniu zasady celowości statuującej stosowanie środków, prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku wyrażoną w art. 160 § 1 u.p.e.a,. wskazanej ustawy podstawową zasadą postępowania zabezpieczającego, według której zabezpieczenie nie może zmierzać do tego, aby stanowiło wykonanie obowiązku. Należy podzielić pogląd, że specyfika postępowania zabezpieczającego sprawia, że zastosowanie jakiegokolwiek środka zabezpieczającego może być odebrane przez zobowiązanego jako dokuczliwe. Także przepisy wprost nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe. To w toku danego postępowania zabezpieczającego, organ prowadzący postępowanie winien w konkretnym przypadku ocenić, który z przewidzianych w ustawie środków zabezpieczających zapewni skuteczne zabezpieczenie ciążącego na zobowiązanym obowiązku, jednocześnie będąc środkiem dla zobowiązanego najmniej dolegliwym, aniżeli inne wchodzące w rachubę. Jednakże sam fakt powołania się przez stronę na zbytnią uciążliwość zastosowanego środka nie może być podstawą do uwzględnienia skargi na czynność zabezpieczającą, gdyż prowadziłoby to do niemożności stosowania jakichkolwiek środków egzekucyjnych zabezpieczających). W niniejszym postępowaniu Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wejherowie prowadząc postępowanie zabezpieczające (na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr 1/2022 dokonał: - zabezpieczenia - na podstawie zawiadomienia nr 2220-SEE.712.47331229.2022.l.CIMA z 4 lutego 2022 roku - świadczeń skarżącej z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w W. ; oraz - zabezpieczenia - na podstawie zawiadomienia nr 2220-SEE.712.47331222.2022.l.CIMA z 4 lutego 2022 roku - wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A. Ponadto, zauważyć należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wejherowie podjął próbę zabezpieczenia objętej zarządzeniem zabezpieczenia nr 1/2022 kwoty, sporządzając 4 lutego 2022 roku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w V. Sp. z o.o. oraz w I. S.A. W obu przypadkach jednak organ egzekucyjny otrzymał informację, że skarżąca nie posiada rachunków bankowych, z których wierzytelności podlegałyby zabezpieczeniu. Nie ulega wątpliwości, że do powyższego działania organ upoważniony był na zasadzie art. 158 u.p.e.a., zgodnie z którym w przypadku potrzeby organ egzekucyjny może stosować kilka sposobów zabezpieczenia. W ocenie Sądu Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wejherowie stosując w przedmiotowej sprawie środki zabezpieczające dokonał wszechstronnej i wnikliwej, oceny dopuszczalności zastosowania przepisu. Przede wszystkim wziął pod uwagę kwotę zabezpieczenia 556.394,00 zł należności głównej, a także cel samego postępowania tj. ochronę przyszłych interesów wierzyciela. Samo zaś skierowanie przez organ egzekucyjny zajęcia do składnika majątkowego nie świadczy o skutecznym zabezpieczeniu pełnej kwoty. Wbrew twierdzeniom, skarżąca nie została pozbawiona środków do życia, bowiem - jak wynika z akt sprawy - po dokonaniu zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego skarżąca dokonała wypłaty kwot wolnych od zajęcia. Z akt sprawy nie wynika też, aby skarżąca zaproponowała jakikolwiek inny składnik majątku, z którego można byłoby prowadzić skutecznie postępowanie zabezpieczające. W związku z powyższym, prawidłowo uznano, że w niniejszym postępowaniu nie zastosowano zbyt uciążliwych środków zabezpieczających. Odnosząc się z kolei do twierdzeń skarżącej o niedopuszczalności wszczęcia postępowania zabezpieczającego w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia nr 1/2022, wskazać należy, że powyższe wykracza poza zakres przedmiotowy środka zaskarżenia jakim jest skarga na czynność egzekucyjną (zabezpieczającą) i nie może być oceniane w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na podstawie art. 54 u.p.e.a.. Należy bowiem pamiętać, że skarga w rozumieniu art. 54 w związku z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest środkiem zaskarżenia czynności wykonawczych i może być wnoszona zarówno na czynności organu egzekucyjnego, jak i egzekutora, natomiast nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. W ramach tego środka zaskarżenia można więc wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności zabezpieczających, a także kwestionować uciążliwość zastosowanego środka zabezpieczającego, w ramach którego dokonano czynności zabezpieczającej. Zdaniem Sądu podniesione w takim kontekście przez stronę argumenty okazały się niezasadne. W tej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W związku z tym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a..