II GZ 287/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 823/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 9 października 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 823/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku A. Sp. z o.o. w P., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w wysokości 10.000 zł. WSA podał, że charakter zaskarżonej decyzji (nałożenie kary pieniężnej) powoduje, że jej wykonanie ma charakter odwracalny. W ocenie Sądu I instancji, skarżąca nie uprawdopodobniła, że w następstwie wykonania decyzji grozi jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję majątkową, takich jak bilans, rachunek zysków i strat, które pozwoliłyby ocenić, czy uiszczenie kary określonej w decyzji narazi ją na znaczną szkodę lub spowoduje nieodwracalne skutki. Strona wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje zachwianie jej płynności finansowej, a w celu znalezienia dodatkowych środków zawarła umowę faktoringu, z limitem 9 milionów zł. Zdaniem WSA, przedstawione dokumenty (zestawienie nierozliczonych dokumentów sprzedaży wg stanu na 28 sierpnia 2019 r. oraz kopii aneksów do umowy faktoringu) nie obrazują aktualnej kondycji finansowej spółki i jej zdolności płatniczych i nie pozwalają na ocenę, czy i jakie uzyskuje zyski lub ponosi straty z tytułu działalności, jaka jest wartość jej aktywów i pasywów, czy posiada jakieś rezerwy na zobowiązania. Sąd nie znalazł okoliczności, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu i uzasadniałyby wstrzymanie wykonania decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez nieuzasadnioną i dowolną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskutek nierozpatrzenia wszystkich okoliczności w sprawie oraz art. 9a ust. 1-3 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1998 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym przez ich niezastosowanie. Skarżąca podniosła, że dokumenty niezbędne do oceny jej sytuacji finansowej i majątkowej, to jest bilans i rachunek zysków i strat, nie dałyby obrazu aktualnej sytuacji finansowej. Ostatnie dokumenty dotyczą okresu 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r., dlatego nie mogły stanowić podstawy do oceny sytuacji finansowej i majątkowej spółki w październiku 2019 r. Ponadto, podniosła, że sprawozdanie finansowe skarżącej za 2018 r. zostało złożone do KRS i jest dostępne w repozytorium dokumentów finansowych spółki na stronie internetowej www.ekrs.ms.gov.pl w zakładce "Przeglądanie dokumentów finansowych". WSA nie mógł zatem zasłaniać się jego nieznajomością przy ocenie aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może skutkować wystąpieniem okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie zostały bowiem przedstawione dokumenty świadczące o sytuacji finansowej spółki, pozwalające na jej ustalenie. Skoro zaś Sąd I instancji nie miał dokumentów, na podstawie których mógłby stwierdzić, jaki jest stan finansów skarżącej, to nie mógł również ocenić wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Niewystarczające zaś było złożenie samych aneksów do umowy faktoringowej, ponieważ nie obrazują one całościowo stanu majątkowego skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska spółki, że obowiązkiem Sądu I instancji było sięgnięcie do dokumentacji finansowej spółki, znajdującej się na stronie internetowej www.ekrs.gov.pl. Z uwagi na wnioskowy charakter udzielenia ochrony tymczasowej obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie okoliczności, z których wywodzi wystąpienie przesłanek zastosowania tej instytucji. Na gruncie niniejszej sprawy spółka była więc zobowiązana do złożenia dokumentacji finansowej potwierdzającej przedstawioną przez nią argumentację. Zbadanie przez Sąd dokumentacji nieznajdującej się w aktach sprawy stanowiłoby przekroczenie granic badania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W tych okolicznościach sprawy zasadnie Sąd I instancji uznał, że nie było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ spółka niewystarczająco wykazała swoją sytuację majątkową, co nie pozwoliło WSA ocenić wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.