II GSK 1625/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Cz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1400/17 w sprawie ze skargi M. Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji uprawnionych lekarzy do przeprowadzania badań lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę M. Cz. (dalej: Skarżący), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO), z dnia [...] września 2017r., wydanej w przedmiocie skreślenia z ewidencji uprawnionych lekarzy wykonujących badanie lekarskie kierowców. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: W wyniku kontroli u Skarżącego, wpisanego do prowadzonej przez Marszałka Województwa P. ewidencji uprawnionych lekarzy, w zakresie: 1. wykonywania badań lekarskich, przeprowadzanych w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, 2. dokumentacji prowadzonej w związku z tymi badaniami, 3. wydawanych orzeczeń, sporządzono w dniu 8 sierpnia 2016 r. wystąpienie pokontrolne, w którym wskazano na następujące rażące nieprawidłowości.: - brak dokumentacji medycznej całości badań z roku 2015 oraz brak tej dokumentacji, w przypadku 5 z 7 kontrolowanych badań, przeprowadzonych w roku 2016, co stanowiło naruszenie § 39 pkt 1 i § 74 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz.U. z 2015 r., poz. 2069; dalej: rozporządzenie z dnia 9 listopada 2015 r.), co stanowi rażącą nieprawidłowość w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich, o której mowa w art 80 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 o kierujących pojazdami ( Dz.U. 2017 poz. 978 z zm., dalej: ustawa o kierujących pojazdami) - w przypadku badań, których dokumentacja medyczna była dostępna w dniu kontroli, stwierdzono uchybienia polegające na dokumentowaniu na niewłaściwych formularzach, a nie według wzorów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców ( Dz.U. z 2017 r., poz. 250, dalej: rozporządzenie z dnia 17 lipca 2014 r.), dokumentacja nie zawierała informacji wymaganych w zał. nr 1 (oświadczenie dotyczące stanu zdrowia) oraz zał. nr 9 (karta badania lekarskiego) do w/w rozporządzenia, co stanowi rażącą nieprawidłowość w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich, o której mowa w art 80 ust. 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Po przeprowadzeniu kolejnej kontroli, w dniu 22 listopada 2016 r., Skarżący nadal nie przedstawił brakującej w trakcie poprzedniej kontroli, dokumentacji przeprowadzonych badań. Wobec powyższego Marszałek Województwa P., decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r., skreślił uprawnionego lekarza M. Cz., z prowadzonej przez Marszałka Województwa P. ewidencji uprawnionych lekarzy, wykonujących badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku ze stwierdzeniem rażących nieprawidłowości w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich. Powyższe ustalenia, jak i wnioski w całości podzieliło SKO, które zaskarżoną do Sądu decyzją dnia [...] września 2017r., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. SKO wskazało, że na podstawie § 73 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2015 r. Skarżący był zobowiązany do przechowywania dokumentacji z badań i zapewnienia odpowiednich warunków zabezpieczających tą dokumentację przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych, a także w sposób umożliwiający jej wykorzystanie bez zbędnej zwłoki. Okres przechowywania określa ustawa z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz.U. 2016 poz. 1638, dalej: ustawa o działalności leczniczej, oraz ustawa z dnia 6 listopada 2008r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta ( Dz.U. 2017 poz. 1318, dalej: ustawa o prawach pacjenta), a także rozporządzenie z dnia 9 listopada 2015 r., który zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta wynosi 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Podkreślił nadto, że specyfika przeprowadzanych badań przez Skarżącego, wymusza stosowanie właściwych formularzy i zawarcia w dokumentacji wszystkich danych o których mowa w karcie badania lekarskiego i dodatkowo w oświadczeniu osoby badanej dotyczącym stanu zdrowia. Natomiast rażącą nieprawidłowością jest brak informacji wymaganych we wzorze oświadczenia i karty, wobec używania przez lekarza niewłaściwych formularzy. Po rozpatrzeniu skargi, Sąd I instancji wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2018r. skargę oddalił. W uzasadnieniu wskazał, iż organy prawidłowo orzekły, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono u Skarżącego, rażące nieprawidłowości, wskazane przez organ I instancji, a które nie zostały usunięte, co wypełniało przesłanki określone w art. 80 ust.4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, Skutkiem powyższego było skreślenie Skarżącego, jako uprawnionego lekarza, z ewidencji uprawnionych lekarzy. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, co do tego, iż brak dokumentacji medycznej narusza przepisy § 39 pkt 1 i § 74 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2015 r. i stanowi rażącą nieprawidłowość w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich, o której mowa w art. 80 ust. 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Uznał, za prawidłowe przyjęcie, że całkowity brak dokumentacji wykazującej szczegółowo przebieg i wyniki badania potencjalnego uczestnika ruchu drogowego i ogólnikowe, szczątkowe informacje w tym zakresie, nie sporządzone według właściwych wzorów dokumentów, są rażącymi nieprawidłowościami. Stwierdził, iż w oparciu o przepisy rozdziału 7 ustawy o prawach pacjenta, że dokumentacja medyczna to określone w ustawie oraz przepisach odrębnych dane odnoszące się do stanu zdrowia pacjenta oraz udzielonych mu świadczeniach zdrowotnych, gromadzone i udostępniane na zasadach określonych w tej ustawie Dane takie, gromadzone są w dokumentacji prowadzonej przez lekarza podczas badania kierowców i kandydatów na kierowców, wykazywanych na podstawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Zgromadzona dokumentacja ma więc charakter dokumentacji medycznej. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie MZ z dnia 17 lipca 2014 r. w przeciwieństwie do poprzedzającego go rozporządzenia MZ z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie zawiera przepisów dotyczących przechowywania tej dokumentacji. Wskazał, iż przepisy te są zawarte w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2015 r., które zostało wydane, na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta. Natomiast przepis art. 24 ustawy o prawach pacjenta, odwołuje się do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych zdefiniowanego w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o prawach pacjenta, jako podmiotu wykonującego działalność leczniczą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności leczniczej, czyli podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 4 oraz lekarza lub pielęgniarkę wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o której mowa w art. 5. Pojęcie świadczenia zdrowotnego zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o prawach pacjenta, jako świadczenie zdrowotne, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy. o działalności leczniczej, który stanowi, że świadczenie zdrowotne, to działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Definicja świadczenia zdrowotnego obejmuje więc także działania medyczne wynikające z przepisów odrębnych, a takimi są przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Tym samym uznał, iż Skarżący jest podmiotem leczniczym udzielającym świadczeń zdrowotnych, w rozumieniu art. 24 i n. ustawy o prawach pacjenta, a w związku z tym mają wobec niego zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2015 r., wydanego na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta. Wskazał również, że Skarżący zgodnie z § 73 ust. 1 i § 74 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2015 r. był zobowiązany do przechowywania dokumentacji wewnętrznej i zapewnienia odpowiednich warunków zabezpieczających dokumentację przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych w sposób umożliwiający jej wykorzystanie, bez zbędnej zwłoki. Natomiast zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 29 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta, Skarżący jako udzielający świadczeń zdrowotnych był zobowiązany do przechowywania dokumentacji medycznej przez okres 20 lat. Podkreślił, że specyfika badań kierowców wymusza konieczność stosowania właściwych formularzy i zawarcia w tej dokumentacji wszelkich danych, o których mowa, w karcie badania lekarskiego i dodatkowo, w oświadczeniu osoby badanej, dotyczącym stanu zdrowia. Rażącą nieprawidłowością jest brak informacji wymaganych we wzorze oświadczenia i karty, w kontekście używania przez lekarza niewłaściwych formularzy, a stosowanie innych wzorów dokumentów, niż określone w rozporządzeniu z dnia 17 lipca 2014 r., które nie zawierają informacji wymaganych we wzorze oświadczenia i karty, jest rażącą nieprawidłowością, przy dokumentowaniu badań lekarskich. Od powyższej decyzji skargę kasacyjną złożył Skarżący, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: I. w zakresie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), to jest naruszenia przepisów prawa materialnego : 1. błędną interpretację przepisu art. 2 ust. 1 pkt. 10) ustawy o działalności leczniczej, polegającą na uznaniu, że badanie wykonywane przez lekarza uprawnionego, na podstawie art. 75 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, jest świadczeniem zdrowotnym, do którego mają zastosowanie przepisy § 39 pkt. 1 i § 74 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015r., 2. błędną interpretację przepisu art. 24 ustawy o prawach pacjenta, który nakazuje prowadzenie dokumentacji medycznej wyłącznie podmiotom udzielającym świadczenia zdrowotne, poprzez uznanie, że badanie wykonywane przez lekarza uprawnionego jest objęte obowiązkiem prowadzenia dokumentacji medycznej, gdyż jest świadczeniem zdrowotnym, 3. błędne zastosowanie § 39 pkt. 1 i § 74 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2015r. do badań wykonywanych przez Skarżącego, w sytuacji gdy badanie to wykonywane na podstawie art. 75 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, nie jest świadczeniem zdrowotnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 10) ustawy o działalności leczniczej, 4. błędną interpretację przepisu art. 80 ust. 4) pkt. 3 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez uznanie, że sporządzanie dokumentacji na innych formularzach (wzorach dokumentów ), niż te określone na podstawie ustawy o kierujących pojazdami i rozporządzenia z dnia 17 lipca 2014r., stanowi rażącą nieprawidłowość w dokumentowaniu badań lekarskich, uzasadniającą skreślenie Skarżącego z listy lekarzy uprawnionych. II. w zakresie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., to jest naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, zarzucił niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 lit a) p.p.s.a., w wyniku uznania, że zaskarżona skargą, decyzja SKO nie narusza przepisów prawa materialnego, wskazanych w uzasadnieniu pierwszej podstawy kasacyjnej. Mając na uwadze przedstawione wyżej zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rz., a gdyby Sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi, oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. SKO nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Jak wynika z skargi kasacyjnej, istotą zarzutów określonych w punkcie I.1 - 1.3 jest rozstrzygnięcie, czy badania przeprowadzane przez Skarżącego, jako lekarza uprawnionego na podstawie art. 75 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, do badań lekarskich, przeprowadzanych w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, są świadczeniami zdrowotnymi. Ocena powyższego zagadnienia warunkuje odpowiedź na zarzuty określone w punkcie I.1 – I.3. Takie ujęcie zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej, użyte w tej ustawie pojęcie świadczeń zdrowotnych oznacza, działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Zawarte we wskazanym art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej, pojęcie świadczeń zdrowotnych ma szczególne znaczenie systemowe. Dotyczy ono bowiem nie tylko świadczeń zdrowotnych unormowanych w tej ustawie, ale również unormowanych w przepisach odrębnych. Jak wynika bowiem z brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej, świadczeniem zdrowotnym jest również działanie medyczne wynikające z przepisów odrębnych, regulujących zasady ich wykonywania. Takimi przepisami odrębnymi, są przepisy ustawy o kierujących pojazdami, rozdział 12, Badania lekarskie, dotyczących badań lekarskich kierowców. Zauważyć należy, iż Skarżący w swojej argumentacji, zawartej w skardze kasacyjnej, pominął część przepisu art. 2 ust. 1 pkt. 10 ustawy o działalności leczniczej, definiującej świadczenia zdrowotne, odnoszącej się do działań medycznych, wynikających z przepisów odrębnych, regulujących zasady ich wykonywania, a mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dodać należy, iż definicję świadczeń zdrowotnych zawiera także ustawa odnosząca się do zawodu lekarza, bowiem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty ( t.j. Dz.U. 2018 poz. 617, ze zm.) stanowi, że jest to w szczególności, badanie stanu zdrowia, rozpoznawanie chorób i zapobieganie im, leczenie i rehabilitacja chorych, udzielanie porad lekarskich, a także wydawanie opinii i orzeczeń lekarskich. Tak więc udzielanie świadczeń zdrowotnych to także wydawanie orzeczeń lekarskich. Natomiast zgodnie z brzmieniem § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2014r. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia. Jak wynika z art. 24 ustawy o prawach pacjenta, w celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 23 ust. 1 tej ustawy, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest obowiązany prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną w sposób określony w niniejszym rozdziale oraz w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1535, 1579 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 599), a także zapewnić ochronę danych zawartych w tej dokumentacji. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 5 ustawy o prawach pacjenta, podmiotem udzielającym świadczeń zdrowotnych jest podmiot wykonujący działalność leczniczą o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy o działalności leczniczej, a więc podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 4, oraz lekarz lub pielęgniarka, wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej, jako praktykę zawodową, o której mowa w art. 5. Co do pojęcia świadczenia zdrowotnego, ustawa odwołuje się do art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy o prawach pacjenta, który wskazuje jako świadczenie zdrowotne, świadczenie określone w art. 2 ust. 1 pkt. 10 ustawy o działalności leczniczej. Natomiast jak już wskazano, Skarżący jest podmiotem udzielającym świadczeń zdrowotnych, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej, bowiem wykonuje działania medyczne, wynikające z przepisów odrębnych, regulujących zasady ich wykonywania, to jest ustawy o kierujących pojazdami. Tym samym Skarżący wobec wykonywania badania z upoważnienia płynącego z art. 75 ustawy o kierujących pojazdami, miał obowiązek sporządzenia i prowadzenia oraz zabezpieczenia dokumentacji medycznej, stosownie do wymagań § 39 pkt. 1 i § 74 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2015r. W tym kontekście nie jest zasadna argumentacja Skarżącego, iż skoro na podstawie art. 81 ustawy o kierujących pojazdami właściwi ministrowie są upoważnieni do ustalenia wzorów stosowanych dokumentów i pieczątek lekarza uprawnionego, to do badań tych lekarskich nie mają zastosowania przepisy ustawy o prawach pacjenta, które odrębnie regulują sposób i zasady prowadzenia dokumentacji medycznej. Zauważyć bowiem należy, iż rozporządzenie z dnia 17 lipca 2014r. nie reguluje sposobu i zasad prowadzenia dokumentacji medycznej. Jak wynika z art. 81 ustawy o kierujących pojazdami, Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określa, w drodze rozporządzenia jedynie wzory stosowanych dokumentów oraz wzór pieczątki uprawnionego lekarza, nie jest natomiast upoważniony do uregulowania sposobu i zasad prowadzenia dokumentacji medycznej. Nie uzasadniony okazał się również zarzut określony w punkcie I.4, a więc błędnej interpretacji art.80 ust. 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez uznanie, iż sporządzanie dokumentacji na innych formularzach, niż określone na podstawie ustawy o kierujących pojazdami oraz rozporządzenia z dnia 17 lipca 2014r. stanowi rażąca nieprawidłowość. Skarżący bowiem twierdził, iż sporządzenie wywiadu z osobą badaną i utrwalenie tych czynności na innych wzorach dokumentów niż wskazane w rozporządzeniu, nie może być podstawą do stwierdzenia rażących nieprawidłowości. Jak wynika z decyzji SKO, co znalazło akceptację w wyroku Sądu I instancji, podstawą uznania za rażącą, nieprawidłowości w prowadzeniu w dokumentowaniu badań lekarskich, nie było jak twierdzi Skarżący, sporządzanie dokumentacji na innych formularzach niż określone, a był nim brak informacji wymaganych we wzorze oświadczenia i karty, na skutek używania niewłaściwych formularzy. Wobec więc, nie objęcia przez Skarżącego, sformułowanym zarzutem, istoty stwierdzonej nieprawidłowości, zarzut ten okazał się nie uzasadniony. Nie zasadny okazał się również zarzut określony w punkcie II, naruszenia przepisów postępowania, poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 lit a p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem wynikowym, a wobec tego, że Skarżący nie podważył zaskarżonego wyroku, żadnym ze wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów, uznać należy, iż jest on nieuzasadniony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.