II K 228/23

Суди загальної юрисдикції2024-07-25

Номер справи

II K 228/23

Дата рішення

2024-07-25

Тип

REASONS

Текст рішення

<table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="19"/> <col width="55"/> <col width="6"/> <col width="5"/> <col width="87"/> <col width="11"/> <col width="22"/> <col width="20"/> <col width="100"/> <col width="37"/> <col width="7"/> <col width="11"/> <col width="10"/> <col width="117"/> <col width="69"/> <col width="100"/> </colgroup> <tr> <td colspan="17"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Formularz UK 1 </td> <td colspan="4"> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> II K 228/23 </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 1. USTALENIE FAKTÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="11"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1. </td> <td colspan="4">  M. D. </td> <td colspan="11"> czyn tożsamy z zarzucanymi w akcie oskarżenia w pkt I i II, z tym ustaleniem, że stanowią one jeden czyn oraz że oskarżony działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, to jest przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 1. M. D. w lutym 2022 roku był właścicielem pojazdu M. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Zaplanował dokonanie celowych uszkodzeń pojazdu i wystąpienie o wypłatę odszkodowania. Odszkodowanie miało być wypłacone za uszkodzenia pojazdu M. D.. Udział w zdarzeniu zaproponował swojemu koledze P. Z. udział w zamian za uzyskanie korzyści majątkowej. P. Z. nie miał samochodu, ani nie miał uprawnień do kierowania pojazdami. W tym czasie pozostawał w związku z J. M., która posiadała prawo jazdy. P. Z. o propozycji M. D. opowiedział swojej partnerce. Wskazał, że znajdzie samochód, który ona zakupi, a następnie dokonają celowego uszkodzenia samochodu M. D., które będzie stanowiło podstawę do wypłaty odszkodowania. Obiecał jej, że w ten sposób i oni zarobią. J. M. nie chciała zgodzić się na propozycję, bała się jednak sprzeciwić P. Z., obawiała się agresji z jego strony. Po tym jak P. Z. poinformował ją, że jej udział w zdarzeniu, ma polegać na pojechaniu z nim i M. D. na miejsce zdarzenia i spisaniu oświadczenia o kolizji, w którym wskaże nieprawdziwe okoliczności, że jest jego sprawcę zgodziła się im pomóc. W dniu 06 lutego 2022 roku J. M. kupiła samochód marki M. o numerze rejestracyjnym(...) od M. P. (1) ojczyma M. D.. Przed sprzedażą pojazd ten był użytkowany przez W. P. (1) matkę M. D.. Po zakupie samochodem dysponował P. Z.. W nieustalonym dniu, nie później niż 25 lutego 2022 roku M. D. umówił się w z J. M. i P. Z. w G., po czym razem pojechali w nieustalone miejsce w okolicach Z.. W tym miejscu mężczyźni dokonali celowego uszkodzenia pojazdów M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i M. o numerze rejestracyjnym (...), poprzez celowe i kontrolowane kilkukrotne zderzanie ze sobą, w wyniku czego doszło do odpadnięcia zderzaka w pojeździe M. o numerze rejestracyjnym (...), zaś drugi pojazd doznał zarysowań elementów prawego boku. Następnie J. M. spisała (pod dyktando P. Z.) oświadczenie, w którym podała nieprawdziwe okoliczności co do przebiegu zdarzenia. M. D. został w nim wskazany jako poszkodowany, zaś J. M. jako sprawca kolizji. Oświadczenie zostało sporządzone w celu uzyskania nienależnego odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia pojazdów OC samochodu M. o numerze rejestracyjnym (...) potwierdzonego polisą o numerze (...) zawartą z (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W.. Po czym P. Z. zadzwonił do znajomego M. O., świadczącego usługi przewozu pojazdów lawetą i uzgodnił z nim, że zabierze on samochód marki M. o numerze rejestracyjnym (...) i przechowa do czasu zezłomowania. M. D. wraz z J. M. i P. Z., nie czekając na przyjazd M. O., odjechali samochodem M. D. z miejsca zderzenia. W dniu 25 lutego 2022 roku M. D. w nieustalonym miejscu, zgłosił ubezpieczycielowi samochodu (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. roszczenie o wypłatę odszkodowania w kwocie 6200 złotych. We wniosku wskazał nieprawdziwe okoliczności powstania szkody opisane w oświadczeniu sporządzonym przez J. M.. W toku postępowania dotyczącego likwidacji szkody firma ubezpieczeniowa zakwestionowała okoliczności, w których miało dojść do kolizji samochodów. Wypłata odszkodowania została wstrzymana. Ubezpieczyciel przedłożył do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. poniosła w wyniku zgłoszenia roszczenia przez M. D. szkodę w wysokości 3445,23 złotych tytułem kosztów najmu samochodu zastępczego (z pojazdu zastępczego korzystał M. D. przez okres około miesiąca) oraz kosztów likwidacji szkody w kwocie 3198,00 złotych. Pojazd J. M. został w dniu 27 czerwca 2022 roku oddany do kasacji, zaś auto M. D. zostało przez niego sprzedane. </td> <td colspan="2"> wyjaśnienia M. D. w części wyjaśnienia oskarżonej J. M. zeznania świadka P. Z. w części opinia biegłego M. P. (2) zeznania świadka M. P. (1) zeznania świadka M. S. (1) zeznania świadka Z. A. zeznania świadka M. A. zeznania świadka O. P. w części dokumenty zgromadzone w aktach sprawy (...) Sądu Rejonowego w G. opinia (...) oświadczenie z 24 lutego 2022 roku zawiadomienie wraz dokumentacją szkody faktura nr (...) wystawiona przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w T. zaświadczenie o demontażu pojazdu wraz z upoważnieniem </td> <td> k. 302v-303, 00:10:36-00:14:22 na k. 389-389v, 00:50:40-01:18:49, na k.710-711 k. 573-573v, 00:08:24-00:52:34 na k. 629v-632 01:09:36-01:11:25 na k. 711, 01:16:28 na k. 711v k. 236-237, 01:11:29-01:35:03 na k. 392v-393v k. 269-280, 00:52:37-01:04:16 na k. 632v-633 k.174v, 01:17:09 – 01:37:18 na k. 634-635 k.152v-153v, 00:11:57-00:33:15 na k. 650-650v k.220v, 00:35:52-00:55:28 na k. 651-652 k. 156v-157, 00:03:37-00:20:28 na k. 706v-707v k. 284v, 00:23:21-00:49:47 na k. 708-710 k. 108-118v k. 8 k. 1-118 k. 373 k. 224-225 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 2. M. D. urodził się w(...). Jest bezdzietnym kawalerem. Ma wykształcenie (...) Nie ma wyuczonego zawodu. Wykonuje prace dorywcze na gospodarstwie swojej mamy. Na utrzymaniu ma tatę i konkubinę. Był uprzednio karany w tym za przestępstwa podobne. W przeszłości leczył się psychiatrycznie, obecnie nie leczy się. </td> <td colspan="2"> dane podane do protokołu rozprawy informacja z Krajowego Rejestru Karnego opinia sądowa psychiaryczno-psychologiczna </td> <td> k. 389 k. 290-291. k. 704-705 k. 316-317 </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="11"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="11"> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> </td> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 2. OCENA DOWODÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 1.1 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> wyjaśnienia oskarżonego M. D. w części </td> <td colspan="10"> Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części zgodnej z ustalonym stanem faktycznym. Wyjaśnienia M. D. złożone w toku postępowania przygotowawczego, podtrzymane na pierwszym terminie rozprawy, zasługują na wiarę jedynie w części, w której M. D. przyznał, że zgłosił roszczenie o odszkodowanie i kontaktował się z J. M. celem zmiany treści oświadczenia dotyczącego kolizji, w związku z którą wystąpił o wypłatę odszkodowania, bowiem w tym zakresie znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach J. M. i dowodach z dokumentów (aktach szkodowych). Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na rozprawie w dniu 15 maja 2024 roku, w części, w której potwierdził, że do uszkodzeń w pojazdach doszło w sposób zamierzony, w celu uzyskania korzyści majątkowej - odszkodowania z polisy pojazdu należącego do J. M. i że P. Z. był jego kolegą. Wyjaśnienia w tej części nie budzą wątpliwości Sądu i są zgodne nie tylko z wyjaśnieniami J. M., ale również wnioskami płynącymi z opinii biegłego z zakresu badania wypadków drogowych, jak i dowodami zawartymi w aktach szkodowych. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> wyjaśnienia oskarżonej J. M. </td> <td colspan="10"> Wyjaśnienia J. M. są logiczne i spójne, w bezstronny sposób przedstawiła ona rzeczywisty przebieg zdarzeń, jak również w sposób logiczny przedstawiła motywy, którym się kierowała. Zauważyć należy, że składając wyjaśnienia takiej a nie innej treści obciążyła również siebie. Przyznała, że to P. Z. poprosił ją o ”przysługę”. Miał znaleźć samochód, który miała kupić na siebie, który następnie miał brać udział w kolizji z samochodem M. D. stanowiącej podstawę do wypłaty odszkodowania na rzecz M. D.. Początkowo nie chciała się na to zgodzić, obawiała się jednak reakcji P. Z. na odmowę, bała się agresji z jego strony i ostatecznie wyraziła zgodę na jego propozycję. J. M. niewątpliwie obawiała się i obawia się swojego byłego partnera P. Z.. Można było to zaobserwować również podczas osobistego kontaktu z J. M. na S. rozpraw, wynika to również z dokumentów zawartych w aktach sprawy Sądu Rejonowego w G. (...) prowadzonej z jej zawiadomienia przeciwko P. Z., w której P. Z. został uznany winnym zarzucanych mu czynów (z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>) popełnionych z użyciem przemocy na szkodę J. M.. Niezależnie od tego należy wskazać, iż wersja zdarzeń przedstawiona przez J. M. znajduje potwierdzenie i uwiarygodnienie w innych zgromadzonych w sprawie dowodach, w szczególności we wnioskach płynących z pisemnej, jak i ustnej opinii biegłego z zakresu badań wypadków drogowych, zeznaniach świadków M. S. (1), M. P. (1), M. A., Z. A. jak i w dowodach z dokumentów – aktach szkodowych. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> zeznania świadka M. P. (1) </td> <td colspan="10"> Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadka M. P. (1), ojczyma M. D.. Świadek ten w sposób niebudzący wątpliwości przedstawił bezsporne okoliczności sprzedaży J. M. samochodu marki (...)o numerze rejestracyjnym (...). Świadek potwierdził, że J. M. po samochód przyjechała w towarzystwie nieznanego mu mężczyzny oraz że przed sprzedażą samochód był użytkowany przez żonę świadka W. P. (1), matkę M. D.. Zeznania jego korelują z wyjaśnieniami J. M.. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> zeznania świadka M. S. (1) </td> <td colspan="10"> Sąd dał wiarę zeznaniom świadka M. S. (1) – pracownika pokrzywdzonego towarzystwa ubezpieczeniowego. Sąd uznał jego zeznania za w pełni wiarygodne, ponieważ były spójne i logiczne oraz zgodne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności opiniami biegłego M. P. (2), a Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość prawdziwość jego relacji. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> zeznania świadka Z. A. </td> <td colspan="10"> Sąd dał wiarę zeznaniom świadka Z. A. w całości. Świadek był ówcześnie współwłaścicielem firmy, która przeprowadziła kasację pojazdu należącego do J. M.. Świadek zeznał, że pojazd M. (...) o nr. rej (...) został przekazany jego przedsiębiorstwu celem demontażu. Zeznania świadka są zgodne z dokumentacją zawartą w aktach oraz w szczególności z zeznaniami świadka M. A.. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> zeznania świadka P. Z. w części </td> <td colspan="10"> Sąd dał wiarę zeznaniom świadka P. Z. w części, w której przyznał, że w okresie od marca 2021 roku do kwietnia 2022 roku był w związku z J. M., że zorganizował odholowanie uszkodzonego samochodu J. M. z miejsca „kolizji” i że nie był obecny przy załadowaniu uszkodzonego pojazdu na lawetę oraz że ostatecznie pojazd ten został zezłomowany. Zeznania w tym zakresie nie budzą wątpliwości i znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach J. M. oraz zeznaniach świadków M. A., Z. A.. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> zeznania świadka M. A. </td> <td colspan="10"> Sąd dał wiarę zeznaniom świadka M. A.. M. A. był kierowcą lawety, który na zlecenie P. Z. odholował uszkodzone auto J. M. i przewiózł je w bezpieczne miejsce. Zeznania tego świadka nie budziły żadnych wątpliwości, ponadto korelowały z wyjaśnieniami J. M., jak i zeznaniami P. Z. w części uznanej za wiarygodne. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> zeznania świadka O. P. w części </td> <td colspan="10"> Sąd dał wiarę zeznaniom O. P. – partnerki M. D. w zakresie, w jakim potwierdziła, że zdarzenie które miało być podstawą do wypłaty odszkodowania było z góry zaplanowane. Zeznania świadka w tym zakresie są zgodne z wyjaśnieniami nie tylko J. M., ale również M. D. w części uznanej za wiarygodne, wnioskami płynącymi z opinii biegłego oraz dokumentami zebranymi w aktach szkodowych. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1. </td> <td colspan="3"> opinia biegłego z zakresu badań wypadków drogowych </td> <td colspan="10"> Sąd uznał za miarodajną opinię (pisemną i ustaną) biegłego mgr inż. M. P. (2). Opinia biegłego sporządzona została przez biegłego z zakresu badań wypadków drogowych, zgodnie z jego niekwestionowaną fachową wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Biegły sporządził opinię po przeprowadzaniu analizy całokształtu materiału dowodowego i wnioski zawarte w opinii są logiczną konsekwencją tej analizy. Opinia biegłego była jasna, pełna i rzetelna, odpowiadała na tezy postawione w postanowieniu o dopuszczeniu opinii, a ponadto została w pełni podtrzymana i rozwinięta przez biegłego na rozprawie. Jak wynika z opinii pisemnej: 1. udokumentowane uszkodzenia samochodów M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i M. o numerze rejestracyjnym (...), nie powstały w okolicznościach deklarowanych przez M. D. i początkowo przez J. M.. 2. część uszkodzeń obu pojazdów mogła powstać podczas kilkukrotnego celowego doprowadzenia do kontaktu przodu nadwozia samochodu M. o numerze rejestracyjnym(...)z prawym bokiem nadwozia samochodu M. (...) o numerze rejestracyjnym (...), a niektóre uszkodzenia, takie, jak np. miejscowe wgniecenie prawej strony metalowej belki zderzaka przedniego samochodu M. (...) o numerze rejestracyjnym (...), prawdopodobnie występowały już wcześniej. Opinię tą biegły w całości podtrzymał i rozwinął w toku przesłuchania przed Sądem. Sąd za w pełni wiarygodny uznał dowód ze wskazanej opinii. Płynące z opinii konkluzje były należycie uzasadnione, a Sąd przyjął je za prawdziwe w całej rozciągłości. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 – 1.1.2 </td> <td colspan="3"> opinia sądowa psychiaryczno-psychologiczna </td> <td colspan="10"> Opinia została wydana przez lekarzy specjalistów psychiatrów E. K. i P. M. oraz psychologa W. P. (2) na podstawie jednorazowego badania sądowo-psychiatrycznego przeprowadzonego oraz analizy materiałów akt sprawy. Biegli nie rozpoznali u M. D. choroby psychicznej. Stwierdzono, że funkcje intelektualne są w granicach normy. U opiniowanego rozpoznano reakcję sytuacyjną. W czasie popełnienia czyn miał zachowaną zdolność do rozumienia znaczenia czynu i zachowaną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. M. D. może uczestniczyć w czynnościach procesowych, prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny. W ocenie Sądu, uzyskana opinia jest jasna, rzetelna i kompletna. Fachowość i wiedza biegłych nie budziły żadnych wątpliwości. W związku z tym, Sąd w pełni podzielił wnioski w niej sformułowane. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.1 1.1.1 1.1.1 1.1.1 1.1.1 1.1.1 1.1.1 1.1.2 1.1.2 </td> <td colspan="3"> dokumentacja fotograficzna opinia (...) dokumenty zgromadzone w aktach (...) Sądu Rejonowego w G. oświadczenie z 24 lutego 2022 roku zawiadomienie wraz dokumentacją szkody faktura nr (...) wystawiona przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w T. zaświadczenie o demontażu pojazdu wraz z upoważnieniem dane podane do protokołu rozprawy informacja z Krajowego Rejestru Karnego </td> <td colspan="10"> - nie budzą żadnych wątpliwości co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> --- </td> <td colspan="3"> wyjaśnienia oskarżonego M. D. w części </td> <td colspan="10"> M. D. zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i na etapie postępowania sądowego (do terminu rozprawy w dniu 15 maja 2024 roku) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W ocenie Sądu jest to jedynie element przyjętej przez oskarżonego linii obrony i w świetle ustalonego stanu faktycznego wyjaśnienia oskarżonego nie mogą zostać uznane za wiarygodne. Za brakiem możliwości uznania wyjaśnień M. D. za wiarygodne przemawia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który dowodzi winy oskarżonego. W szczególności sprawstwa oskarżonego dowodzą wiarygodne wyjaśnienia J. M., wnioski płynące z opinii biegłego M. P. (2), jak również dowody z dokumentów zawarte w aktach szkodowych. Na wiarę nie zasługują także wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie 15 maja 2024 roku, w których wskazał, że to J. M. była pomysłodawcą przedsięwzięcia i namówiła go do popełnienia zarzucanych mu czynów, jednocześnie twierdząc, że P. Z. nie miał z tymi zdarzeniem nic wspólnego (miał być jedynie obserwatorem ustawionej kolizji). Twierdził, że J. M. była wówczas pozbawiona środków do życia i w ten sposób chciała je uzyskać. W ocenie Sądu jest to kolejny element przyjętej przez oskarżonego linii obrony, pozbawiony logiki, niezgodny z zasadami doświadczenia życiowego i nie znajdujący potwierdzenia w wiarygodnym materiale dowodowym. Twierdzenie M. D. o ciężkiej sytuacji majątkowej J. M. nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, wręcz przeciwnie wynika z niego, że J. M. pracowała i regularnie otrzymywała wynagrodzenie. Ponadto nie może być uznane za logiczne, w sytuacji gdyby przyznać rację M. D., że to J. M. była inicjatorką wyłudzenia odszkodowania, wskazanie jej jako sprawcy kolizji. Nie byłaby ona wówczas beneficjentką ewentualnej korzyści majątkowej. Jako sprawca zdarzenia, nie miałaby żadnej pewności, że środki te zostaną jej przekazane przez M. D.. Natomiast niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego jest również to, że M. D. właściwie nie znając J. M., była to przecież tylko dziewczyna jego kolegi, postanowił zaryzykować dla niej tak dużo, musiał przecież liczyć się z odpowiedzialności karną. Nie zasługują również na wiarę twierdzenia M. D., że J. M. wydzwania do niego. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie miały potwierdzić zeznania jego obecnej konkubiny O. P., w ocenie Sądu nie zasługują one na to, żeby dać im wiarę (o czym poniżej). </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> --- </td> <td colspan="3"> zeznania świadka P. Z. w części </td> <td colspan="10"> Sąd nie obdarzył walorem wiarygodności zeznań świadka P. Z. w części, w której podał, że kolizja z udziałem J. M. – jego ówczesnej dziewczyny nie została specjalnie zaaranżowana, a on dowiedział się o niej od samej oskarżonej, a także przyjechał na miejsce zdarzenia taksówką, już po zdarzeniu. Sąd nie dał wiary P. Z. także odnośnie jego twierdzeń, że nie znał wcześniej oskarżonego M. D., jak, że nie brał udziału w przedmiotowym zdarzeniu i nie prowadził żadnego z pojazdów. Zeznania w tym zakresie są sprzeczne z wyjaśnieniami J. M., jak i korelującymi z nimi wnioskami płynącymi z opinii biegłego M. P. (2), dokumentacją z akt szkodowych oraz wyjaśnieniami M. D. złożonymi na rozprawie w dniu 15 maja 2024 roku, w zakresie uznanym za wiarygodne. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> --- </td> <td colspan="3"> zeznania świadka W. P. (1) </td> <td colspan="10"> Sąd uznał za niemające znaczenia dla ustalenia faktów zeznania świadka W. P. (1), bowiem jej zeznania nie miały istotnego znaczenia dla ustalonego w sprawie stanu faktycznego. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> --- </td> <td colspan="3"> zeznania świadka O. P. w części </td> <td colspan="10"> Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka O. P. w zakresie, w jakim zeznała, że przedmiotowe zdarzenie drogowe w całości było zainicjowane przez J. M., która miała dzwonić do M. D. wielokrotnie i namawiać go do spowodowania kolizji i wyłudzenia w ten sposób odszkodowanie. W tej części zeznania świadka były nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne, niezgodne z wcześniej złożonymi zeznaniami, jak i zasadami doświadczenia życiowego, nie znajdowały również potwierdzenia w wiarygodnym materiale dowodowym. W ocenie Sądu zeznania świadka O. P. w tej części miał wspierać przyjętą przez oskarżonego M. D. na rozprawie w dniu 15 maja 2024 roku linię obrony. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> --- </td> <td colspan="3"> zeznania świadka M. S. (2) </td> <td colspan="10"> Sąd uznał za niemające znaczenia dla ustalenia faktów zeznania M. S. (2). Świadek ten nie był w stanie przedstawić żadnych szczegółów istotnych dla wyjaśnienia sprawy. Jedyne, co łączy świadka z jedną ze stron niniejszego postępowania to fakt, że M. D. krótko po zdarzeniu sprzedał świadkowi samochód marki M. (...) o nr rej. (...). Z tego względu Sąd uznał jego zeznania za nieistotne i pominął je w toku ustalania stanu faktycznego. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> </td> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> </tr> <tr> <td/> <td colspan="8"> 3.1.Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> 1 4 </td> <td colspan="4"> M. D. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <table> <colgroup> <col width="721"/> </colgroup> <tr> <td> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. W myśl zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a>, kto, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, powoduje zdarzenie będące podstawą do wypłaty takiego odszkodowania, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a>, odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że zachowanie M. D. polegające na tym, że nieustalonego dnia, nie później niż 25 lutego 2022 roku w nieustalonym miejscu, działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia pojazdów OC zawartej dla pojazdu M. o numerze rejestracyjnym (...), potwierdzonej polisą o numerze (...), spowodował zdarzenie będące podstawą do wypłaty takiego odszkodowania w ten sposób, że umyślnie doprowadził do zderzenia pojazdów M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i M. o numerze rejestracyjnym (...), działając na szkodę (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W., a następnie w dniu 25 lutego 2022 roku w nieustalonym miejscu, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że zgłaszając ubezpieczycielowi powstanie szkody i wnioskując o wypłatę odszkodowania wyliczonego na kwotę 6200 zł, wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do okoliczności kolizji pojazdów M. (...) o numerze rejestracyjnym(...) i M. o numerze rejestracyjnym (...), przy czym wypłata odszkodowania nie nastąpiła z uwagi na ujawnienie przez ubezpieczyciela rzeczywistych okoliczności uszkodzenia pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) - wyczerpało dyspozycje z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a>. Wobec ustalenia, że oskarżony dział w warunkach czynu ciągłego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a>), mając z góry powzięty zamiar uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia pojazdów OC zawartej dla pojazdu M. o numerze rejestracyjnym(...), spowodował zdarzenie dające podstawę do wypłaty takiego odszkodowania, w ten sposób, że umyślnie doprowadził do zderzenia pojazdów M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i M. o numerze rejestracyjnym (...) a następnie wystąpił do tej instytucji z wnioskiem o jego wypłatę, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ujawnienie przez ubezpieczyciela rzeczywistych okoliczności uszkodzenia pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...)zasadne było przyjęcie, że opisane w akcie oskarżenia czyny stanowiły jeden czyn kumulatywnie kwalifikowany z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>. Przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji przestępstwa oddaje całą jego kryminalną zawartość, uwzględniając zarówno wypełnienie przez sprawcę znamion czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, jak i szczególne znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a>. Za przyjęciem, że zarzucane sprawcy czyny stanowią jeden czyn zabroniony, wypełniający znamiona dwóch przepisów ustawy karnej przemawia także fakt, że oba zachowania stanowią realizację tego samego, z góry powziętego zamiaru (tak: Marek Andrzej, Kodeks karny, Komentarz, wyd. V, LEX 2010). Przestępstwo oszustwa polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą między innymi wprowadzenia w błąd. Błędem tym jest rozbieżność między obiektywną rzeczywistością, a wyobrażeniem o niej, czy jej odbiciem w świadomości podmiotu, może on polegać na urojeniu, czyli fałszywym wyobrażeniu istnienia pewnych okoliczności lub cech stanu rzeczy, które w rzeczywistości nie występują, lub na nieświadomości występujących w rzeczywistości okoliczności. Oszustwo może być popełnione tylko umyślnie, a przy tym stanowi przestępstwo kierunkowe, znamienne celem, którego treścią jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Sprawca powinien obejmować wszystkie znamiona oszustwa zamiarem bezpośrednim. Dokonanie oszustwa następuje zatem dopiero z chwilą niekorzystnego rozporządzenia mieniem, które pozostaje w związku przyczynowym z oszukańczymi metodami postępowania sprawcy. Natomiast przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298)">art. 298 kk</a> penalizuje zachowanie sprawcy, który w celu wyłudzenia odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia powoduje zdarzenie będące podstawą do wypłaty takiego odszkodowania – które należy rozumieć jako pozorowanie zaistnienia wypadków ubezpieczeniowych objętych majątkowymi umowami ubezpieczenia, celowe stworzenie złudzenia zaistnienia zdarzenia. Oszustwo ubezpieczeniowe można popełnić jedynie umyślnie i z uwagi na okoliczności, iż sprawca działa w ściśle określonym celu - wyłudzenia odszkodowania, strona podmiotowa sprowadza się wyłącznie do zamiaru bezpośredniego Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że znamiona z tych przepisów zostały spełnione. Oskarżony wyczerpał znamiona czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a>, albowiem spowodował zdarzenie, które zgodnie z umową ubezpieczenia stało się podstawą do wypłaty odszkodowania. Umyślnie doprowadził do zderzenia pojazdów M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i M. o numerze rejestracyjnym (...), powodując uszkodzenia, które miały świadczyć i dowodzić tego, że pojazd ten uczestniczył w kolizji drogowej, zaplanował on bowiem całe zdarzenie, ustalił szczegóły działania. Przy czym niewątpliwe działał z zamiarem kierunkowym – uzyskania od ubezpieczyciela odszkodowania. M. D. wyczerpał również znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, bowiem wprowadził pokrzywdzonego (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. w błąd, że zdarzenie w postaci kolizji pojazdów M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i M. o numerze rejestracyjnym(...) miało charakter zdarzenia losowego. Niewątpliwie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Postępowanie oskarżonego polegające na dążeniu do uzyskania świadczenia z tytułu odszkodowania na podstawie umowy ubezpieczenia OC pojazdu w oparciu o zdarzenie, które nie miało charakteru losowego, stanowiło też z całą pewnością usiłowanie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonego. Do wypłaty odszkodowania jednak nie doszło, bowiem organ ubezpieczeniowy odmówił wypłaty, przez co zachowanie oskarżonego zatrzymało się na usiłowaniu. Oceniając zamiar oskarżonego wskazać należy, że niewątpliwie czynu tego dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim. W niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność oraz winę, a zatem oskarżonemu M. D. zasadnie można było przypisać sprawstwo przypisanego mu czynu. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał M. D. za winnego popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a>. </td> </tr> </table> </td> </tr> <tr> <td/> <td colspan="8"> 3.2.Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td/> <td colspan="8"> 3.3.Warunkowe umorzenie postępowania </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td/> <td colspan="8"> 3.4.Umorzenie postępowania </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td/> <td colspan="8"> 3.5.Uniewinnienie </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Oskarżony </td> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="7"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> M. D. </td> <td colspan="3"> 1 2 3 </td> <td colspan="2"> I. 1-I.-2 </td> <td colspan="7"> W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że z uwagi na fakt, że w czasie orzekania obowiązują zmienione przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu Karnego</a> inne niż te, które obowiązywały w chwili popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu, Sąd zastosował – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> – przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a> obowiązujące do dnia 30 września 2023 roku – jako względniejsze dla oskarżonego - przestępstwo określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8, zaś czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2;art. 11 § 3)">art. 11 § 2 i § 3 kk</a>, Sąd określił wymiar kary oskarżonemu w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>. - wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 b)">art. 57b kk</a> (zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">artykułu 12 § 1 kk</a> rodzi konieczność wymierzenia kary – zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 b)">art. 57 b kk</a> powyżej dolnej granicy zagrożenia) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37b kk</a> - Sąd w obliczu ustalenia, że sprawca popełnił przestępstwo ciągłe, jest obowiązany nie tylko wymierzyć karę powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, ale również nie ma możliwości zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a> (orzeczenia w miejsce kary pozbawienia wolności – kary grzywny bądź kary ograniczenia wolności). - mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że odpowiednią karą, która spełni względem oskarżonego swoje cele, będzie kara mieszana, w wysokości 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegając na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymierzę 20 godzin w stosunku miesięcznym. Kierując się wyżej wymienionymi przesłankami przyjęto, że orzeczona kara będzie stanowiła dolegliwość adekwatną do popełnionego czynu, uświadomi oskarżonemu jego społeczną szkodliwość oraz skłoni go do przestrzegania porządku prawnego. W ocenie Sądu wysokość wymierzonej kary jest zasadna i adekwatna do całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie i odpowiada wymogom prewencji ogólnej, spełniając potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a ponadto nie będzie zbytnio dolegliwa dla oskarżonego - Sąd wymierzając karę miał na uwadze znaczny stopień winy oskarżonego. Oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem. -oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 kk</a>. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest bardzo wysoki. Na stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu wpływ miał rodzaj i charakter naruszonych dóbr, jak również motywacja oskarżonego (uzyskanie korzyści majątkowej). W rezultacie swojego działania oskarżony doprowadziłby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem towarzystwo ubezpieczeniowe. Jego czyn godził w prawidłowość funkcjonowania obrotu gospodarczego, jak też interesy indywidualnych uczestników tego obrotu. Tego rodzaju działania wpływają na wysokość składek ustalanych przez towarzystwa ubezpieczeniowe, i możliwość wypłacania przez nie odszkodowań w przypadkach losowych. - jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował uprzednią karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa podobne, w ocenie Sądu oskarżony nie wyciągnął żadnych wniosków z poprzednich skazań, jak również rolę oskarżonego w zdarzeniu będącym przedmiotem prowadzonego postępowania, to właśnie oskarżony był jego pomysłodawcą i inicjatorem, główna rola M. D. w zdarzeniu jest niezaprzeczalna, on też był głównym beneficjentem, jemu miała być wypłacona cała kwota odszkodowania. - Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 3)">art. 34 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 4)">art. 72 § 1 pkt 4 kk</a> Sąd zobowiązał oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej. Ustabilizowane życie zawodowe będzie służyło zapobieżeniu popełnienia podobnych przestępstw w przyszłości. - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> Sąd orzekł wobec oskarżonego M. D. obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej popełnionym przestępstwem - naprawienie szkody, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a>, to w szczególności wyrównanie straty, którą poszkodowany poniósł - określając wymiar obowiązku naprawienia szkody, Sąd wziął pod uwagę ustaloną w sprawie wysokość nienaprawionych strat, na którą składała się kwota w wysokości 3445,23 złotych wypłacona przez pokrzywdzonego tytułem kosztów najmu samochodu zastępczego (z pojazdu zastępczego korzystał M. D. przez okres około miesiąca) oraz kosztów likwidacji szkody w kwocie 3198,00 złotych. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Oskarżony </td> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="7"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="7"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 6. INNE ZAGADNIENIA </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 7. KOSZTY PROCESU </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="14"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> 6 </td> <td colspan="14"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> Sąd zasądził od oskarżonego M. D. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie kwotę 240 złotych opłaty oraz mając na uwadze sytuację finansową oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolnił go od ponoszenia wydatków związanych z jego udziałem w sprawie. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 8. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> </table>