II SA/Gl 857/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w K. na uchwałę Rady Miejskiej w Łaziskach Górnych z dnia 26 marca 2019 r. Nr VI/63/19 w przedmiocie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE "A" z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca Spółka") pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. złożyła skargę na uchwałę Rady Miasta w Ł. (dalej: "organ") z dnia [...] r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w granicach administracyjnych Miasta Ł. . W odpowiedzi na skargę z dnia 25 lipca 2019 r., uzupełnionej pismem z dnia 15 października 2019 r., Burmistrz Miasta Ł. wniósł o oddalenie skargi. Skarżąca Spółka pismem z dnia 17 października 2019 r., złożonym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach w dniu 22 października 2019 r., cofnęła skargę. Na rozprawie w dniu 23 października 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał wniosek zawarty w piśmie z dnia 17 października 2019 r. Pełnomocnik organu złożył wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne – jeśli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalną nie wystąpiła, z tego powodu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uznał, że skarżąca Spółka skutecznie cofnęła skargę. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowe należało umorzyć, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.