II OSK 1551/18

SENTENCJA Dnia 23 listopada 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1767/17 w sprawie ze skargi M. R. T. na decyzję Rady do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1767/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. R. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł M. R. T. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. i art. 81 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organ zasady czynnego udziału strony w każdym stadium sprawy poprzez niezawiadomienie o zgromadzeniu materiału dowodowego przez organ I instancji, uniemożliwieniu stronie złożenia stosownych wniosków dowodowych, w szczególności w aspekcie wykazania, iż skarżący był przekonany, że wykonuje pracę legalnie na rzecz pracodawcy wskazanego w zezwoleniu na pracę, gdyż podpisał z ww. pracodawcą umowę o pracę, został zgłoszony do ubezpieczenia, a także wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, w konsekwencji orzekanie na podstawie materiału dowodowego, co do którego skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się, 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo braku dokonania przez organ wszechstronnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, poprzez dowolne przyjęcie, że skarżący wykonywał nielegalnie pracę na rzecz M. i nieuwzględnienie faktu, że skarżący był przekonany, że wykonuje pracę legalnie na rzecz pracodawcy wskazanego w zezwoleniu na pracę, gdyż podpisał z ww. pracodawcą umowę o pracę, został zgłoszony przez niego do ubezpieczenia a także wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako .P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. i art. 81 K.p.a. nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Z akt sprawy wynika, że skarżący kasacyjnie został w dniu 14 października 2016 r. zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zawiadomienie to zostało mu doręczone wraz z tłumaczeniem na język, którym skarżący kasacyjnie się posługuje. Zawiadomienie to zawierało informacje o przysługujących skarżącemu kasacyjnie uprawnieniach w tym postępowaniu. Skarżący kasacyjnie został też w dniu 14 października 2016 r. powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Przepisy K.p.a. nie określają jaką ilością czasu strona postępowania powinna dysponować na zapoznanie się z aktami sprawy. Zazwyczaj jest to termin siedmiodniowy. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie miał możliwość zapoznania się z aktami w dniu decyzji. Wprawdzie materiał dowodowy nie był zbyt obszerny jednakże zważywszy na fakt, że skarżący kasacyjnie jest cudzoziemcem i mógłby chcieć zapoznać się z nim korzystając z pomocy tłumacza czas, w którym skarżący kasacyjnie dysponował na zapoznanie się aktami uznać należy za niewystarczający. Wymóg zapewnienia skarżącemu kasacyjnie możliwości czynnego udziału w postępowaniu został zapewniony przez organ I instancji jedynie formalnie. Tym niemniej stwierdzić należy, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. uzasadnia uchylenie decyzji, gdy zostanie wykazane, że naruszenie mogło mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. takiego wpływu nie wywołało. Skarżący kasacyjnie miał bowiem możliwość przedstawienia swojego stanowiska na etapie postępowania odwoławczego. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie w piśmie z dnia 23 grudnia 2016 r. został powiadomiony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienie to zostało pełnomocnikowi doręczone w dniu 27 grudnia 2016 r. zaś decyzja organu odwoławczego wydana została dopiero w dniu 15 maja 2017 r. Także drugi z podniesionych zarzutów, to jest zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie był przekonany o tym, że wykonuje pracę legalnie nie ma znaczenia dla oceny zgodności prawem kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Wydanie decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu z powodu nielegalnego wykonywania pracy nie zależy od tego, czy cudzoziemiec miał świadomość, że wykonywał pracę nielegalnie, czy też był przekonany, że wykonywał pracę legalnie. Dla wydania zobowiązania do powrotu wystarczające jest ustalenie, że obiektywnie cudzoziemiec wykonywał pracę nielegalnie i taka sytuacja miała właśnie miejsce w niniejszej sprawie. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.