I OSK 72/05

TEZY Członków komisji konkursowych na dyrektorów szkół mianuje i typuje wójt gminy. Przepis art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./ stanowi jednoznacznie, że w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, zadania i kompetencje organu prowadzącego określone w art. 36a ust. 5 wykonuje odpowiednio: wójt, burmistrz /prezydent miasta/, zarząd powiatu, zarząd województwa. Zawarte w nim uregulowanie jest zupełne. Oznacza to, że wszystkie zadania i kompetencje wymienione w tym przepisie w odniesieniu do gmin należą do właściwości wójta. Względy wykładni językowej zakazują interpretacji przepisów prawa, przy której dyspozycja danej normy prawnej odnosiłaby się tylko do niektórych stanów faktycznych przytoczonych w tej hipotezie. SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2004 r. III SA/Kr 612/04 w sprawie ze skargi Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z dnia 2 czerwca 2004 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy M. (...) z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie wyboru przedstawicieli Gminy M. do Komisji Konkursowej na Dyrektora Zespołu Szkół w W.-S. - oddala skargę kasacyjną; (...). UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 października 2004 r., III SA/Kr 612/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z dnia 2 czerwca 2004 r., (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady tej Gminy (...) z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie wyboru przedstawicieli Gminy M. do Komisji Konkursowej Konkursu na Dyrektora Zespołu Szkół w W.-S. W uzasadnianiu wyroku Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że w sprawie ma zastosowanie art. 36a ust. 5 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./, z którego wynika, że wójtowi gminy przysługuje kompetencja do powoływania komisji konkursowych w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły, w skład których wchodzą m. in. trzej przedstawiciele gminy i że nie ma żadnego sporu między stronami /Gminą i Wojewodą/ co do tego, natomiast sporne jest, który z organów Gminy: wójt czy rada ma wskazać przedstawicieli gminy do tej komisji. Gmina M. uznała, że jest to jej kompetencja, z mocy art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./, natomiast organ nadzoru twierdzi, że kwestia ta została wyraźnie uregulowana w art. 5c pkt 2 cytowanej ustawy o systemie oświaty, wskazując jako organ posiadający tę kompetencję- wójta- kontynuował Sąd. Wojewódzki Sąd podzielił stanowisko Wojewody stwierdzając, że art. 5c pkt 2 odsyła do całego art. 36a ust. 5, czyniąc wójta gminy właściwym również do wskazania przedstawicieli do Komisji Konkursowej, a skoro zawiera on enumeratywny podział kompetencji w sprawach oświaty pomiędzy organ uchwałodawczy i wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego nie ma powodu do sięgania do art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Gmina M., domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi lub przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 36a ust. 5 pkt 1 lit. "b" w związku z art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty, polegającą na przyjęciu, że wójt gminy posiada kompetencję do wskazania trzech przedstawicieli Gminy do komisji konkursowej. W uzasadnieniu skargi, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 listopada 1986 r., U 5/86 - OTK 1986 nr 1 poz. 1, stwierdzono, że brak stanowiska ustawodawcy w jakiejś sprawie musi być traktowany jako nieudzielanie w danym zakresie kompetencji normodawczych, a art. 36 ust. 5 ustawy o systemie oświaty, ani żaden inny przepis nie uprawnia organu wykonawczego gminy do wyłonienia przedstawicieli gminy do składu komisji konkursowej. Przepis ten daje uprawnienie organowi wykonawczemu gminu jedynie do powołania komisji konkursowej i wobec tego, że żaden przepis nie wskazuje bezpośrednio organu właściwego do wyłonienia kandydatów, należy uznać, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym kompetencja ta służy radzie gminy- kontynuowano. Zauważono też, że takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu i Katowicach w wyrokach z dnia 19 marca 2003 r., II SA/Po 1438/03 i II SA/Po 1560/03, oraz z dnia 1 grudnia 2003 r., SA/Ka 2126/03. Odpowiadając na skargę kasacyjną Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podkreślając trafność poglądu Wojewódzkiego Sądu i brak zastosowania w tej sprawie powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wobec wyraźnego uregulowania kompetencji organów gminy w przedmiocie komisji konkursowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach.: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym- zdaniem skarżącego- uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego- wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiedająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, niemniej jednak nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie są trafne. Przepis art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty stanowi jednoznacznie, że w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, zadania i kompetencje organu prowadzącego określone w art. 36a ust. 5 wykonuje odpowiednio: wójt, burmistrz /prezydent miasta/, zarząd powiatu, zarząd województwa. Zawarte w nim uregulowanie jest zupełne. Oznacza to, że wszystkie zadania i kompetencje wymienione w tym przepisie w odniesieniu do gmin należą do właściwości wójta. Względy wykładni językowej zakazują interpretacji przepisów prawa, przy której dyspozycja danej normy prawnej odnosiłaby się tylko do niektórych stanów faktycznych przytoczonych w tej hipotezie. Przy tym Sąd pragnie zaznaczyć, że nie podziela oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniach NSA powołanych w skardze kasacyjnej. Jednocześnie pragnie zauważyć, że w wyroku z dnia 19 września 2003 r., II SA/Po 1438/03 powołano się na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 7 października 1997 r., II SA/Wr 795/97 /Orzecz. Sądów w sprawach Samorządowych 1998 nr 3 poz. 86/, które zostało sformułowane w odmiennym stanie prawnym, ponieważ wówczas w ustawie o systemie oświaty nie było art. 5c. Z tych względów, działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.