II OSK 1556/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. NSA Teresa Rutkowska Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. D. - Centrum "[...]" w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 401/06 w sprawie ze skargi S. D. - Centrum "[...]" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 401/06, oddalił skargę S. D. – Centrum "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2005 r. ([...]), utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2005 r. ([...]), którą cofnięto zezwolenie Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2002 r. ([...]) na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów przez Centrum "[...]" S. D. ul. [...], [...] P., Zakład [...] w S. Powyższe zezwolenie zostało cofnięte na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), po wcześniejszym wezwaniu strony do zaniechania naruszeń postanowień zezwolenia oraz: - usunięcia wszelkich posadowionych bezpośrednio na gruncie pryzm kompostowych, - zabezpieczenia z zewnątrz geowłókniną półprzepuszczalną w boksach betonowych w celu zapobiegania przenikania wód opadowych i tworzeniu się ewentualnych odcieków, w terminie do dnia [...] czerwca 2003 r. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2003 r. stwierdzono, że skarżący nie zastosował się do ww. zaleceń. Późniejsza kontrola z dnia [...] kwietnia 2004 r. i [...] czerwca 2005 r. w zasadzie potwierdziły wcześniejsze ustalenia organów. Powołany biegły w swojej opinii z dnia [...] lipca 2005 r. stwierdził, że Zakład [...] w S. jest eksploatowany niezgodnie z posiadanym zezwoleniem z uwagi na to, że pryzmy kompostowe zlokalizowane są również na terenie do tego nieprzeznaczonym oraz pryzmy nie są przykrywane wymaganą geowłókniną". S. D. nie zgadzał się z powyższą opinią, wnosząc o jej uzupełnienie, co organ nie uznał za konieczne, gdyż przedstawiona opinia jest wyczerpująca. Firma "[...]" ubiegając się o wydanie przedmiotowego zezwolenia przedstawiła technologię, wg której pryzmy mają być okryte geowłókniną. Wniosek o wydanie zezwolenia wraz z przedłożoną technologią, stanowił dla Starosty podstawę do wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów. Przy prowadzeniu tej działalności okrywanie pryzm geowłókniną jest istotne, gdyż ma to na celu zapobieganie przenikaniu do wewnątrz pryzm wody opadowej i tworzeniu się w ten sposób odcieków, jak również ograniczenie emisji odorowej, tj. wydzielania się nieprzyjemnych zapachów. Jeżeli firma zamierzała zmienić technologię produkcji kompostu w jakimś zakresie, to winna była wystąpić do Starosty o zmianę posiadanego zezwolenia. Skarżący działając niezgodnie z wydanym zezwoleniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. naruszył jego pkt I ppkt 3 oraz pkt II ppkt 2. S. D. – Centrum "[...]" w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2005 r. wnosił o jej uchylenie, gdyż jego zdaniem: - nie zostały naruszone żadne z postanowień decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2002 r., - zalecenia pokontrolne dotyczące okrycia pryzm geowłókniną, w których prowadzony jest proces kompostowania, zostały wykonane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., w odpowiedzi na skargę wnioskowało o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 29 maja 2006 r. uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie skarżący był wezwany do zaniechania naruszeń postanowień zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2002 r. Jak wykazały późniejsze kontrole, skarżący nie zastosował się do zaleceń pokontrolnych i nie zaniechał naruszeń posiadanego zezwolenia, w konsekwencji czego została wydana decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, została więc zachowana procedura przewidziana w art. 30 ustawy o odpadach. Jak ustalono, działalność "[...]" polegająca na umiejscowieniu pryzm kompostowych bezpośrednio na gruncie i brak zabezpieczenia pryzm usytuowanych w boksach betonowych geowłókniną półprzepuszczalną naruszyła postanowienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. Skarżący wywodzi, iż wszystkie pryzmy, które zawierały odpady w trakcie procesu kompostowania były przykryte geowłókniną. Natomiast pryzmy już po zakończeniu tego procesu nie były okryte gdyż wymóg taki nie wynikał z zezwolenia. Ponadto zdaniem skarżącego, obowiązek składowania pryzm na betonie po zakończeniu procesu kompostowania, też nie wynikał z zezwolenia. Kompost jako gotowy produkt mógł być składowany również bezpośrednio na gruncie. Zezwolenie z dnia [...] sierpnia 2002 r. nie rozróżnia etapów kompostowania i w zależności od cyklu produkcyjnego nie nakłada bądź zwalnia z obowiązku okrywania pryzm geowłókniną. Proponowane przez skarżącego rozróżnienie etapów kompostowania i w zależności od tego ustalenie wymogu okrywania pryzm geowłókniną, wkracza w treść zezwolenia i stanowi jego nieuprawnioną wykładnię. Wbrew twierdzeniom skarżącego, jak wykazały kontrole z dnia [...] października 2004 r., [...] listopada 2004 r. i [...] czerwca 2005 r. nie wszystkie pryzmy, gdzie nie został zakończony jeszcze proces kompostowania, były okryte geowłókniną. Sąd również nie uznał za zgodne z postanowieniami zezwolenia wyjaśnienia skarżącego dotyczące miejsca składowania pryzm kompostu i że kompost jako gotowy produkt może być składowany bezpośrednio na gruncie. Oceniając prawidłowość wykonywania zezwolenia, należy również brać pod uwagę ustalenia zawarte w projekcie technologicznym, który był brany pod uwagę przy wydawaniu zezwolenia w 2002 r. W tym stanie faktycznym i po spełnieniu warunków formalnych wynikających z art. 30 ww. ustawy o odpadach, organ był zobowiązany do cofnięcia zezwolenia. S. D. – Centrum "[...]", reprezentowany przez pełnomocnika, od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2006 r. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie: - art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przez zrównanie pojęcia procesu kompostowania z pojęciem kompostu jako produktu. Wskazując na powyższą podstawę w skardze kasacyjnej wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji pierwszej i drugiej instancji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r. nie określała sposobu postępowania z kompostem będącym produktem finalnym. Przyjęcie przez organy i przez Sąd I instancji, że składowanie kompostu musi odpowiadać takim samym wymogom, jak składowanie odpadów jest nietrafne i sprzeczne z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod uwagę przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 ww. przepisu. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Skarga kasacyjna została wywiedziona w oparciu o zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co odpowiada brzmieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Nie wyjaśniono jednak, na czym by miały polegać błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu prawa materialnego. Z analizy akt sprawy i rozważań przeprowadzonych przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, że wszystkie wymogi formalne wynikające z brzmienia art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach, zostały spełnione. W trakcie licznych kontroli przeprowadzonych na terenie firmy "[...]" w latach 2003-2005, stwierdzono działania niezgodne z wydanym zezwoleniem, o czym świadczą protokoły z kontroli znajdujące się w aktach. Następnie wezwano skarżącego do niezwłocznego zaniechania naruszeń. Ponieważ skarżący nie zastosował się do ww. wezwań, właściwy organ cofnął zezwolenie z dnia [...] sierpnia 2002 r. Są to fakty, które wynikają z akt sprawy. Trudno w świetle powyższych faktów i brzmienia omawianego przepisu zrozumieć zarzut skargi kasacyjnej naruszenia wskazanego tam przepisu "przez zrównanie pojęcia procesu kompostowania z pojęciem kompostu jako produktu". Sprowadzenie całego problemu do etapów procesu kompostowania i uzależnienie od tego rozumienia poszczególnych postanowień decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. jest nieporozumieniem, skoro w trakcie kontroli stwierdzono również inne nieprawidłowości nie tylko związane z tym, że kompost jako produkt finalny nie był okryty geowłókniną, czy że był składowany bezpośrednio na gruncie. Postanowień pkt I ppkt 3 nie można interpretować w oderwaniu od pkt II ppkt 1 i 2 decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r., bowiem składowanie (magazynowanie) odpadów jak i kompostu, powinno na terenie [...] w S. być tak zorganizowane aby nie naruszać warunków określonych w pkt II ww. decyzji, co też nie zostało spełnione. Już samo stwierdzenie w wyniku kontroli, ze działanie Zakładu narusza warunki określone w pkt II decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. mogło być wystarczającym powodem do zastosowania procedury wynikającej z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, jeżeli powodem tego mogło być niezgodne z wymogami pkt I ppkt 3 magazynowanie (składowanie) odpadów lub kompostu. Stwierdzenia skargi kasacyjnej, że w zakresie postępowania z odpadami firma "[...]" nie naruszała postanowień decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. oraz, że były wykonywane zalecenia pokontrolne, należy uznać za dowolne i subiektywne, bowiem do innych wniosków muszą prowadzić materiały zawarte w aktach sprawy. Powyższe twierdzenia prowadzą jednak do kwestionowania ustaleń stanu faktycznego sprawy, co w tym przypadku nie może być skuteczne, skoro skarga kasacyjna została oparta jedynie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) powoduje, że Naczelny Sad Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, związany jest też oceną stanu faktycznego, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku (wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSAiWSA 2005 nr 4, poz. 67, wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2005 r., OSK 832/04 nieopubl.). Będąc związanym granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.