I GZ 215/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] Spółka Jawna w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 2104/15 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej [A.] Spółka Jawna w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 2104/15 oddalającego skargę [A.] Spółka Jawna w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 2104/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę kasacyjną [A.] Spółka Jawna w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem tego pisma celem doręczenia organowi administracji. W zakreślonym terminie do akt sprawy nadesłano pismo procesowe z dnia 10 maja 2017 r., w którego treści zawarto żądany wniosek. Pismo to jednak nadesłano bez odpisu dla strony przeciwnej. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Natomiast stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Sąd I instancji stwierdził następnie, że w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej nadesłał wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie tylko w jednym egzemplarzu pomimo wyraźnego wezwania o złożenie wniosku wraz z jego odpisem dla organu administracji. Zatem, w ocenie Sądu I instancji, braki formalne skargi kasacyjnej nie zostały prawidłowo uzupełnione. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 47 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy brak odpisu pisma zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy nie jest brakiem istotnym, który mógł zostać uzupełniony przez Sąd we własnym zakresie, np. poprzez wykonanie dodatkowej kopii przesłanego przez stronę egzemplarza, przez co nie powodowałby niemożności nadania sprawie dalszego biegu. Skarżąca podkreśliła, że niewykonanie lub wykonanie niewłaściwe wezwania nie może zamykać stronie prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, o czym stanowi art. 176 § 2 p.p.s.a. Wobec tak sformułowanych wymogów w stosunku do skargi kasacyjnej zastosowanie mieć będą regulacje przewidziane w Dziale III Rozdziale 1 Pisma w postępowaniu sądowym, w szczególności art. 47 § 1 p.p.s.a., określający, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi - art. 177a p.p.s.a. W niniejszej sprawie, jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, skarga kasacyjna nie zawierała oświadczenia, o którym mowa w art. 176 § 2 p.p.s.a., wobec czego pełnomocnik spółki prawidłowo został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego oraz do przedłożenia odpisu pisma zawierającego oświadczenie stanowiące uzupełnienie braku formalnego dla strony przeciwnej. Jak również trafnie zauważył Sąd I instancji pełnomocnik skarżącej kasacyjnie w zakreślonym w wezwaniu terminie przedłożył pismo mające stanowić uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej, jednakże brak ten nie został należycie uzupełniony. Pełnomocnik skarżącej spółki złożył wprawdzie oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, jednak nie zastosował się do nałożonego przez Sąd I instancji wymogu nadesłania odpisu pisma dla strony przeciwnej. W rozpoznawanej sprawie wezwanie Sądu I instancji było precyzyjne i zostało skierowane do zawodowego pełnomocnika. W związku z jedynie częściowym uzupełnieniem braku formalnego skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że brak formalny, którego skutkiem było odrzucenie skargi kasacyjnej, mógł być "uzupełniony przez Sąd we własnym zakresie np. wykonanie dodatkowej kopii przesłanego przez stronę egzemplarza (...)", należy stwierdzić, że to stanowisko nie znajduje jakichkolwiek podstaw w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w powołanym art. 47 w sposób precyzyjny określa obowiązki strony wnoszącej pismo w postępowaniu sądowym, w zakresie tak samego pisma, jak i jego załączników. Mając zaś na uwadze treść art. 49 p.p.s.a., należy uznać, że sugerowane przez skarżącą działanie sądu w istocie stanowiłoby naruszenie tego przepisu, który sądy administracyjne, co jest oczywiste, mają przestrzegać i stosować w przypadkach w nim określonych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.