VIII SA/Wa 1305/14

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B. J. Zakład [...] na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie odbierania odpadów komunalnych postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy- UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II GZ 296/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B. J. na postanowienie z dnia 22 kwietnia 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy z uwagi na nierzetelnie przedstawioną sytuację majątkową oraz niejasności dotyczące przychodów skarżącej. Pismem z dnia 7 października 2015 r. skarżąca ponownie zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wniosku podała, że wspólnie z mężem i trojką małoletnich dzieci utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł, mąż nie osiąga dochodu. W części wniosku obejmującej majątek wymieniła dom o powierzchni [...] m² oraz nieruchomość rolną – [...] ha. Oświadczyła, że posiada zobowiązania kredytowe w wysokości [...] zł, zaległości wobec ZUS ok. [...] zł, zajęcia komornicze na kwotę ok. [...] zł. Ponadto nadesłała wyciąg z rachunku bankowego, na który wpływa wynagrodzenie za pracę oraz zeznanie podatkowe własne i męża za 2014 r., z którego wynika, że z tytułu zatrudnienia i działalności gospodarczej osiągnęła przychód w wysokości [...] zł przy kosztach uzyskania przychodu [...] zł. Natomiast mąż skarżącej wykazał stratę z tytułu własnej działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy na wstępie zaznaczyć należy, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika, że dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające może on wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub osób posiadających bardzo niski dochód, a więc takich, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych. Dodatkowo należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest także formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Z informacji zawartych we wniosku oraz piśmie uzupełniającym wynika, że skarżąca jest zatrudniona na umowę o pracę oraz prowadzi działalność gospodarczą w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Zasadniczo skarżąca wskazuje te same okoliczności dotyczące sytuacji materialnej, jak w poprzednio składanym wniosku z dnia 20 lutego 2015 r., przy czym w dalszym ciągu pomija wyjaśnienie w jaki sposób reguluje bieżące zobowiązania i opłaty jeśli przewyższają one uzyskiwany dochód, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2015 r. Skarżąca nie wyjaśniła, co stało się z posiadanymi przez nią pojazdami ciężarowymi, służącymi do prowadzenia działalności gospodarczej, czy zostały zbyte, czy też w dalszym ciągu stanowią majątek firmy. Nie złożyła także wyciągów z rachunku bankowego męża, ani też wyciągu z rachunku związanego z prowadzoną przez nią działalności gospodarczą. W tej sytuacji uznać należy, że skarżąca nie wykazała w sposób przekonujący, iż nie jest w stanie partycypować w kosztach sądowych i kosztach ustanowienia pełnomocnika. Z uwagi na powyższe na podstawie powołanych przepisów oraz art. art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.