II OSK 729/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2006r. , sygn. akt II SA/Kr 797/03 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 7 lutego 2006r. sygn. akt VII SA/Kr 797/03 po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2003 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę odrzucił. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że z uwagi na konieczność ustalenia reprezentacji osoby prawnej jaką jest strona skarżąca zobowiązano ją do przedłożenia w terminie 14 dni dokumentu upoważniającego Koło do reprezentowania Stowarzyszenia na zewnątrz, statutu Stowarzyszenia oraz wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego w części dotyczącej jej reprezentacji na dzień 28 marca 2003 r. (data sporządzenia skargi). W wykonaniu powyższych zarządzeń Zarząd Koła przedłożył statut P., z którego wynika, że Klub ma prawo powoływać jednostki terenowe pod nazwą "Koła" mogące uzyskać osobowość prawną. Stowarzyszenie jest reprezentowane "na zewnątrz" przez Prezesa Klubu, Prezesa Okręgu oraz Prezesa Koła, natomiast reprezentuje "Klub jako całość i działa w jego imieniu" Zarząd Główny. Ponadto Stowarzyszenie przedłożyło odpis z Krajowego Rejestru Sądowego na dzień 4 stycznia 2006 r. pomimo obowiązku jego przedłożenia na dzień 28 marca 2003 r. Wobec powyższego Sąd powołując się na art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", stwierdził, ze skarga musi czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym natomiast do wymogów formalnych skargi należy wykazanie przez osobę podpisującą skargę prawa do reprezentowania osoby prawnej. Jak wynika z oświadczenia przewodniczącej Koła złożonego na rozprawie, która odbyła się w dniu 7 lutego 2006 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, Koło nie ma osobowości prawnej, natomiast do zaskarżenia decyzji zarząd Koła upoważniony został przez zebranie Koła. Sekretarz Koła W. W. oznajmił zaś, że skoro osoby podpisujące skargę reprezentują zarząd Koła" to tym samym z mocy Statutu P. upoważnione są do występowania w imieniu Stowarzyszenia". Sąd I instancji uznał przedstawione wyżej stanowiska za błędne, ponieważ prawo do reprezentowania Stowarzyszenia może wynikać wyłącznie z jego Statutu. Zebranie Koła nie ma prawa do upoważnienia kogokolwiek w celu reprezentowania Stowarzyszenia. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł P. Zarząd Koła reprezentowany przez radcę prawnego J. F. zarzucając naruszenie prawa procesowego tj. art. 50 ppsa oraz ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r Prawo stowarzyszeniach / Dz. U. z 2001r, Nr 79, poz. 855 z późn. zm./ w zw. z art. 23 ust. 2 Statutu Stowarzyszenia, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy . W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż Sąd niewłaściwie interpretuje przepisy Statutu Stowarzyszenia, gdyż z treści art. 23 ust. 2 wynika, iż prezes klubu mający osobowość prawną odpowiada za całokształt pracy okręgu, reprezentuje koło na zewnątrz i miał prawo udzielić pełnomocnictwa zarządowi terenowego koła P. reprezentowania tego podmiotu w sądzie. Sąd nie odniósł się także do " treści art. 28, który to przepis stanowi iż okręgi klubu na terenie swego działania samodzielnie realizują cele statutowe Klubu i podejmują samodzielnie wszelkie zadania zastrzeżone dla innych władz klubu. Z analizy innych przepisów wynika iż zadania te nie zostały wyłączone na rzecz innych władz klubu zatem udzielone pełnomocnictwo nie wykracza poza zakres Statutu". Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wynika dla sprawy /art.174 pkt 2/. Przepis art. 175 ppsa stanowi, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z §2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. Zgodnie z art. 183§1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, które są wyznaczone przez jej autora z powyżej wymienionymi elementami konstrukcyjnymi wynikającymi z brzmienia art. 176 ppsa. Braki skargi kasacyjnej w powyższym zakresie uniemożliwiają jej merytoryczne rozpoznanie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpatrywać sprawy, domyślając się jedynie intencji autora skargi, mając wątpliwości interpretacyjne co do podstaw zaskarżenia, jego zakresu i formułowanych wniosków. W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawy skargi kasacyjnej: naruszenie prawa procesowego - art. 50 ppsa oraz ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r Prawo stowarzyszeniach w zw. z art. 23 ust. 2 Statutu Stowarzyszenia, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu nie stanowił natomiast art. 50 ppsa, który zawiera dwa przepisy ( §1 i § 2) lecz art. 46 § 1 ppsa określający wymogi formalne w zakresie treści pisma procesowego, w związku z art. 57 § 1 /treść skargi/ oraz art. 58 § 1 pkt. 3 ppsa, stanowiący, iż skargę sąd administracyjny odrzuca w przypadku nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Skoro zatem skarga kasacyjna opiera się tylko na naruszeniu art. 50 ppsa bez podniesienia zarzutów dotyczących zastosowanych w sprawie przez Sąd I instancji przepisów ppsa – nie można uznać skargi kasacyjnej za usprawiedliwioną. Zarzut naruszenia Statutu Stowarzyszenia także nie mógł być potraktowany jako usprawiedliwiony, bowiem jego przepisów Sąd I instancji w sprawie nie stosował i nie miał obowiązku odnieść się do tych przepisów wobec odrzucenia skargi ze względu na zaistnienie przesłanki z art. 58§ 1 pkt. 3 ppsa. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia z mocy art. 184 w zw. z art. 182 ( 1 ppsa.