II OSK 148/18

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1740/16 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie obowiązku wpłacenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1740/16, oddalił skargę M. S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku wpłacenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. S., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., polegające na wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku i oddaleniu skargi, pomimo niedysponowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pełną dokumentację stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy, jak również na ocenę zarzutów zawartych w skardze, a w konsekwencji na kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 129 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że kwota zaliczki, do zapłaty której zobowiązana została skarżąca jest uzasadniona, podczas gdy zasadność uiszczenia zaliczki w kwocie 369,00 zł nie wynika z jakichkolwiek dokumentów, z którymi zapoznawał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (o czym również w ramach pierwszego zarzutu kasacyjnego), a nadto brak informacji na temat tego aby w sprawie sporządzony został kosztorys, który powinien być w w/w zakresie podstawowym dokumentem. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniosła o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały zapłacone w całości lub w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a.w, należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności rozważyć należy zasadność naruszenia przepisów prawa procesowego. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie jest skuteczny. Rzeczywiście, Sąd pierwszej instancji powinien dysponować kompletnymi aktami postępowania administracyjnego. Z odpowiedzi na skargę złożonej w niniejszej sprawie wynika, że część akt postępowania administracyjnego PINB dla m.st. Warszawy (karty od 1 do 114 oraz teczka akt sprawy nr [...] Urzędu m.st. Warszawy) została przekazana do WSA w Warszawie w związku ze skargą K. S. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast pozostała część akt PINB (karty od 115 do 172) została przekazana do WSA w Warszawie w związku ze skargą M. S. na postanowienie w przedmiocie zarzutów. Z akt niniejszej sprawy nie wynika wprost, czy Sąd pierwszej instancji dysponował tymi aktami administracyjnymi. Jednak przed wydaniem przez Sąd, w trybie uproszczonym, zaskarżonego wyroku, WINB przesłał do WSA w Warszawie, do akt niniejszej sprawy, pismo z dnia 26 sierpnia 2016 r., w którym poinformował, że przekazuje w załączeniu brakującą część akt administracyjnych PINB (1 skoroszyt akt organu I instancji (karty od 173 do 182). Nadto, akta administracyjne, w tym także akta PINB (1 teczka 5 plików) były w dyspozycji WSA w Warszawie jako dołączone do akt VII SA/Wa 1395/16, z wyłączeniem okresu od 2 czerwca 2017 r. do 27 czerwca 2017 r., kiedy to pozostawały do dyspozycji NSA w związku z zażaleniem M. S. na postanowienie z dnia 20 października 2016 r., odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie VII SA/Wa 1395/16. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił stan sprawy, w tym także okoliczności wykraczające poza część akt zawartą na kartach 173-182. WSA zaakceptował ustalenie, według którego, kwota zaliczki wynika z odpowiedzi na zapytanie ofertowe, jakiej udzieliła wyspecjalizowana jednostka projektowa. Wnosząca kasację nie podjęła nawet próby podważenia tego ustalenia Sądu pierwszej instancji. Samo zaś wyrażenie wątpliwości, czy rzeczywiście wysokość zaliczki wynika z odpowiedzi na zapytanie ofertowe, nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać można, że dokument w postaci odpowiedzi na zapytanie ofertowe znajduje się w aktach administracyjnych na karcie 161. Wynika z niego, że architekt T. P., prowadzący Pracownię Projektową, w odpowiedzi na zapytanie ofertowe z dnia 18 kwietnia 2016 r. w sprawie wykonania kosztorysu inwestorskiego na przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania, tj. funkcji garażowej budynku na terenie działki nr [...], z obrębu [...], przy ulicy P. [...] w Warszawie, zmienionego na zakład wulkanizacyjny i drobnych napraw samochodów, przedstawia swoją propozycję wykonania zadania za kwotę 300 zł oraz 23% VAT, czyli 369 zł brutto. W konsekwencji, nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego. Organ egzekucyjny prawidłowo zastosował art. 129 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.). Skoro wydane zostało postanowienie z dnia 31 marca 2016 r. o skierowaniu egzekwowanego obowiązku do wykonania zastępczego, to organ był uprawniony do wydania postanowień przewidzianych w art. 129 ustawy. Wysokość zaliczki wynika z przewidywanych kosztów czynności egzekucyjnej. Przewidywania te powinny być oparte na okolicznościach konkretnej sprawy i konkretnej czynności. Skoro wysokość zaliczki na poczet kosztów sporządzenia kosztorysu wykonania zastępczego została ustalona na podstawie odpowiedzi na zapytanie ofertowe, to nie można organowi zarzucić dowolności. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi, ustanowionemu w ramach prawa pomocy, wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej w postępowaniu kasacyjnym, podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.