I OZ 887/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II SO/Wr 7/09 o oddaleniu wniosku D.W. o dokonanie wykładni oraz uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SO/Wr 7/09 o oddaleniu wniosku D.W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. postanawia: 1. oddalić zażalenie w części dotyczącej odmowy dokonania wykładni; 2. odrzucić zażalenie w części dotyczącej odmowy dokonania uzupełnienia. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SO/Wr 7/09 oddalił wniosek D.W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we Wrocławiu. D.W. pismem procesowym z dnia 5 stycznia 2010 r. wniosła o dokonanie wykładni w/w postanowienie poprzez wyjaśnienie, "czy może być ważne postanowienie bez wpisania numeru decyzji lub postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W". Ponadto, skarżąca postawiła pytanie "czy ważne może być postanowienie Sądu wydane przez sędziego do którego złożono wniosek o wyłączenie" oraz "z jakich powodów w aktach sprawy brak wniosków skarżącej". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II SO/Wr 7/09 oddalił w/w wniosek o dokonanie wykładni oraz uzupełnienie postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r. W uzasadnieniu w/w postanowienia odwołując się do treści art. 55 § 1 oraz art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." wyjaśnił, iż wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny jest nieprzekazania przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. A zatem w tej sytuacji organ przekazując skargę nie podejmuje żadnych decyzji lub postanowień. Z kolei, odnosząc się do podniesionej przez skarżącą kwestii wyłączenia sędziego podał, że sprawa ta nie może zostać rozpoznana w trybie wniosku o wykładnię wyroku. Przy czym, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w tej sprawie złożono wniosek o wyłączenie sędziego. W związku z powyższym, w oparciu o art. 158 P.p.s.a. uznał, że postanowienie z dnia 30 listopada 2009 r. jest sformułowane prawidłowo i precyzyjnie, a zawarte w nim rozstrzygnięcie nie budzi wątpliwości oraz nie ma w nim niejasności wymagających wyjaśnienia. Poza tym, stwierdził także brak podstaw do uzupełnienia w/w postanowienia. Zażalenie od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła D.W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 P.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do treści art. 157 § 1 tej ustawy strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepisy te należy odpowiednio stosować do postanowień (art. 166 P.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność dokonania wykładni postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SO/Wr 7/09, gdyż w ramach wykładni nie mieści się żądanie wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono uzasadnione w jego motywach. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odwołując się do treści art. 54 § 2 oraz art. 55 § 1 P.p.s.a. wskazał, iż przekazując skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi nie podejmuje żadnych decyzji lub postanowień. Oznacza to, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie ma za podstawę aktu administracyjnego, gdyż przedmiotem wniosku jest niezastosowanie się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Z tego też powodu wywiódł brak konieczności zamieszenia w postanowieniu w przedmiocie wymierzenia grzywny oznaczenia decyzji lub postanowienia organu, którego przekazywana skarga dotyczy. Ponadto, zauważyć należy, że żądanie skarżącej dotyczące sprawy wyłączenia sędziego, nie mogło mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia, skoro stosowny wniosek nie został w tej sprawie złożony, a przedmiotem sprawy było wymierzeniu organowi grzywny. Z kolei, odnosząc się do kwestii uzupełniania postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SO/Wr 7/09, wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Żaden z przepisów cytowanej ustawy nie przewiduje jednak możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia czy wyroku. Postanowienie takie może być przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na etapie rozpoznania środka odwoławczego od orzeczenia, o którego uzupełnienie strona wystąpiła (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2010 r. II OZ 625/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tej sytuacji, zażalenie D.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II SO/Wr 7/09 w części dotyczącej odmowy dokonania uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SO/Wr 7/09, jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 i art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2, art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.