I GSK 3290/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 336/18 w sprawie ze skargi Spółki A na informację Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 13 września 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 336/18, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Spółki A na informację Warmińsko – Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie z [...] maja 2018 r., w przedmiocie negatywnej oceny projektu. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że spółka w dniu 24 kwietnia 2017 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]", w ramach konkursu nr RPWM.01.03.02-IP.03-28-001/16. Wniosek przeszedł pozytywnie weryfikację wymogów formalnych i został przedłożony Komisji Oceny Projektów do oceny formalno-merytorycznej. W wyniku przeprowadzonej oceny formalno-merytorycznej projekt został oceniony negatywnie, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Protest wniesiony przez skarżącą nie został uwzględniony, o czym powiadomiono skarżącą pismem z 4 września 2017 r., otrzymanym 6 września 2017 r. Od przedmiotowej oceny spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który prawomocnym wyrokiem z 9 listopada 2017 r. (sygn. akt I SA/OI 672/17) stwierdził, że zaskarżona ocena została wydana niezgodnie z prawem oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Instytucja Pośrednicząca pismem z [...] kwietnia 2018 r. poinformowała spółkę o negatywnej ocenie projektu. Instytucja Pośrednicząca podała, że w wyniku przeprowadzonej oceny kryteriów formalnych Komisja Oceny Projektów stwierdziła, że wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 1 - Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt, kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 6 - Wykonalność techniczna, i kryterium merytorycznego specyficznego (obligatoryjnego) nr 2 - Innowacyjność pomysłu. Instytucja Pośrednicząca pismem z [...] maja 2018 r. nie uwzględniła protestu Spółki. Sąd wskazał, że mając na względzie zasady wynikające z art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 217, dalej: ustawa wdrożeniowa) należy uznać, że ocena projektu została przeprowadzona prawidłowo. IP powołała się na zapisy Regulaminu, które dotyczą kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) oraz specyficznych (obligatoryjnych), oceny kryteriów merytorycznych punktowych i premiujących. Powołała się także na § 11 ust. 22 Regulaminu, zgodnie z którym niespełnienie co najmniej jednego z kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) oraz specyficznych (obligatoryjnych) powoduje negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie projektu zgodnie z art. 53 ustawy wdrożeniowej. Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Rozstrzygnięcie IP zawiera jasną, rzetelną i przejrzystą analizę wniosku. Rozstrzygnięcie podlegające ocenie sądu administracyjnego zawiera powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem. Sąd nie zgodził się z zarzutem naruszenia § 11 ust. 7, 8, 10 i 15 - 17 Regulaminu konkursu w związku z art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej polegającym na: dokonaniu nieprawidłowej i nierzetelnej oceny formalno-merytorycznej złożonego wniosku, i odmowie dofinansowania wobec arbitralnego przyjęcia, że spółka nie znajduje się w wymaganej początkowej fazie rozwoju, lecz "w fazie zerowej", która ma wyłączać w opinii organu uzyskanie dofinansowania. IP dokonała analizy stanu faktycznego, który został przedstawiony w dokumentacji konkursowej. Kwestionowanie oceny IP dokonano w oparciu o analizę zdarzeń, które mają się dokonać w przyszłości, a które nie mają oparcia w dokumentacji konkursowej. Sąd nie podzielił również zarzutu strony skarżącej w zakresie oceny innowacyjności projektu. Ta ocena w świetle oceny ekspertów jest jak najbardziej prawidłowa. Zupełnie bezpodstawny jest zarzut, że rzekomo arbitralnie została zakwestionowana opinia o innowacyjności, która stanowiła załącznik do wniosku. W rezultacie Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez dokonywanie procesu wyboru projektów w sposób nieprzejrzysty oraz nierzetelny, w szczególności na dokonaniu negatywnej oceny projektu wnioskodawcy na podstawie niejasnych i arbitralnych kryteriów. Spółka złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i zaskarżonej oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wyrażenie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny prawnej w zakresie przesądzenia, że zakwestionowana przez skarżącą ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik dokonanej oceny, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. naruszenie § 11 ust. 7, 8, 10, 15 i 22 Regulaminu konkursu nr RPWM.01.03.02-IP.03-28- 001/16 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020 Oś priorytetowa 1 Inteligentna gospodarka Warmii i Mazur w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, polegające na: - zaakceptowaniu dokonania przez Warmińsko - Mazurską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. nieprawidłowej oraz nierzetelnej oceny formalno-merytorycznej złożonego wniosku, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że złożony wniosek nie spełnia wymogu w postaci możliwości uzyskania dofinansowania przez projekt realizowany przez firmę w początkowej fazie rozwoju, w szczególności przez arbitralne przyjęcie, że spółka nie znajduje się, jak to zostało wykazane przedłożonymi dokumentami, w początkowej fazie rozwoju, t.j. w stanie umożliwiającym uzyskanie dofinansowania przez projekt objęty wnioskiem, lecz w opinii organu "w fazie zerowej" , która w świetle zaskarżonej opinii uzyskanie dofinansowania rzekomo wyłącza; - zaakceptowaniu nieprawidłowego stanowiska Warmińsko - Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego polegającej na nieuzasadnionym oraz całkowicie arbitralnym przyjęciu, że objęty wnioskiem projekt nie spełnia kryterium wykonalności technicznej; - zaakceptowaniu nieuzasadnionego poglądu, że ocena kryterium oparcia projektu na innowacyjnym pomyśle może być dokonywana w toku oceny formalno-merytorycznej, bez odniesienia się do całości wniosku, w wyniku arbitralnego w istocie zakwestionowania opinii o innowacyjności, która stanowiła załącznik do wniosku, podczas gdy prawidłowa ocena przedmiotowego kryterium wymagała przeanalizowania całego projektu oraz zgodności złożonych dokumentów z ich wzorami i regulacjami Regulaminu, a nadto wymagała dokonania kilkustopniowej kontroli, według procedury z § 11 ust. 15- 16 Regulaminu konkursu; - zaakceptowania nieprawidłowego poglądu, że zaniechanie załączenia kart oceny do wyników oceny, a także pobawieniu skarżącej informacji, które z punktów oceny zostały pozytywnie ocenione przez ekspertów, a które negatywnie jest zgodnie z Regulaminem KOP, jak i z przepisem art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej; 2. naruszenie przepisów art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez zaakceptowanie dokonanej przez Warmińsko - Mazurską Agencję Rozwoju Regionalnego nieprawidłowej oceny procesu wyboru projektów, a także wyników tejże oceny, która to została dokonana w sposób nieprzejrzysty oraz nierzetelny, w szczególności poprzez dokonanie negatywnej oceny projektu wnioskodawcy na podstawie niejasnych oraz arbitralnych kryteriów, gdy w istocie wniosek skarżącej spełniał warunki formalno-merytoryczne, określone w Regulaminie oraz w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowej Inteligentna Gospodarka Warmii i Mazur. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania określoną w § 2 powołanego przepisu, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Wnosząca skargę kasacyjną podnosząc zarzut naruszenia przepisów ustawy wdrożeniowej (art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ust. 1 i 3) oraz postanowień Regulaminu konkursu (§ 11 ust. 7, 8, 10, 15 i 22) zarzuciła Sądowi I instancji zaakceptowanie dokonanej przez organ, w sposób nieprawidłowy i nierzetelny, oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie. W jej ocenie, wbrew zajętemu przez organ i Sąd I instancji stanowisku, firma znajduje się w "początkowej fazie rozwoju", a nie w "fazie zerowej", zaś zgłoszony do konkursu projekt spełnia kryterium wykonalności technicznej, a także ma charakter innowacyjny. Autor skargi kasacyjnej zarzucił też zaakceptowanie przez Sąd I instancji zaniechania załączenia do wyników oceny kart oceny, a także dokonanie oceny projektu na podstawie niejasnych oraz arbitralnych kryteriów. Wobec powyższego wypada przypomnieć, że powodem wydania negatywnej oceny projektu było uznanie przez organ, że projekt nie spełniał na etapie oceny formalno-merytorycznej trzech kryteriów, tj.: kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 1 – Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt, kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 6 – Wykonalność techniczna i kryterium merytorycznego specyficznego (obligatoryjnego) nr 2 – Innowacyjność pomysłu. W odniesieniu do pierwszego z wymienionych kryteriów organ wskazał, że zgodnie z pkt 8 Szczegółowego opisu osi priorytetowej I Inteligentna Gospodarka Warmii i Mazur Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020 dla poddziałania 1.3.2. "Firmy w początkowej fazie rozwoju" typ beneficjenta określono jako MŚP w początkowej fazie rozwoju, tj. funkcjonujące na rynku nie dłużej niż 3 lata, które posiadają siedzibę i prowadzą działalność gospodarczą na obszarze województwa Warmińsko – Mazowieckiego. W związku z tym organ wskazał, że wnioskodawca nie przedstawił żadnej aktualnej oferty (por. pkt B.3 i Biznes Planu), a w konsekwencji nie określił miejsca na rynku w wyniku realizacji projektu, tj., w jaki sposób projekt wpłynie na zakres oferty (por. pkt D.1 Biznes Planu). Zdaniem organu również pozostałe dokumenty wskazują, że wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej we wnioskowanym zakresie, o czym może świadczyć nie tylko fakt wpisania spółki do rejestru przedsiębiorców na krótko przed złożeniem wniosku o dofinansowanie (7 marca 2017 r. i 24 kwietnia 2017 r.), ale też brak zatrudniania pracowników, wynajęcie powierzchni biurowej z czynszem miesięcznym w kwocie 39 zł oraz przekierowywanie korespondencji na inny adres. Przedstawione powyżej okoliczności świadczą, że spółka nie była w początkowej fazie rozwoju, jak podnosi autor skargi kasacyjnej, a tym samym nie spełniała kryterium "typ beneficjenta", dla którego dedykowana jest ta pomoc. Niewątpliwie tworzenie firmy jest skomplikowanym, wielopoziomowym i wieloaspektowym zadaniem. To rozłożony w czasie proces obejmujący szereg różnorodnych decyzji i działań natury technologicznej, ekonomicznej, społecznej, psychologicznej, prawnej i administracyjnej, podzielony w czasie, w wyniku którego następuje ulokowanie na rynku nowego podmiotu gospodarującego. Przyjmuje się, że tworzenie nowej firmy trwa przeciętnie około trzech lat i jest podzielone na trzy zasadnicze fazy, tzw.: - zalążkową (seedstage), w trakcie której dojrzewa idea biznesu, następuje ukształtowanie przyszłego przedsiębiorcy, inkubacja pomysłu i wstępna ocena możliwości realizacji przedsięwzięcia; - rozruchu (start-up-stage), gdzie idea przechodzi w etap realizacji, następuje wypracowanie podstaw organizacyjnych, technologicznych i prawnych biznesu; - urynkowienia lub pierwszą fazą rozwoju (first stage), stanowiącą próbę weryfikacji rynkowej, na ile oferta proponowana przez firmę odpowiada zapotrzebowaniu konsumentów. Zatem, skoro wnioskodawca miał przestawić aktualną ofertę, określić miejsce na rynku oraz uzyskiwany dochód, to firma w początkowej fazie rozwoju, o jakiej mowa w poddziałaniu 1.3.2. odpowiada w swoich założeniach firmie w tzw. fazie urynkowienia. Tym samym, skoro fakty te nie został podane, to prawidłowo organ uznał, że nie zostało spełnione kryterium merytoryczne ogólne (obowiązkowe) nr 1. W przypadku drugiego z zakwestionowanych kryteriów – kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 6 – Wykonalność techniczna organ wskazał, że w ramach tego kryterium weryfikowana jest wykonalność prawna i techniczna projektu, potrzeba jego realizacji i cele, optymalny wariant, sposób realizacji i stan po realizacji. W związku z tym organ uznał, że skoro wnioskodawca określił zakres projektu, m.in. jako "Działalność polegającą na stworzeniu i rozpowszechnianiu platformy [...]", to platforma ta w warstwie technicznej będzie dopiero tworzona, a mimo to, w Biznes planie wnioskodawca nie wskazał środków finansowych na realizację tego zadania. Organ zauważył również, że gdyby z kolei przyjąć, że platforma jest gotowa, to wówczas w wyniku usług mentoringu i doradczych musiałaby zostać ona dostosowana odpowiednio do wyników tych usług, co również należałoby uwzględnić w planie finansowym, czego nie stwierdzono. Organ wskazał też na inne okoliczności świadczące o niewykonalności projektu w omawianym zakresie, a mianowicie na brak wskazania zasobów lokalowych do przeprowadzania szkoleń oraz niewskazania formy zorganizowania przedsiębiorstwa w zakresie Zadania 1 (Doradztwo) i szkolenia Zadania 2 (Mentoring), a także dokonanie założenia, że usługi szkoleniowe Zadanie nr 2 (Mentoring) obejmują wyłącznie pracowników, gdy tymczasem wykazany stan zatrudnienia wynosi "0". Zdaniem organu projekt wskazuje też na brak ujęcia zagadnień w ramach Zadania 1 (Doradztwo) w rozpoznaniu rynku docelowego oraz planowanych usług (por. C.3. pkt 5 BP, B.4 BP i D.1 BP), stwierdzenia tam zawarte mają charakter ogólnikowy i deklaratywny. Zdaniem organu wnioskodawca nie uzasadnił też potrzeby realizacji Zadania 2 (Mentoring), przedstawiając wyczerpująco swoje doświadczenie menażerskie (C.5. BP). Tak więc, z okoliczności tych wynika, że projekt nie spełniał również kryterium merytorycznego ogólnego (obowiązkowego) nr 6. Natomiast podniesiona w ramach zarzutów skargi kasacyjnej argumentacja ma charakter polemiczny i nie obala dokonanej przez organ oceny. Odnosząc się z kolei do ostatniego z kryteriów, które według organu nie zostało spełnione, a mianowicie kryterium merytorycznego specyficznego (obligatoryjnego) nr 2 – Innowacyjność pomysłu, to należy zauważyć, że oceniając innowacyjność pomysłu organ uwzględnił wymagania konkursowe oraz rekomendację Podręcznika Oslo. Swoim zakresem metodyka z Oslo obejmuje sektor przedsiębiorstw prywatnych, zarówno produkcyjnych, jak i świadczących usługi. Metodyka ta służy do badania innowacji na poziomie przedsiębiorstwa, dotyczy czterech rodzajów innowacji oraz analizuje dyfuzję i stopień innowacyjności z punktu widzenia nowości dla firmy. Ustalenie precyzyjnych wskazówek metodologicznych jest trudne, z uwagi na kompleksowość zagadnienia dotyczącego procesów innowacyjnych. Nie mniej jednak, głównym celem Oslo było zaproponowanie solidnie ugruntowanego zestawu zaleceń, będących podstawą do opracowania uzasadnionych merytorycznie wskaźników innowacji. Według Podręcznika Oslo innowacja jest to wdrożenie nowego lub istotnie ulepszonego produktu (wyrobu lub usługi), nowego lub istotnie ulepszonego procesu, nowej metody marketingu lub nowej metody organizacji w zakresie praktyk biznesowych, organizacji miejsca pracy bądź relacji ze środowiskiem. Produkty (wyroby i usługi), procesy i metody (techniczne, organizacyjne i marketingowe) są innowacjami, jeśli są nowe lub istotnie ulepszone przynajmniej z punktu widzenia wdrażającego je przedsiębiorstwa. Oznacza to, że definicja innowacji według podręcznika Oslo obejmuje pełne spektrum nowości – od nowości na skalę światową, poprzez nowości w skali rynku, na którym działa przedsiębiorstwo, po nowości tylko z punktu widzenia danego przedsiębiorstwa. Innowacja nie musi być opracowana przez samo wdrażające ją Przedsiębiorstwo. Przedsiębiorstwa mogą również wdrażać innowacje opracowane we współpracy z innymi przedsiębiorstwami lub instytucjami, a także innowacje, których autorami są inne przedsiębiorstwa lub instytucje. Innymi słowy z innowacyjnością mamy do czynienia wówczas, gdy dochodzi do wprowadzenia na rynek nowych towarów, nowej metody produkcji, nowych usług, czy też otwarcia nowego rynku, zdobycia nowego źródła surowców, czy w końcu przeprowadzenia nowej organizacji procesów gospodarczych. W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił założeń realizacji platformy internetowej, ograniczył się tylko do nazw usług oraz założeń interfejsu użytkowego, który ma być mobilny. Nadto, wskazane przez wnioskodawcę cechy (kontrast i ostrość, jasność obrazu, wyszukiwanie dzieł po takich kryteriach jak: głębia/płaskość, styl kolorystyczny, aplikacja mobilna: możliwość nałożenia wybranego obrazu na zdjęcie miejsca, w których będzie on umieszczony; aplikacja mobilna: możliwość zasugerowania, jaki obraz lub grafika pasowałaby w danym miejscu) nie są innowacyjnością produktową. Zdaniem organu również załączona do projektu opinia o innowacyjności nie potwierdza innowacyjności produktowej oraz nie zawiera opinii dotyczącej kompletnego pomysłu. Organ wskazał, że projekt ogólnikowo odnosi się do architektury systemu, brak jest natomiast opisu analiz planowanych rozwiązań i zastosowań technologii informacyjnych wskazujących na realność pomysłu oraz organizacji eksploatacji utrzymania systemu informatycznego obsługującego znacząco różniące się 4 usługi obsługującego różne skomplikowane procesy biznesowe. Poza tym zdaniem organu opinia innowacyjności błędnie odnosi się w zakresie innowacyjności do interfejsu użytkownika, a nie do usługi realizowanych przez platformę (por. D.1 BP). Organ wskazał też, że o braku innowacyjności świadczy poza tym fakt, że tylko na rynku krajowym można bez problemu znaleźć oferty innych przedsiębiorstw pozwalające na przykładowo dopasowanie obrazu na podstawie koloru, wielkości i innych parametrów. Wobec powyższego, w zakresie omawianego kryterium organ także dokonał prawidłowej oceny co do braku spełnienia przez projekt tego kryterium. Z powyższych względów zaskarżony wyrok nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów oraz uregulowań konkursowych. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wypada wskazać, że wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała, na podstawie której podstawy kasacyjnej sformułowała zarzut naruszenia § 11 ust. 7, 8, 10, 15 i 22 Regulaminu konkursu w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, a także zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany do właściwego sformułowania zarzutów kasacyjnych z podziałem na zarzuty o charakterze materialnym oraz na zarzuty o charakterze procesowym, z podaniem przepisu prawa oraz wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej, a dodatkowo, w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego – formy tego naruszenia (błędnej wykładni, niewłaściwego zastosowania), a w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło to rozstrzygnięcie sprawy byłoby innej treści. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie odpowiadają ustawowym wymogom. Jeśli chodzi o art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, to należy zauważyć, że przepis ten może być podniesiony zarówno w ramach zarzutu sformułowanego na podstawie art. 174 pkt 1 jak i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) można oprzeć na art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wówczas, gdy w skardze kasacyjnej zostanie podniesiony zarzut błędnej wykładni postanowień systemu realizacji programu czy też zarzut wadliwego zastosowania tych postanowień – w sprzeczności z zasadami regulowanymi tym przepisem. Natomiast, jeśli zamiarem strony jest zakwestionowanie przebiegu postępowania konkursowego przez wadliwe – bo nieprzejrzyste, nierzetelne, stronnicze – ustalenia faktyczne, a więc wykazania naruszenia wskazanych zasad, to może być on podniesiony wyłącznie jako zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Analiza podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów prowadzi do wniosku że zamiarem autora skargi kasacyjnej było raczej podważenie tego, w jaki sposób organ dokonał oceny projektu. Niemniej jednak biorąc pod uwagę wcześniejsze wywody należy stwierdzić brak podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji zaakceptował to, że organ przeprowadził ocenę projektu w sposób arbitralny. Wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała też, aby organ naruszył postanowienia regulaminu przy dokonywaniu oceny wniosku pod względem formalno – merytorycznym, czy też postanowień ustawy wdrożeniowej. Nie wyjaśniła, na czym miałaby polegać arbitralność kryteriów lub ich oceny. Za zasadny nie można też uznać zarzutu braku dołączenia do informacji o negatywnej ocenie projektu kart oceny sporządzonych przez ekspertów, skoro zajęte przez nich stanowisko zostało zawarte w tej informacji, a następnie, w rozstrzygnięciu protestu. Nie jest też prawdą, że organ nie odniósł się merytorycznie do załączonej do wniosku opinii o innowacyjności. Organ wskazał m.in., że nie jest ona oparta na rozpoznaniu rynku konkurencji dla planowanej do wdrożenia usługi, z uwagi na to, że usługi takie jak opisane w opinii już istnieją i funkcjonują, natomiast opinia nie odnosi się do ewentualnych udoskonaleń o charakterze innowacyjnym i proponowanych w tym zakresie rozwiązań technicznych. Wnosząca skargę kasacyjną jest też w błędzie twierdząc, że nie była zobowiązana wskazać, na czym polega innowacyjność przedstawionego przez nią pomysłu, skoro okoliczność ta stanowiła istotę ogłoszonego konkursu. Podsumowując skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.