II SA/Ol 811/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia zawiesić postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" nakładającą na K. K. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Uzasadniając orzeczenie wskazał, iż przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym formułuje naruszenia przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego oraz wskazuje sankcję, tj. grożącą karę pieniężną za ich naruszenie. Zgodnie z pkt 4.1 załącznika do powyższej ustawy wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych wynosi 3.000 zł. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł K. K. żądając stwierdzenia jej nieważności. Zakwestionowanej decyzji zarzucił, iż została podjęta w wyniku niewłaściwej oceny stanu faktycznego. Podniósł, iż w terminie uiścił opłatę drogową – pierwszy odcinek został umieszczony na szybie, a drugi przekazany kierowcom, którzy zostali pouczeni do czego służy i jak należy go przechowywać. Z kolei pracodawca nie mógł przewidzieć, a tym bardziej zapobiec zgubieniu lub kradzieży części dokumentu. Dodał, iż zgodnie z art. 92a pkt 4 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania administracyjnego jeżeli przedsiębiorca wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a jeśli postępowanie zostało wszczęte, to zgodnie z art. 93 pkt 7 winno zostać umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 7 listopada 2007r. (sygn. akt III SA/Gd 325/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowią m. in. art. 92 ust. 1 t.d. oraz lp. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W związku z tym, że przedmiotem pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności powyższych przepisów z Konstytucją RP, Sąd uznał, iż w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, zainicjowanego powyższym pytaniem, ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Z tego względu Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. ----------------------- 2