II GSK 3420/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. j. M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 991/15 w sprawie ze skargi H. Sp. j. M.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę H. Sp. jawna M.K. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd orzekał w następujący stanie sprawy. Zarządzeniami z dnia 10 kwietnia 2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej na dzień wniesienia skargi – wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub odpisu powyższego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza oraz wskazanie, kto podpisał w imieniu strony skarżącej skargę, a także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 450 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenia zostały doręczone skarżącej w dniu 11 maja 2015 r. Wpis od skargi został uiszczony w dniu 13 maja 2015 r. Nie został natomiast nadesłany dokument określający umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz nie wskazano kto podpisał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., stwierdził, że skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła H. Sp.j. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1. przepisów procesowych, tj. art. 49 § 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez błędne przyjęcie, iż na skutek braku dostarczenia przez skarżącą pełnego odpisu z Krajowego rejestru sądowego oraz braku wskazania osoby, która podpisała w imieniu skarżącej skargę – skarżąca nie uzupełniła braku formalnego, co stanowiło podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.; 2. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez nieuzasadnione odrzucenie skargi, a konsekwencji pozbawienie skarżącej możliwości dochodzenia swoich praw na drodze sądowej. Zdaniem kasatora, mając na uwadze przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, przy uwzględnieniu zasady jawności rejestru oraz prawdziwości dokonanych wpisów, oraz przy uwzględnieniu, że Sąd mógł samodzielnie zweryfikować umocowanie osoby do działania, skarga nie zawierała braków formalnych, które uniemożliwiłyby nadanie jej prawidłowego biegu. Ponadto wskazał, że skargę podpisał M.K. - osoba umocowana do samodzielnej reprezentacji. Kasator stwierdził, że wszystkie osoby umocowane do reprezentacji podmiotu noszą to samo nazwisko, co pozwala przyjąć, że podpis każdej z tych osób jest podpisem osoby umocowanej do działania w imieniu skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w § 2 tego artykułu, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawy, na których ją oparto, a którymi z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany - w istocie zmierzają do podważenia zasadności odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że nieprzedłożenie odpisu KRS spółki, z którego wynika umocowanie do reprezentowania strony nie powinno skutkować odrzuceniem skargi w sytuacji gdy nikt nie może się zasłaniać nieznajomością danych z Krajowego Rejestru Sadowego udostępnionych przez Ministerstwo Sprawiedliwości za pośrednictwem odpowiedniej strony internetowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko autora skargi kasacyjnej nie jest prawidłowe. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony (w tym skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli zatem skargę do sądu wnosi spółka to skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że złożenie pisma (skargi) - bez wykazania stosownym dokumentem, że podpisała go osoba umocowana do reprezentowania strony - nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu, a umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności - stosownie do art. 29 p.p.s.a. Należy bowiem wskazać, że warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie skutkuje jej odrzuceniem - w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.- zostały określone w art. 57 § 1 p.p.s.a.ustawy. Zgodnie z nim skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym - przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. W szczególności w myśl art. 46 § 1 pkt 4 każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej. Niewykazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianego braku skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, strona nie przedłożyła odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, potwierdzającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej reprezentowania przed sądem. Nie zmienia tej zasady regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1203) , zgodnie z którą od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów. Zasady tej nie zmienia również domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru (wynikające z art. 17 ww. ustawy). W tym stanie rzeczy, nie sposób przyjąć, by konsekwencje prawem przewidzianego ogłoszenia dokonanego wpisu, mogły dotyczyć postępowania sądowego na etapie oceny braków formalnych pism. Oznacza to, że ogłoszenie dokonanego wpisu nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego (na etapie kontroli warunków formalnych skargi) bądź na sąd (na etapie oceny czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia przewodniczącego). Procedura, którą zastosował Sąd I instancji, opisana powyżej i przyjęta w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie naruszyła, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawa do sądu skarżącej, tj. art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, ani art. 6 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Pismo strony skarżącej, posiadające braki formalne nie zostało bowiem automatycznie odrzucone, ale sąd zgodnie z procedurą zawartą w art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwał stronę do jego uzupełnienia. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.